Part

 1  I |        vlakte, en daar sporen we ze dan wel op.'~Vader Hautot
 2  I |         en jankten hevig terwijl ze met de voorpoten door de
 3  I |          door de lucht maaiden. ~Ze gingen op weg naar de lage
 4  I |         zijn darmen kwamen. Toen ze hem zo goed en zo kwaad
 5  I |        hadden verbonden, droegen ze hem naar huis en wachtten
 6  I |        wachtten op de dokter die ze hadden laten halen, samen
 7  I |       alleen met de vader.~Zodra ze alleen waren: 'Luister zoon,
 8  I |     zoden aan de dijk zet, zodat ze haar schaapjes op het droge
 9  I |       Luister... Door de week is ze niet thuis. Ze werkt bij
10  I |        de week is ze niet thuis. Ze werkt bij mevrouw Moreau,
11  I | donderdag heen. Die dag verwacht ze me. Dat is mijn dag, al
12  I |      jaar. Arm kleintje, wat zal ze huilen!... Ik zeg je dat
13  I |           dat weet ik zeker. Zeg ze maar dat ze binnen kunnen
14  I |        ik zeker. Zeg ze maar dat ze binnen kunnen komen.' ~Zoon
15  I |       ogen gesloten, en weigerde ze weer open te doen, weigerde
16 II |         je een gebed mompelt, om ze niet te vergeten, en ten
17 II |          ten slotte stamelde hij ze alsmaar, zonder te kunnen
18 II |        mensen deed afwijzen, die ze hem probeerden op te dringen
19 II |   probeerden op te dringen omdat ze wisten dat hij rijk was,
20 II |     weigerde zelfs hun eten, wat ze ergerde. ~Nadat hij zijn
21 II |       binnen te komen. Zo bleven ze elkaar bijna een halve minuut
22 II |           Ik ben Hautot junior.'~Ze schrok, werd bleek, en stamelde,
23 II |        bleek, en stamelde, alsof ze hem allang kende: 'Meneer
24 II |        spreken over mijn vader.'~Ze zei: 'O mijn God!' en ging
25 II |            Gaat u zitten,' sprak ze.~Hij ging zitten... Zij
26 II |        de opening van de jacht.'~Ze was zo getroffen dat ze
27 II |          Ze was zo getroffen dat ze roerloos bleef zitten. Na
28 II |  ogenblikken van stilte mompelde ze met vrijwel onhoorbare stem: '
29 II |     bedekte haar gezicht terwijl ze begon te snikken. ~Toen
30 II |        Na een lange stilte, want ze begon weer te huilen, vervolgde
31 II |       wij het hierover hebben?' ~Ze riep uit: 'O nee, gaat u
32 II |           Ik ook,' zei Cesar.~En ze spraken niet verder.~Maar
33 III|          hij aan juffrouw Donet. Ze was hem bevallen. Hij had
34 III|    beetje vermagerd, wat bleker. Ze had vast vreselijk zitten
35 III| vreselijk zitten huilen. Nu deed ze gegeneerd tegenover hem,
36 III|   gegeneerd tegenover hem, alsof ze had begrepen wat ze de vorige
37 III|        alsof ze had begrepen wat ze de vorige week nog niet
38 III|       met treffende zorgen alsof ze hem in aandacht en in toewijding
39 III|       was te veel, veel te veel. Ze verdiende genoeg om te leven,
40 III|    verdiende genoeg om te leven, ze wilde alleen dat Emile wat
41 III|         koffie had genomen vroeg ze: 'Rookt u?'~'Ja... ik heb
42 III|        net verontschuldigen toen ze hem een pijp van zijn vader
43 III|          heb kunnen aantreffen.'~Ze bleef voor hem staan, blozend,
44 III|      blozend, zeer getroffen, en ze bekeek hem terwijl ze aan
45 III|         en ze bekeek hem terwijl ze aan die ander dacht.~'Zien
46 III|          niet meer terug?' vroeg ze.~Hij antwoordde eenvoudigweg: '