Par.

 1 2 |           Ik had net gegeten bij mij oude vriend Georges Garin.
 2 7 |  sentimenteel verhaal, en het is mij overkomen! O, dat was een
 3 8 |     tegenwoordig leid. Ik maakte mij op om nieuwjaarsdag in Parijs
 4 8 |        de directeur ontving, die mij opdracht gaf onmiddellijk
 5 8 |      avond nam ik de expres, die mij de volgende dag, 31 december,
 6 10|       had gezworven, scheepte ik mij in op een zwart, dikbuikig
 7 10|       dikbuikig stoombootje, dat mij naar het Île de Ré moest
 8 17|                   Hij verklaarde mij het ongeval, dat trouwens
 9 18|           Al kletsend keek ik om mij heen en voor mij uit. Tussen
10 18|      keek ik om mij heen en voor mij uit. Tussen de oceaan en
11 20|          wees voor ons en toonde mij in volle zee een bijna niet
12 23|          had voor een rots, leek mij minstens drie kilometer
13 27|        om tien voor vijf, geloof mij, dan stapt ge om halfacht
14 31|      lucht van zout water bleven mij nog. Ik rook de geur van
15 35|        ik mensenstemmen vlak bij mij. Ik sprong op alsof ik een
16 35|  drenkelingen zou zien komen die mij hun dood zouden gaan vertellen.
17 44|    kletste de oudste dochter met mij, en ik bleef het skelet
18 46|           van de ogen opslaan om mij te ondervragen, van die
19 52|    gevaren die wij liepen kwamen mij tegelijk voor de geest.
20 59|                          Ik boog mij over het luik. Het schip
21 60|          heen, en die warmte was mij even verrukkelijk als een
22 60|       groeiende gevaar, begon ik mij blij te voelen dat ik daar
23 61|                         Ik vroeg mij af waarom dat vreemde gevoel
24 61|    gevoel van welzijn en vreugde mij doortrok.~
25 62|       haar willen redden, ik had mij voor haar willen opofferen,
26 68|    strijd trof ik haar hand, die mij een betoverende rilling
27 70|          merkte het tegelijk met mij, en hij zei alleen maar: "
28 73|        voelde haar trillen tegen mij aan, en ik kreeg een waanzinnige
29 74|         Vooral een ervan ergerde mij. Hij doofde elke dertig
30 75|      heen in volslagen ernst tot mij: "Meneer, ik wens jou een
31 79|          vroeg ik mijn buurvrouw mij een ballade, een legende,
32 80|          dochter van de zee, die mij had vastgehouden op dit
33 80|       schip en die zo meteen met mij in de golven zou ondergaan?~
34 81|        liggen. Het meisje was op mij beland, ik had haar in mijn
35 83| schommelen, het is niets. Ik heb mij drie dochters nog veilig."~
36 86|       waren gered. Wat speet dat mij! Wij werden van ons vlot
37 91|   getrouwd, en daarvan stelde ze mij op de hoogte. En sinds die