Chapter, Paragraph
1 Intro,1| verulegra erfiðleika og álags. ~ Að uppfylla þessa skyldu hefur
2 Intro,1| kirkjan getur ekki komist hjá að svara því þær varða atriði
3 I,2 | fólksfjölgun, sem margir óttast að aukist svo mjög að auðlindir
4 I,2 | óttast að aukist svo mjög að auðlindir heimsins nái ekki
5 I,2 | auðlindir heimsins nái ekki að standa undir fjölguninni
6 I,2 | fjölguninni með þeim afleiðingum, að margar fjölskyldur og þróunarlönd
7 I,2 | fjölskyldur og þróunarlönd verði að líða enn meiri skort en
8 I,2 | hæglega komið yfirvöldum til að grípa til róttækra aðgerða
9 I,2 | til róttækra aðgerða til að koma í veg fyrir slíka hættu.
10 I,2 | staðreynd er einnig fyrir hendi að auk krafna um bætta vinnu-
11 I,2 | efnahagsmála, sem veldur því að nú á tímum verður æ erfiðara
12 I,2 | tímum verður æ erfiðara að sjá þannig fyrir stórri
13 I,2 | fyrir stórri fjölskyldu að hún njóti þeirra lífsgæða
14 I,2 | Það er ennfremur augljóst, að með aukinni virðingu konunnar
15 I,2 | undraverðu framþróun mannsins að virkja og koma reglu á náttúruöflin
16 I,2 | sem hefur náð því stigi að nú kappkostar hann að ná
17 I,2 | stigi að nú kappkostar hann að ná stjórn á öllum þáttum
18 I,3 | hjóna, væri þá ekki rétt að endurskoða þær siðferðisreglur,
19 I,3 | hafa þótt eðlilegar fram að þessu, sérstaklega þegar
20 I,3 | sérstaklega þegar það er vitað að þær er ekki hægt að halda
21 I,3 | vitað að þær er ekki hægt að halda nema með erfiðismunum,
22 I,3 | nema með erfiðismunum, og að þær hafi stundum kostað
23 I,3 | Ennfremur, ef maður telur að hér eigi við "reglan um
24 I,3 | heildarhagsmuni", væri þá ekki hægt að fallast á, að sú ráðagerð
25 I,3 | ekki hægt að fallast á, að sú ráðagerð að eignast fjölskyldu
26 I,3 | fallast á, að sú ráðagerð að eignast fjölskyldu eftir
27 I,3 | fjölgunar gefi tilefni til að álykta að þær aðgerðir er
28 I,3 | gefi tilefni til að álykta að þær aðgerðir er hindri náttúrlega
29 I,3 | og hagkvæmar leiðir til að takmarka barneignir? Með
30 I,3 | öðrum orðum, er ekki hægt að fallast á að líta beri á
31 I,3 | er ekki hægt að fallast á að líta beri á getnað með heildarhag
32 I,3 | Út frá því sjónarmiði að fólk í dag sé betur meðvitað
33 I,3 | tími sé ekki runninn upp að myndun nýs lífs eigi að
34 I,3 | að myndun nýs lífs eigi að stjórnast af vitsmunum mannsins
35 I,4 | Slíkar spurningar kölluðu á að kennivald kirkjunar íhugaði
36 I,4 | kirkjunar íhugaði gaumgæfilega að nýju grundvallaratriði siðferðislögmálsins
37 I,4 | kaþólskum manni leyfist að fullyrða, að túlkun siðferðis
38 I,4 | manni leyfist að fullyrða, að túlkun siðferðis náttúrulögmáls
39 I,4 | hafa margsinnis lýst yfir1, að þegar Jesús Kristur yfirfærði
40 I,4 | postulanna og sendi þá til að kenna öllum þjóðum boðorð
41 I,4 | sín2, hafi hann gert þá að sönnum tilsjónarmönnum og
42 I,4 | náttúrulögmálsins. Ástæðan er sú að vilji Guðs kemur fram í
43 I,4 | náttúrunnar og er því nauðsynlegt að hafa það í heiðri til að
44 I,4 | að hafa það í heiðri til að menn öðlist eilíft hjálpræði. 3 ~
45 I,4 | eilíft hjálpræði. 3 ~ Til að fylgja þessari tilskipun
46 I,5 | viðkomandi spurningar beindust að. Verkefni nefndarinnar
47 I,5 | nefndarinnar var hins vegar að kanna þau viðhorf og þær
48 I,5 | Henni var einnig ætlað að afla kirkjunni þeirra gagna,
49 I,5 | sem gætu gert henni kleift að gefa fullnægjandi svar í
50 I,5 | allur heimurinn. 5 ~ Eftir að hafa fengið í hendur gögn
51 I,5 | sjálfsdáðun og aðrir gerðu svo að vorri ósk, vorum vér í þeirri
