Par.

 1 20|        mij in volle zee een bijna niet waar te nemen voorwerp,
 2 27|          hebt om erop te blijven, niet meer zunne, dan zit ge vast.
 3 29|       dicht bevolkt, maar ik ging niet naar het binnenland.~
 4 31|        kon reiken vandoor, ik zag niet eens meer de vloedlijn die
 5 31|          Ik liep snel, ik had het niet koud meer, ik keek naar
 6 32|          bezat het, het wilde ook niet meer loslaten. Het leek
 7 35|  vertellen. Natuurlijk duurde het niet lang of ik stond met behulp
 8 49|           kust. Nee, het stroomde niet, het gleed, het kroop, het
 9 49|          het zand, maar je zag al niet meer de wegtrekkende vloedlijn
10 57|        halfuur, ik weet eigenlijk niet meer hoelang, om ons heen
11 60|         een omhelzing. We spraken niet, we bleven roerloos zwijgend
12 62|           meisje? Ik beminde haar niet, ik kende haar niet, en
13 62|          haar niet, ik kende haar niet, en ik voelde me vertederd,
14 63|                            Is het niet eerder een soort beroering
15 65|       spreken in hun taal, die ik niet versta. Ik begreep dat hij
16 66|       mijn buurvrouw: "Hebt u het niet te koud, miss?"~
17 71|                     Dat was zeker niet goed, het betekende een
18 81|         haar haar. De boot bewoog niet meer en ook wij bewogen
19 81|           meer en ook wij bewogen niet meer.~
20 84|             Doordat hij de oudste niet had gezien, had hij aanvankelijk
21 88|       soupeerden wij. Ik was daar niet vrolijk om, ik miste de
22 89| vertrokken naar Biarritz. Het had niet veel gescheeld of ik was
23 91|           vast oud... ik zou haar niet terug kennen... Ach, die
24 91|               Nee, de mijne is er niet meer... Wat is dat triest...