Chapter, Paragraph
1 I,2 | vandamál. Í fyrsta lagi er það spurningin um stöðuga
2 I,2 | slíka hættu. Sú staðreynd er einnig fyrir hendi að auk
3 I,2 | gerðar kröfur um. ~ Það er ennfremur augljóst, að með
4 I,3 | þessu, sérstaklega þegar það er vitað að þær er ekki hægt
5 I,3 | þegar það er vitað að þær er ekki hægt að halda nema
6 I,3 | að álykta að þær aðgerðir er hindri náttúrlega frjóvgun
7 I,3 | barneignir? Með öðrum orðum, er ekki hægt að fallast á að
8 I,3 | meðvitað um eigin ábyrgð er spurt, hvort sá tími sé
9 I,4 | náttúrunnar eins og það birtist og er auðgað af guðlegri opinberun. ~
10 I,4 | kennivald kirkjunnar. Það er í raun óumdeilanlegt, eins
11 I,4 | náttúrulögmálsins. Ástæðan er sú að vilji Guðs kemur fram
12 I,4 | í lögmáli náttúrunnar og er því nauðsynlegt að hafa
13 I,4(4) | fjölskyldunnar" og annarra samtaka er varða fjölskylduna, AAS
14 I,6 | mörgu alvarlegu spurningum er varða mál þetta. ~ ~
15 II,7 | Spurningin um fæðingu barna er, eins og hver önnur spurning,
16 II,7 | lýðfræði eða félagsfræði. Það er maðurinn í heild sinni og
17 II,7 | brjóta þá til mergjar. Þetta er það sem vér ætlum oss að
18 II,8 | Hjónabandið er sakramenti ~ 8. Kærleikur
19 II,8 | og æðsta uppspretta hans er Guð sem er kærleikur6; hann
20 II,8 | uppspretta hans er Guð sem er kærleikur6; hann er Faðirinn "
21 II,8 | sem er kærleikur6; hann er Faðirinn "sem hvert faðerni
22 II,8 | og jörðu".7 ~ Hjónabandið er því langt frá því að vera
23 II,8 | náttúrulegra afla. Það er í sannleika sagt göfug og
24 II,8 | þeim hætti sem þeirra einna er réttur, leitast þar af leiðandi
25 II,8 | öðlast hjónaband þeirra, er skírn hafa hlotið, þá virðingu,
26 II,8 | hlotið, þá virðingu, sem er tákn um náðargjöf sakramentis,
27 II,9 | hjónabandsins ~ 9. Það er í ljósi þessara staðreynda,
28 II,9 | kærleika hjónabandsins og það er afar mikilvægt að kærleikurinn
29 II,9 | samhengi. ~ Þessi kærleikur er fyrst og fremst fyllilega
30 II,9 | af skynjun og anda. Hann er því ekki eingöngu spurning
31 II,9 | tilfinningar. Kærleikurinn er einnig og umfram allt verk
32 II,9 | mannlega uppfyllingu sína. ~ Þá er kærleikurinn sem hjón bera
33 II,9 | hvort með öðru af örlæti er útilokar allar óverðskuldaðar
34 II,9 | sinn fyrir það sem hann er. Það veitir honum ánægju
35 II,9 | gefur af sjálfum sér. ~ Það er yfir allan vafa hafið að
36 II,9 | kærleikur hjónabandsins er tryggð. Einungis dauðinn
37 II,9 | ógerlegt að halda, því af henni er ávallt sómi og hana á að
38 II,9 | sýnir, að ekki einungis er tryggðin eðlisbundin hjónabandinu
39 II,9 | eðlisbundin hjónabandinu heldur er hún einnig uppspretta hinnar
40 II,10 | foreldrahlutverkið og ábyrgð þess og lögð er rík áhersla á nú á dögum
41 II,10 | nú á dögum eins og rétt er. En þá verður einnig að
42 II,10 | þýðingu í þessu sambandi. Er þá vísað til þess hlutlæga
43 II,10 | Guðs, skapara vors. Það er grundvallareðli hjónabandsins
44 II,11 | og þar sem líf kviknar, er, eins og annað Vatíkanþingið
45 II,11 | heiðvirt og gott".11 Ennfremur er það á allan hátt lögmætt