52 I,5 | vorum vér í þeirri aðstöðu að geta vegið og metið allar
53 I,5 | öllum þeim sem hlut áttu að máli. ~
54 I,6 | kennivaldsins ~ 6. Það verður að hafa í huga að vér gátum
55 I,6 | Það verður að hafa í huga að vér gátum ekki litið á niðurstöður
56 I,6 | hafði ekki það hlutverk að leysa oss undan þeirri ábyrgð
57 I,6 | oss undan þeirri ábyrgð að kanna gaumgæfilega þá alvarlegu
58 I,6 | hafði komið. Það bar oss að gera og ekki síst vegna
59 I,6 | og ekki síst vegna þess að nefndin komst ekki að sameiginlegri
60 I,6 | þess að nefndin komst ekki að sameiginlegri niðurstöðu
61 I,6 | hvaða siðferðisreglur ættu að gilda. Það var brýn nauðsyn
62 I,6 | brýn nauðsyn vegna þess að viss viðhorf höfðu komið
63 I,6 | spurningunni, sem höfðu að geyma markmið sem voru ekki
64 II,7 | mannlegt líf, of stór til að henni sé hægt að svara innan
65 II,7 | stór til að henni sé hægt að svara innan takmarkaðra
66 II,7 | margslungin ábyrgð hans sem verður að gaumgæfa, og ekki má nema
67 II,7 | heim, heldur verður einnig að ígrunda hið yfirnáttúrlega
68 II,7 | hafa, í tilraunum sínum til að réttlæta tilbúnar getnaðarvarnir,
69 II,7 | foreldrahlutverk", verður að skilgreina þessa tvo þætti
70 II,7 | er það sem vér ætlum oss að gera með sérstakri tilvísun
71 II,8 | gerum okkur grein fyrir því að kærleikurinn streymir frá
72 II,8 | Hjónabandið er því langt frá því að vera tilviljunarkennt fyrirbrigði
73 II,8 | vorum, sem hafði það markmið að móta í manninum kærleika
74 II,8 | leitast þar af leiðandi við að þróa með sér þess konar
75 II,8 | og starfað með Guði við að koma til lífs og menntunar
76 II,9 | og það er afar mikilvægt að kærleikurinn sé metinn af
77 II,9 | vilja en máttur hans tryggir að ekki fær hans einungis notið
78 II,9 | daglegs lífs, heldur vaxi til að hjónin verði að vissu leyti
79 II,9 | vaxi til að hjónin verði að vissu leyti eitt hjarta
80 II,9 | eitt hjarta og ein sál og að þau öðlist í sameiningu
81 II,9 | óverðskuldaðar væntingar eða að eigin hagsmunir séu settir
82 II,9 | Það veitir honum ánægju að auðga hann með því sem hann
83 II,9 | er yfir allan vafa hafið að kærleikur hjónabandsins
84 II,9 | meðvituð um hvað þau eru að gera, gefa af fúsum vilja
85 II,9 | erfiðleika getur enginn fullyrt að hana sé ógerlegt að halda,
86 II,9 | fullyrt að hana sé ógerlegt að halda, því af henni er ávallt
87 II,9 | er ávallt sómi og hana á að halda í heiðri. Fordæmi
88 II,9 | margra hjóna um aldir sýnir, að ekki einungis er tryggðin
89 II,9 | varanlegu hamingju. ~ Og að lokum gefur þessi kærleikur
90 II,9 | heldur leitar hann lengra til að nýtt líf megi verða til. "
91 II,9 | hjónabandið og ást milli hjóna að því að geta nýtt líf og
92 II,9 | og ást milli hjóna að því að geta nýtt líf og ala upp
93 II,10 | krefst þess af hjónunum, að þau geri sér að fullu grein
94 II,10 | hjónunum, að þau geri sér að fullu grein fyrir skyldum
95 II,10 | er. En þá verður einnig að ríkja réttur skilningur
96 II,10 | þessu felst. Það verður að líta á málið með hliðsjón
97 II,10 | ábyrgt foreldrahlutverk í því að þekkja það ferli og virða
98 II,10 | ábyrgu foreldrahlutverki að sýna styrk til að dómgreind
99 II,10 | foreldrahlutverki að sýna styrk til að dómgreind og vilja sé beitt
100 II,10 | dómgreind og vilja sé beitt við að hafa stjórn á þeim. ~ En
101 II,10 | þeim. ~ En ef vér víkjum að öðrum þáttum, sem við eiga,
102 II,10 | af dyggð og örlæti ákveða að setja á stofn stóra fjölskyldu,
