Par.

 1 18|       in de verte kon werpen. Wij volgden een kust. Ik vroeg: "
 2 28| Saint-Martin te bekijken, dat wij nu snel naderden.~
 3 38|                         Mogen wij bezoeken 't?"~
 4 41|   kwam boven, en toen hielpen wij de drie meisjes, die waren
 5 50|    moeten omzeilen, en waarin wij op de terugweg zouden wegzinken.~
 6 51| Engelse glimlachend: "Nu zijn wij de schipbreukelingen!"~
 7 52|       water. Alle gevaren die wij liepen kwamen mij tegelijk
 8 59|    Het schip stond vol water. Wij moesten wegkruipen tegen
 9 64|      van het uitspansel, want wij hoorden om ons heen vaag
10 74|  zochten, gretig wachtten tot wij verdwenen zouden zijn. Vooral
11 81|        Maar plotseling werden wij alle vijf over het dek geslingerd,
12 81|       bewoog niet meer en ook wij bewogen niet meer.~
13 86|                               Wij waren gered. Wat speet dat
14 86|     gered. Wat speet dat mij! Wij werden van ons vlot gehaald
15 88|       En inderdaad soupeerden wij. Ik was daar niet vrolijk
16 89|       De volgende dag moesten wij afscheid nemen, na veel
17 90|        Natuurlijk, zeker, als wij nog acht dagen samen waren
18 91|      sinds die tijd schrijven wij elk jaar, met nieuwjaar.