46 II,11 | eðlislægu athöfn kynlífsins, sem er hluti af tjáningu hjónanna
47 II,11 | Eins og reynslan sýnir oss er það staðreynd að nýtt líf
48 II,11 | hæfilegt bil milli fæðinga er eðlilegur hluti lögmálsins.
49 II,12 | kirkjunnar iðulega gerir ljósa, er byggð á þeirri órjúfanlegu
50 II,12 | órjúfanlegu samtengingu sem er milli mikilvægis samlífs
51 II,12 | getnaðar en hvort tveggja er eðlislægur hluti hjónabandsins.
52 II,12 | eigin frumkvæði. ~ Ástæðan er sú, að jafnframt því að
53 II,12 | hún lögmál, sem sannarlega er ritað í eðli karls og konu,
54 II,12 | sér nýtt líf. Og ef hlúð er að þessum ómissandi þáttum,
55 II,12 | miklu ábyrgð sem maðurinn er kallaður til og felst í
56 II,12 | skilji, að þessi kenning er í samræmi við mannlega skynsemi.
57 II,13 | höfundar alls lífs. Því er það að ef þessar gjafir
58 II,13 | rótum sambands þeirra og er því í andstöðu við áform
59 II,13 | rifjaði upp, að mannlegt líf er heilagt "þar sem upphaf
60 II,13 | heilagt "þar sem upphaf þess er að leita í skipan Guðs".13 ~
61 II,14 | kona og hvort heldur það er tímabundið eða varanlegt. 15 ~
62 II,14(14) | fjölskyldunnar" og annarra samtaka er varða fjölskylduna, AAS
63 II,14 | hver svo sem tilgangurinn er, og skiptir þá engu hvort
64 II,14 | kynmök, þar sem getnaður er hindraður af ásettu ráði,
65 II,14 | hluti eða til að það sem er gott verði betra, 17 er
66 II,14 | er gott verði betra, 17 er það ávallt ólögmætt, jafnvel
67 II,14 | gert af ráðnum hug, sem er í eðli sínu andstætt siðferðislögmálinu
68 II,14 | yfirleitt. Af því leiðir að það er alvarleg villa að álíta
69 II,14 | getnaðarleiðina. Þess konar athöfn er í eðli sínu röng. ~
70 II,15 | gerð í hvaða tilgangi sem er. 19 ~
71 II,16 | hjónabandinu. Röksemd þeirra er sú að mannleg skynsemi hafi
72 II,16 | öflum náttúrunnar, sem hún er fær um og beina þeim á þær
73 II,16 | á skýran hátt. Kirkjan er fyrst allra til að lofa
74 II,16 | vitsmunaveran, sem maðurinn er, starfar í nánum tengslum
75 II,16 | ástæður og ásetningur þeirra er ljós, að varna því að börn
76 II,16 | ekki. En sannleikurinn er jafnframt sá, að einungis
77 II,16 | verkum að fæðing annars barns er ekki talin æskileg. Og
78 II,16 | Að hafa þennan háttinn á er sannarlega sönnun þess að
79 II,17 | siðferðislögmálið og að það er beinlínis syndsamlegt að
80 II,17 | brjóta lögmálið. Annað er það sem gefur tilefni til
81 II,17 | þegar fólk, hvort sem um er að ræða einstaklinga, fjölskyldur
82 II,17 | Það skal sagt, að þetta er takmörkun sem enginn, hvort
83 II,17 | sem enginn, hvort heldur er einstaklingur eða opinber
84 II,17 | hætti. Slíkum takmörkunum er beinlínis komið á vegna
85 II,18 | þeirri skyldu sinni sem henni er ætlað, að kunngjöra af auðmýkt,
86 II,18 | fagnaðarerindisins. ~ Þar sem kirkjan er ekki höfundur þessa lögmáls
87 II,18 | lögmæti þess. Kirkjunni er ætlað að túlka og vernda
88 II,18 | siðferðislögmál hjónabandsins er kirkjan sannfærð um að hún
89 II,18 | sína. Með þessum hætti er kirkjan að verja virðingu