103 II,10 | óviðráðanlegra aðstæðna og með því að halda í heiðri siðferðislögmálið,
104 II,10 | siðferðislögmálið, ákveða að eignast ekki fleiri börn
105 II,10 | foreldrahlutverk" ber jafnframt að geta gífurlega mikilvægs
106 II,10 | réttan hátt. Þetta þýðir, að þau hjón sem vilja sýna "
107 II,10 | foreldrahlutverk" verða að hafa forgangsröðina rétta
108 II,10 | samfélaginu. ~ Af þessu leiðir að þau eru ekki frjáls til
109 II,10 | þau eru ekki frjáls til að gera það sem þau lystir
110 II,10 | lystir í þjónustu sinni við að geta nýtt líf, að það sé
111 II,10 | sinni við að geta nýtt líf, að það sé lögmætt fyrir þau
112 II,10 | það sé lögmætt fyrir þau að ákveða, burt séð frá öðrum
113 II,10 | hvaða stefnu þeim beri að taka. Þvert á móti eru
114 II,10 | móti eru þau bundin af því að tryggja það að verknaður
115 II,10 | bundin af því að tryggja það að verknaður þeirra sé í samræmi
116 II,11 | á allan hátt lögmætt þó að fyrirsjáanlegt sé að það
117 II,11 | þó að fyrirsjáanlegt sé að það verði ekki frjósamt
118 II,11 | sameiningu þeirra, á ekki að bæla niður. Eins og reynslan
119 II,11 | sýnir oss er það staðreynd að nýtt líf kviknar ekki við
120 II,11 | skipan á í náttúrulögmálinu, að frjóvgun verður með þeim
121 II,11 | frjóvgun verður með þeim hætti að hæfilegt bil milli fæðinga
122 II,11 | hluti lögmálsins. Engu að síður hefur kirkjan í viðleitni
123 II,11 | kirkjan í viðleitni sinni til að fá menn til að fara eftir
124 II,11 | sinni til að fá menn til að fara eftir þeim lífsreglum,
125 II,11 | krafist þess afdráttarlaust að hvergi megi hindra náttúrulegan
126 II,12 | frumkvæði. ~ Ástæðan er sú, að jafnframt því að hjúskaparskyldan
127 II,12 | er sú, að jafnframt því að hjúskaparskyldan byggist
128 II,12 | ritað í eðli karls og konu, að geta af sér nýtt líf. Og
129 II,12 | nýtt líf. Og ef hlúð er að þessum ómissandi þáttum,
130 II,12 | getnaði, mun hjónalífið að fullu viðhalda gagnkvæmum
131 II,12 | njóta þeirrar blessunar að öðlast þá miklu ábyrgð sem
132 II,12 | foreldrahlutverkinu. Vér trúum því að samtíðarmenn vorir skilji,
133 II,12 | samtíðarmenn vorir skilji, að þessi kenning er í samræmi
134 II,13 | Menn hafa réttilega bent á, að það sýnir ekki sannan kærleiksanda
135 II,13 | ekki sannan kærleiksanda að neyða annan aðilann til
136 II,13 | neyða annan aðilann til að uppfylla hjúskaparskyldur
137 II,13 | sama hátt verða hinir sömu að viðurkenna, ef þeir íhuga
138 II,13 | þeir íhuga málið nánar, að sá verknaður gagnkvæms kærleika
139 II,13 | boðleið getnaðar, gerir að engu áform Guðs skapara
140 II,13 | höfundar alls lífs. Því er það að ef þessar gjafir Guðs eru
141 II,13 | sviptar, þó ekki væri nema að litlu leyti, merkingu sinni
142 II,13 | eðli þeirra sem hlut eiga að máli og á það jafnt við
143 II,13 | konu. Verknaðurinn heggur að rótum sambands þeirra og
144 II,13 | getnað gera sér það ljóst að þau drottna ekki yfir uppsprettu
145 II,13 | Guði. Allir menn verða að viðurkenna þá staðreynd,
146 II,13 | páfi XXIII rifjaði upp, að mannlegt líf er heilagt "
147 II,13 | þar sem upphaf þess er að leita í skipan Guðs".13 ~
148 II,14 | Ólögmætar aðferðir við að skipuleggja barneignir ~
149 II,14 | enn á ný skuldbundnir til að lýsa því yfir, að bein hindrun
150 II,14 | skuldbundnir til að lýsa því yfir, að bein hindrun getnaðarferlis,
151 II,14 | læknisfræðilegar ástæður liggi að baki, skal afdráttarlaust
152 II,14 | sem lögmætri aðferð til að ákvarða barneignir. 14 ~
