Part

 1  I |              een glas alvorens op jacht te gaan, want het was de dag
 2  I |                 schoolgaan, om hem iets te leren, en had hij daar een
 3  I |               om hun schoeisel goed aan te krijgen dat nogal hard was,
 4  I |               De opgewonden jager begon te rennen, sprong, bleef hangen
 5  I |               takken waardoorheen niets te zien was.~De notaris zette
 6  I |           losgelaten om de dode patrijs te pakken, die voor hem lag,
 7  I |             Hautot die op een stoel zat te huilen. 'Arme jongen,' zei
 8  I |              leek toen in zijn geheugen te zoeken, zich iets te herinneren,
 9  I |           geheugen te zoeken, zich iets te herinneren, te begrijpen,
10  I |                zich iets te herinneren, te begrijpen, en daarop mompelde
11  I |                jou geen doekjes meer om te winden. Bovendien is dit
12  I |              dat klopt.'~De vader begon te rochelen. Doodsbleek en
13  I |                niet geschapen om alleen te leven, maar ik wilde geen
14  I |                vader.'~'Wel, als ik kom te overlijden, ben ik haar
15  I |              dingen niet... dat is veel te lastig voor de wettige erfgenamen...
16  I |           honderd... dat richt iedereen te gronde! Zie je, verzegeld
17  I |             vragen om dat vrouwtje niet te vergeten: Caroline Donet,
18  I |                nagedachtenis niet hoeft te beklagen - jij hebt de middelen -
19  I |                en weigerde ze weer open te doen, weigerde te antwoorden,
20  I |             weer open te doen, weigerde te antwoorden, weigerde om
21  I |                 maar door een teken aan te geven dat hij nog bij zinnen
22 II |             zijn vader naar het kerkhof te hebben gebracht, huilde
23 II |               echter liep hij erover na te denken dat hij, om te gehoorzamen
24 II |                na te denken dat hij, om te gehoorzamen aan de laatste
25 II |               dat meisje Caroline Donet te gaan opzoeken, die in de
26 II |               gebed mompelt, om ze niet te vergeten, en ten slotte
27 II |         stamelde hij ze alsmaar, zonder te kunnen ophouden of aan wat
28 II |             ophouden of aan wat dan ook te denken, zozeer werden zijn
29 II |              Graindorge voor de tilbury te spannen en vertrok hij op
30 II |                die ze hem probeerden op te dringen omdat ze wisten
31 II |                 bij wie dan ook navraag te durven doen, uit angst te
32 II |               te durven doen, uit angst te worden herkend en vermoedens
33 II |            worden herkend en vermoedens te wekken. ~Maar omdat hij
34 II |               geen honderd stappen meer te doen, het was toevallig
35 II |                en vroeg hem niet binnen te komen. Zo bleven ze elkaar
36 II |              Wel?'~Hij durfde niet meer te praten, hield zijn blikken
37 II |                gezicht terwijl ze begon te snikken. ~Toen draaide het
38 II |                 moeder huilen, en begon te brullen. Vervolgens begreep
39 II |                 het plotseling verdriet te maken had met die onbekende,
40 II |               op, en om zich een figuur te geven, begon hij te praten. ~'
41 II |              figuur te geven, begon hij te praten. ~'Ja,' zei hij, '
42 II |                  zonder een detail over te slaan, onder vermelding,
43 II |             begon nu tegen zijn schenen te schoppen. ~Toen hij bij
44 II |              niet erg vindt het opnieuw te vertellen?' ~Hij begon in
45 II |                was opgehouden met Cesar te slaan om de hand van zijn
46 II |                 de hand van zijn moeder te pakken, en hij luisterde
47 II |                  Ik wil niet dat u zich te beklagen zult hebben...' ~
48 II |              stilte, want ze begon weer te huilen, vervolgde Cesar,
49 II |           zitten, gewend als hij was om te gehoorzamen.~Zij trok voor
50 II |             steeds de gerechten stonden te sudderen, nam Emile op haar
51 II |                zien, waaraan hij zonder te hoeven nadenken merkte dat
52 II | aanstekelijkheid ervan, begon ook Cesar te huilen, en aangezien tranen
53 II |            huisvrouw, gewend voor alles te zorgen, bij de jonge vrouw.~'
54 II |                heb geen honger, ik word te zeer gekweld.'~Zij antwoordde: '
55 II |               een schotel pens die hing te spetteren in de oven en
56 II |                  En toen hij opstond om te vertrekken vroeg hij: 'Wanneer
57 II |                u dat ik terugkom om het te hebben over de zakelijke
58 II |                Zo hoef ik dan geen tijd te verliezen. Ik heb altijd
59 III|                 gestalte van zijn vader te zullen zien. Om de tijd
60 III|                 zullen zien. Om de tijd te doden ging hij naar de buren,
61 III|     vastbesloten de zaken ruimharig aan te pakken en haar tweeduizend
62 III|                 tweeduizend frank rente te bezorgen, waarbij het kapitaal
63 III|        terugzien, om dat alles met haar te regelen. En verder hinderde
64 III|                 wilde zij niet. Dat was te veel, veel te veel. Ze verdiende
65 III|             niet. Dat was te veel, veel te veel. Ze verdiende genoeg
66 III|                  Ze verdiende genoeg om te leven, ze wilde alleen dat
67 III|               het buffet wegborg om die te wassen als hij weg zou zijn. ~
68 III|               helemaal geen lust om weg te gaan.~'Wel! Mamzel Donet,'