90 II,18 | og kenningum frelsarans, er einlæg og óeigingjörn hvað
91 III,19 | framfæri hugsun kirkjunnar, sem er móðir og kennari allra þjóða
92 III,19 | kennt lögmálið. Því það er í raun og veru lögmál mannlegs
93 III,20 | mannsins um fjölskyldustærð er birting lögmáls Guðs. Samt
94 III,20 | að framfylgja því. Það er með það eins og með alla
95 III,20 | þrautseigju. Í sannleika sagt er ekki hægt að lifa samkvæmt
96 III,21 | lögmætri skipun barnsfæðinga er að þau geri sér að fullu
97 III,21 | um siðlæti hjónanna sem er svo langt frá því að vera
98 III,22 | þeirra að því, að nauðsynlegt er að skapa andrúmsloft sem
99 III,22 | gildi mannsandans. Það er algjör fjarstæða að verja
100 III,23 | þess að í þeirra höndum er mest öll ábyrgð þess að
101 III,23 | yðar. Þar sem fjölskyldan er grundvallareining hvers
102 III,23 | fólksfjölgun veldur - það er að segja, að sett séu lög
103 III,23 | vorum: "Engin yfirlýsing er varðar vandamálið og engin
104 III,23 | vandamálið og engin lausn þess er viðunandi sem hefur virðingu
105 III,24 | stjórnun getnaðar".28 Það er afar æskilegt, og það hafði
106 III,24(29)| fjölskyldunnar" og annarra samtaka er varða fjölskylduna, AAS
107 III,25 | lögmál Guðs kveður á um, er hún jafnframt rödd hjálpræðisins
108 III,25 | náðarinnar en fyrir hana er maðurinn gerður að nýrri
109 III,25 | upplifað hve ljúft ok Krists er. 31 ~ Í auðmjúkri hlýðni
110 III,25 | fögnuð sem felst í lögmálinu, er sameinar á órjúfanlegan
111 III,25 | kærleika Guðs, hans sem er höfundur mannlegs lífs. ~
112 III,25 | Þeim eins og oss öllum, "er hliðið þröngt og vegurinn
113 III,25 | þröngt og vegurinn mjór, er liggur til lífsins".33 Engu
114 III,25 | lífsins".33 Engu að síður er það einmitt vonin um þetta
115 III,25 | líður undir lok".35 ~ Það er af þessari ástæðu að eiginmaður
116 III,25 | ekki, því að kærleika Guðs er úthellt í hjörtum vorum
117 III,25 | fyrir Heilagan Anda, sem oss er gefinn".36 Þau skulu síðan
118 III,25 | þeirri óþrjótandi lind sem er altarissakramentið. Ef
119 III,25 | veitir af gnægð. Á þann hátt er það víst að þau munu verða
120 III,25 | Kristur kirkjuna...Þetta er mikill leyndardómur. Ég
121 III,26 | staðfastlega eftir lögmáli Guðs er að hjónin sjálf öðlast oft
122 III,26 | önnur hjón. Og sannarlega er erfitt að ímynda sér hentugra
123 III,27 | ávallt að starfsemi sem er í samræmi við trú þeirra
124 III,27 | og sýnt þeim fram á hvað er lögmætt. Það hafa þau raunar
125 III,28 | leiðbeinendur hvort heldur um er að ræða einstaklinga, konur
126 III,28 | miklu trausti. Því að það er meginskylda yðar - og þá
127 III,28 | kirkjunnar. Því eins og yður er kunnugt, þá njóta æðstu
128 III,28 | sameiningu kristinna manna þá er það mjög mikilvægt að í
129 III,29 | því að Helgur Andi Guðs er nálægur í kennivaldinu sem
130 III,30 | hjónabandsins og það sem betra er, að leiða hjónabandslífið
131 III,30 | áætlun Guðs um heiminn, er fylgt eftir af trúmennsku. ~
132 III,31 | verk vort, sem sannarlega er göfugt, muni færa blessun
|