153 II,14 | varanlegt. 15 ~ Á sama hátt ber að hafna sérhverjum þeim aðgerðum,
154 II,14 | aðgerðum, sem hafa það eitt að markmiði að hindra getnað,
155 II,14 | hafa það eitt að markmiði að hindra getnað, hver svo
156 II,14 | á sú skoðun ekki við rök að styðjast, að kynmök, þar
157 II,14 | ekki við rök að styðjast, að kynmök, þar sem getnaður
158 II,14 | réttlætanleg því betra sé að syndga lítið en mikið eða
159 II,14 | syndga lítið en mikið eða að slík mök muni bindast eðlilegum
160 II,14 | siðferðis. Þó rétt sé, að stundum sé lögmætt að umbera
161 II,14 | sé, að stundum sé lögmætt að umbera lítilsháttar atferli,
162 II,14 | sem eru syndsamleg, til að forðast enn syndsamlegri
163 II,14 | syndsamlegri hluti eða til að það sem er gott verði betra, 17
164 II,14 | hinar alvarlegustu aðstæður, að framkvæma hið illa í þeim
165 II,14 | hið illa í þeim tilgangi að afleiðingarnar verði góðar. 18
166 II,14 | góðar. 18 Með öðrum orðum að eitthvað sé gert af ráðnum
167 II,14 | jafnvel þótt ætlunin sé að vernda eða halda á lofti
168 II,14 | yfirleitt. Af því leiðir að það er alvarleg villa að
169 II,14 | að það er alvarleg villa að álíta að traust hjónaband,
170 II,14 | alvarleg villa að álíta að traust hjónaband, þar sem
171 II,14 | ríkja eðlileg samskipti að öðru leyti, réttlæti kynmök
172 II,15 | aðgerða ~ 15. Tekið skal fram að kirkjan telur á engan hátt
173 II,15 | taldar eru nauðsynlegar til að lækna sjúk líffæri, jafnvel
174 II,15 | sjúk líffæri, jafnvel þó að slíkar aðgerðir hafi í för
175 II,15 | aðgerðir hafi í för með sér að getnaðarleiðir þrengist
176 II,15 | getnaðarleiðir þrengist og að slíkt sé ljóst fyrir aðgerð -
177 II,16 | Lögmæti þess að velja ófrjó tímabil ~ 16.
178 II,16 | hjónabandinu. Röksemd þeirra er sú að mannleg skynsemi hafi bæði
179 II,16 | bæði þann rétt og þá ábyrgð að stjórna þeim óskynsamlegu
180 II,16 | sanngjarnt í svo mörgum tilfellum að nota tilbúnar getnaðarvarnir
181 II,16 | og þau skilyrði skapist að betri aðstæður verði til
182 II,16 | betri aðstæður verði til að mennta þau börn sem þegar
183 II,16 | Þessari spurningu verðum vér að svara á skýran hátt. Kirkjan
184 II,16 | Kirkjan er fyrst allra til að lofa og hvetja til þess
185 II,16 | lofa og hvetja til þess að mannleg skynsemi verði notuð
186 II,16 | En kirkjan staðfestir að þetta verði að gerast innan
187 II,16 | staðfestir að þetta verði að gerast innan takmarka þess
188 II,16 | Ef nægar ástæður liggja að baki því að tímasetja fæðingar,
189 II,16 | ástæður liggja að baki því að tímasetja fæðingar, hvort
190 II,16 | aðstæðna, kennir kirkjan að þá megi hjón færa sér í
191 II,16 | stjórn á fæðingum og án þess að ganga á nokkurn hátt gegn
192 II,16 | siðferðis sem vér höfum verið að útskýra. 20 ~ Ekki ber að
193 II,16 | að útskýra. 20 ~ Ekki ber að líta svo á að mótsögn felist
194 II,16 | Ekki ber að líta svo á að mótsögn felist í því hjá
195 II,16 | það lögmætt fyrir hjón, að nýta sér þau tímabil sem
196 II,16 | þróun ferlisins sem felst í að geta nýtt líf. Ekki skal
197 II,16 | Ekki skal á móti því mælt að í báðum tilfellum hafa hjónin
198 II,16 | ásetningur þeirra er ljós, að varna því að börn fæðist
199 II,16 | þeirra er ljós, að varna því að börn fæðist og gera ráðstafanir
200 II,16 | fæðist og gera ráðstafanir að svo verði ekki. En sannleikurinn
201 II,16 | sannleikurinn er jafnframt sá, að einungis í fyrra tilfellinu
202 II,16 | tilfellinu eru hjónin reiðubúin að halda sig frá kynmökum á
