Chapter,  Paragraph

 1  I,3  |           um eigin ábyrgð er spurt, hvort sá tími sé ekki runninn
 2 II,8  |           sinn.  Hjón, sem gefa sig hvort öðru með þeim hætti sem
 3 II,8  |             þar sem þau fá uppfyllt hvort annað og starfað með Guði
 4 II,9  |          kærleikurinn sem hjón bera hvort til annars, afdráttarlaus. 
 5 II,9  |       vinátta þegar hjón deila öllu hvort með öðru af örlæti er útilokar
 6 II,9  |           gera, gefa af fúsum vilja hvort öðru heit sitt í hjónavígslunni. 
 7 II,11 |        Kynlíf, þegar hjón sameinast hvort öðru á náinn og eðlilegan
 8 II,12 |           og mikilvægis getnaðar en hvort tveggja er eðlislægur hluti
 9 II,14 |             beina ófrjósemisaðgerð, hvort sem í hlut á karl eða kona
10 II,14 |             hlut á karl eða kona og hvort heldur það er tímabundið
11 II,14 | tilgangurinn er, og skiptir þá engu hvort hér um ræðir fyrir, eftir
12 II,16 |     spurningu varðandi þetta atriði hvort það sé ekki sanngjarnt í
13 II,16 |          því að tímasetja fæðingar, hvort sem um ræðir líkamlegar
14 II,16 |            hjónabandsins til að tjá hvort öðru gagnkvæma ást sína
15 II,16 |         vernda tryggð sína gagnvart hvort öðru.  Að hafa þennan háttinn
16 II,17 |            svo farið að þegar fólk, hvort sem um er að ræða einstaklinga,
17 II,17 |            er takmörkun sem enginn, hvort heldur er einstaklingur
18 II,18 |     siðferðislögmálið í heild sinni hvort sem það sækir uppruna sinn
19 III,22|      staðals.  Skiptir þá ekki máli hvort í hlut á skrifað orð eða
20 III,28|         eruð andlegir leiðbeinendur hvort heldur um er að ræða einstaklinga,