Par.

 1 7 |         ik je nooit heb verteld, maar toch ook een sentimenteel
 2 9 |         die in de Rue de Rivoli, maar dan laag, van die gekrompen,
 3 9 |     Rouaan zo schitterend maken, maar opmerkelijk door haar streng,
 4 24|                      Ik hernam: "Maar kapitein, er moeten honderd
 5 29|        lijkt toch dicht bevolkt, maar ik ging niet naar het binnenland.~
 6 34|       geluid van de paalworm die maar dooreet, met zijn borende
 7 45|     oudste, en alle drie aardig, maar vooral de grootste.~
 8 49|       stonden meteen op het dek. Maar het was al te laat. Het
 9 49|        waters bedekten het zand, maar je zag al niet meer de wegtrekkende
10 50| Engelsman wilde zich erin werpen maar ik hield hem tegen, die
11 52|                 Ik wilde lachen, maar vrees snoerde me de keel,
12 52|           help!" te gaan roepen. Maar naar wie?~
13 58|        de bries, tegen de lichte maar ijskoude bries die ons beroerde
14 60|     tanden af en toe klapperden, maar ik voelde ook de zachte
15 64|                                  Maar de stilte van het duister
16 68|       wilde haar mijn jas geven, maar die weigerde ze. Ik had
17 70|       met mij, en hij zei alleen maar: "Dat is not good voor ons,
18 79|     ballade, een legende, wat ze maar wilde, voor te zingen, om
19 80|          ik, ik dacht alleen nog maar aan die stem. En ik dacht
20 81|                                  Maar plotseling werden wij alle
21 91|      haar kinderen, haar zusjes, maar nooit over haar man! Waarom?