203 II,16 | sanngjarnar aðstæður gera það að verkum að fæðing annars
204 II,16 | aðstæður gera það að verkum að fæðing annars barns er ekki
205 II,16 | samlíf hjónabandsins til að tjá hvort öðru gagnkvæma
206 II,16 | sína gagnvart hvort öðru. Að hafa þennan háttinn á er
207 II,16 | er sannarlega sönnun þess að um óyggjandi og ósvikna
208 II,16 | óyggjandi og ósvikna ást sé að ræða. ~
209 II,17 | aðferðir eru ekki notaðar til að koma í veg fyrir fjölgun
210 II,17 | siðferðis. Það þarf ekki að búa yfir mikilli reynslu
211 II,17 | yfir mikilli reynslu til að skynja að fullu mannlegan
212 II,17 | mikilli reynslu til að skynja að fullu mannlegan veikleika
213 II,17 | mannlegan veikleika og skilja að menn - og þá sérstaklega
214 II,17 | freistingum - þurfa á hvatningu að halda til að halda í heiðri
215 II,17 | á hvatningu að halda til að halda í heiðri siðferðislögmálið
216 II,17 | heiðri siðferðislögmálið og að það er beinlínis syndsamlegt
217 II,17 | er beinlínis syndsamlegt að auðvelda þeim að brjóta
218 II,17 | syndsamlegt að auðvelda þeim að brjóta lögmálið. Annað
219 II,17 | það sem gefur tilefni til að vera á varðbergi. Sá karlmaður,
220 II,17 | karlmaður, sem venst því að nota getnaðarvarnir á það
221 II,17 | getnaðarvarnir á það á hættu að virðing hans fyrir konunni
222 II,17 | minnki. Með því hættir hann að virða líkamlega og andlega
223 II,17 | verður hún einungis tæki til að fullnægja þörfum hans.
224 II,17 | lífsförunautur sem hann á að umvefja umhyggju og ástúð. ~
225 II,17 | umvefja umhyggju og ástúð. ~ Að lokum ættum vér að íhuga
226 II,17 | ástúð. ~ Að lokum ættum vér að íhuga alvarlega afleiðingar
227 II,17 | alvarlega afleiðingar þess að þau opinberu yfirvöld, sem
228 II,17 | þeim stjórnvöldum, sem eru að glíma við vandamál heillar
229 II,17 | Hvað fær komið í veg fyrir að yfirvöld grípi til þeirra
230 II,17 | þess vegna vel svo farið að þegar fólk, hvort sem um
231 II,17 | þegar fólk, hvort sem um er að ræða einstaklinga, fjölskyldur
232 II,17 | gerir allt sem það getur til að sniðganga lögmál Guðs, þegar
233 II,17 | veldur því erfiðleikum, að þá láti það í hendur yfirvöldum
234 II,17 | hendur yfirvöldum vald til að blanda sér í einkamál hjóna
235 II,17 | vér teljum þess vegna ekki að getnaður sé háður geðþóttaákvörðun
236 II,17 | geðþóttaákvörðun mannsins, verðum vér að fallast á að manninum eru
237 II,17 | verðum vér að fallast á að manninum eru skorður settar,
238 II,17 | skorður settar, sem ber að virða, varðandi eigin líkama
239 II,17 | hlutverk hans. Það skal sagt, að þetta er takmörkun sem enginn,
240 II,18 | mannlegum gildum ~ 18. Þess ber að vænta að ekki muni allir
241 II,18 | 18. Þess ber að vænta að ekki muni allir eiga auðvelt
242 II,18 | muni allir eiga auðvelt með að fallast á þessa tilgreindu
243 II,18 | fjölmiðlun. Það ætti ekki að koma neinum á óvart að kirkjan,
244 II,18 | ekki að koma neinum á óvart að kirkjan, eins og stofnanda
245 II,18 | sinni sem henni er ætlað, að kunngjöra af auðmýkt, en
246 II,18 | ekki gerðardómsvald til að úrskurða lögmæti þess.
247 II,18 | þess. Kirkjunni er ætlað að túlka og vernda lögin.
248 II,18 | yrði ekki rétt af henni að lýsa það lögmætt, sem væri
249 II,18 | raun ólögmætt, vegna þess að slíkt yrði í eðli sínu ávallt
250 II,18 | gæfu mannsins. ~ Með því að standa vörð um óskert siðferðislögmál
251 II,18 | hjónabandsins er kirkjan sannfærð um að hún leggur sitt af mörkum
252 II,18 | leggur sitt af mörkum til að festa í sessi rétta siðmenningu
253 II,18 | Hún hvetur manninn til að bregðast ekki ábyrgð sinni
254 II,18 | ekki ábyrgð sinni með því að láta þægindi tækninnar leiða
255 II,18 | þessum hætti er kirkjan að verja virðingu eiginmanns
256 II,18 | kirkjunnar sýnir fram á að hún, trú fordæmi og kenningum
257 II,18 | manninn. Hún leitast við að aðstoða hann af öllum mætti
258 II,18 | jarðnesku pílagrímsferð "við að eiga hlutdeild í lífi hins
259 III,19 | stuðning þegar foreldrar verða að ákvarða á réttmætan hátt
260 III,19 | sem vér höfum nú hvatt til að halda í heiðri lögmál Guðs
261 III,20 | Að halda í heiðri lögmál Guðs ~
262 III,20 | leikur enginn vafi á því að mörgum mun finnast erfitt
263 III,20 | erfitt ef ekki ómögulega að framfylgja því. Það er
264 III,20 | hagsæld sem þeir færa mönnum, að lögmálið krefst af einstökum
265 III,20 | sannleika sagt er ekki hægt að lifa samkvæmt því nema með
266 III,20 | málið á heiðarlegan hátt að þrautseigjan eflir virðingu
267 III,21 | Að hafa stjórn á sjálfum sér ~
268 III,21 | lögmætri skipun barnsfæðinga er að þau geri sér að fullu grein
269 III,21 | barnsfæðinga er að þau geri sér að fullu grein fyrir gildi
270 III,21 | fjölskyldulífsins og í öðru lagi að þau öðlist algjöra stjórn
271 III,21 | frjálsa vilja verða þau án efa að stunda sjálfsafneitun.
272 III,21 | sem er svo langt frá því að vera hindrun á vegi gagnkvæmrar
273 III,21 | sjálfsagi heimtar af þeim að þau verði staðföst í ásetningi
274 III,21 | sama tíma heilnæm áhrif við að aðstoða hjónin að þróa með
275 III,21 | áhrif við að aðstoða hjónin að þróa með sér að fullu persónuleika
276 III,21 | aðstoða hjónin að þróa með sér að fullu persónuleika sinn
277 III,21 | kyrrðar. Hann aðstoðar við að leysa annars konar vandamál
278 III,21 | kærleikans. Hann hjálpar þeim að standast óeðlilega mikla
279 III,21 | meðvituð um ábyrgð sína. Og að lokum færir hann foreldrunum
280 III,21 | árangursríkari aðferð við að mennta börn sín. Þau munu
281 III,21 | og öðlast eiginleika til að nýta andlega og líkamlega
282 III,22 | íhuganir gefa oss tilefni til að ávarpa þá sem eru við kennslu
283 III,22 | hafa réttindum og skyldum að gegna varðandi sameiginlega
284 III,22 | viljum beina athygli þeirra að því, að nauðsynlegt er að
285 III,22 | beina athygli þeirra að því, að nauðsynlegt er að skapa
286 III,22 | að því, að nauðsynlegt er að skapa andrúmsloft sem stuðlar
287 III,22 | andrúmsloft sem stuðlar að því að fleiri haldi skírlífi
288 III,22 | andrúmsloft sem stuðlar að því að fleiri haldi skírlífi í
289 III,22 | það hefur í för með sér að sannarlegt frelsi mun ríkja
290 III,22 | siðferðislögmálinu. ~ Því ber að fordæma opinberlega og einum
291 III,22 | nútíma samfélagi stuðlar að til að vekja upp í mönnum
292 III,22 | samfélagi stuðlar að til að vekja upp í mönnum auvirðilegar
293 III,22 | Þetta eiga allir þeir að gera sem láta sér annt um
294 III,22 | gera sem láta sér annt um að siðmenningin þróist og vilja
295 III,22 | Það er algjör fjarstæða að verja slíka niðurlægingu
296 III,22 | menningar25 eða með því að biðla til frelsis sem opinber
297 III,23 | þjóðarleiðtoga, vegna þess að í þeirra höndum er mest
298 III,23 | er mest öll ábyrgð þess að halda vörð um almenna velferð
299 III,23 | lagt mikið af mörkum til að viðhalda siðgæði. Leyfið
300 III,23 | siðgæði. Leyfið aldrei að grafið sé undan siðgæði
301 III,23 | þá látið ekki viðgangast að löggjöf sé sett, sem opnar
302 III,23 | eru færar fyrir stjórnvöld að leysa þau vandamál sem fólksfjölgun
303 III,23 | fólksfjölgun veldur - það er að segja, að sett séu lög um
304 III,23 | veldur - það er að segja, að sett séu lög um aðstoð við
305 III,23 | um viðunandi fræðslu til að siðferðislögmálið og frelsi
306 III,23 | heiðri haft. ~ Vér gerum oss að fullu grein fyrir þeim vandamálum
307 III,23 | minningar, og gerum orð hans að vorum: "Engin yfirlýsing
308 III,23 | hefur virðingu mannsins að engu og byggist eingöngu
309 III,23 | sjálfan og líf hans. Til að úrlausn þessa máls verði
310 III,23 | máls verði möguleg verður að ná til félagslegra og efnahagslegrar
311 III,23 | Enginn getur, án þess að ganga alvarlega gegn réttlætinu,
312 III,23 | ásóknar í veraldlega hluti, og að lokum afleiðing vítaverðrar
313 III,23 | vítaverðrar vanrækslu við að taka það frumkvæði og þá
314 III,23 | og þá ábyrgð sem þarf til að almenningur og börn njóti
315 III,23 | aflögufær stjórnvöld færu að dæmi þeirra sem nú þegar
316 III,23 | þeirra sem nú þegar eru að gera góða hluti og tækju
317 III,23 | hluti og tækju sig til við að hleypa nýju blóði í þær
318 III,23 | þau eru skuldbundin til að gera! Það má ekki slá slöku
319 III,23 | milli. Vér höfum þá trú að á þessu sviði sé nær ótakmarkaður
320 III,23 | göfugar alþjóðastofnanir að starfa á. ~
321 III,24 | vísindamanna. Þeir geta "stuðlað að velferð hjónabandsins og
322 III,24 | fjölskyldunnar ásamt því að friða samviskuna ef þeir
323 III,24 | samanburðarrannsóknum reyna að varpa betra ljósi á þau
324 III,24 | Píus XII einnig í huga, að læknavísindin gætu með rannsóknum
325 III,24 | siðferðilegan grundvöll til að hafa stjórn á barneignum. 29
326 III,24 | sem kirkjan heldur fram, að "það geti á engan hátt verið
327 III,25 | framar öðrum kallað til að þjóna sér með því að stofna
328 III,25 | til að þjóna sér með því að stofna til hjónabands.
329 III,25 | hjónabands. Samfara því að kirkjan gerir börnum sínum
330 III,25 | hana er maðurinn gerður að nýrri sköpun sem samsvarar
331 III,25 | kirkjunnar, ættu kristin hjón að hafa í huga köllun sína
332 III,25 | hafa í huga köllun sína til að lifa kristilegu lífi, köllun
333 III,25 | sakramenti hjónabandsins. Því að fyrir þetta sakramenti eru
334 III,25 | getum nánast sagt, vígð til að uppfylla af trúmennsku skyldur
335 III,25 | trúmennsku skyldur sínar, til að láta köllun sína skila sér
336 III,25 | skila sér til fulls og til að bera Kristi vitni, eins
337 III,25 | frammi fyrir heiminum. 32 Því að Drottinn hefur falið þeim
338 III,25 | falið þeim það verkefni að gera körlum og konum sýnilegan
339 III,25 | Vér höfum eigi í huga að leiða hjá oss í þögn þá
340 III,25 | liggur til lífsins".33 Engu að síður er það einmitt vonin
341 III,25 | sterk í anda, leitast við að lifa "hóglátlega, réttvíslega
342 III,25 | þessum"34 fullviss þess að "heimurinn í núverandi mynd
343 III,25 | Það er af þessari ástæðu að eiginmaður og eiginkona
344 III,25 | eiginmaður og eiginkona ættu að axla þær byrðar sem þeim
345 III,25 | sem "bregst oss ekki, því að kærleika Guðs er úthellt
346 III,25 | fjötrum sínum ættu þau ekki að örvænta. Þau ættu heldur
347 III,25 | af auðmýkt og þrautseigju að leita miskunnar Guðs sem
348 III,25 | Á þann hátt er það víst að þau munu verða fær um að
349 III,25 | að þau munu verða fær um að ná þeirri fullkomnun hjónabandsins,
350 III,26 | dýrmætasti afrakstur þess að farið sé staðfastlega eftir
351 III,26 | staðfastlega eftir lögmáli Guðs er að hjónin sjálf öðlast oft
352 III,26 | sjálf öðlast oft þrá til að deila með öðrum af reynslu
353 III,26 | fullnustu köllunar leikmanns að göfug og framúrskarandi
354 III,26 | hjónin sjálf oft frumkvæðið að því að verða sem postular
355 III,26 | sjálf oft frumkvæðið að því að verða sem postular fyrir
356 III,26 | Og sannarlega er erfitt að ímynda sér hentugra form
357 III,27 | köllun sinni kappkostar að uppfylla kristilegar skyldur
358 III,27 | eru mannlegir. Þau eiga að fá að starfa óáreitt í þeirri
359 III,27 | mannlegir. Þau eiga að fá að starfa óáreitt í þeirri
360 III,27 | óáreitt í þeirri ætlun sinni að stuðla ávallt að starfsemi
361 III,27 | ætlun sinni að stuðla ávallt að starfsemi sem er í samræmi
362 III,27 | fagsystkinum sínum eiga þau að fá að hafa áhrif á gang
363 III,27 | fagsystkinum sínum eiga þau að fá að hafa áhrif á gang mála til
364 III,27 | hafa áhrif á gang mála til að vinna aðra til fylgis við
365 III,27 | þeirra. Ennfremur ættu þau að líta á það sem órjúfanlegan
366 III,27 | þátt fagkunnáttu sinnar að öðlast yfirburðarþekkingu
367 III,27 | þau raunar allan rétt til að fá. ~
368 III,28 | leiðbeinendur hvort heldur um er að ræða einstaklinga, konur
369 III,28 | með miklu trausti. Því að það er meginskylda yðar -
370 III,28 | kenna kristilega siðfræði - að útskýra kenningar kirkjunnar
371 III,28 | fullri hreinskilni og án þess að nokkuð sé dregið undan.
372 III,28 | þjónar kirkjunnar verðið þér að ganga á undan með góðu fordæmi
373 III,28 | uppljómunar Heilags Anda við að kenna sannleikann. 39 Fyrir
374 III,28 | leggja fram. Ekki ætti það að fara fram hjá yður að ef
375 III,28 | það að fara fram hjá yður að ef takast á að varðveita
376 III,28 | hjá yður að ef takast á að varðveita sálarfrið mannsins
377 III,28 | þá er það mjög mikilvægt að í kristilegri siðfræði sem
378 III,28 | orð heilags Páls postula að vorum: "En ég áminni yður,
379 III,28 | Drottins vors Jesú Krists, að þér séuð allir samhuga og
380 III,28 | flokkadrættir á meðal yðar, heldur að þér séuð fullkomlega sameinaðir
381 III,29 | um kærleika til mannsins að ekkert sé dregið undan í
382 III,29 | ekkert sé dregið undan í að kenna hjálpræði Krists,
383 III,29 | menn. Hann kom ekki til að dæma heiminn, heldur til
384 III,29 | dæma heiminn, heldur til að heimurinn mætti frelsast
385 III,29 | erfiðleikum í lífi sínu verða því að finna fyrir ímynd kærleika
386 III,29 | vér erum þess fullvissir að samfara því að Helgur Andi
387 III,29 | fullvissir að samfara því að Helgur Andi Guðs er nálægur
388 III,29 | hinna trúuðu og býður þeim að gefa samþykki sitt. En
389 III,29 | samþykki sitt. En þér eigið að kenna hjónum hvernig á að
390 III,29 | að kenna hjónum hvernig á að biðja og búa þau undir að
391 III,29 | að biðja og búa þau undir að meðtaka oftar í trúarsannfæringu
392 III,30 | 30. Og nú þegar líður að lokum þessa heimsbréfs vors,
393 III,30 | öllum og sárbænum yður, að veita forystu prestum yðar
394 III,30 | trúuðu í biskupsdæmi yðar, og að þér helgið yður af öllum
395 III,30 | kröftum og án tafar því að standa vörð um helgi hjónabandsins
396 III,30 | hjónabandsins og það sem betra er, að leiða hjónabandslífið til
397 III,30 | þér eruð skuldbundnir til að inna af hendi nú á dögum.
398 III,30 | mannlegu samfélagi mun auðgast að bróðurkærleika og verður
399 III,31 | vér erum þess fullvissir að þetta verk vort, sem sannarlega
400 III,31 | hans. Þessu lögmáli verður að fylgja eftir af visku og
|