Chapter,  Paragraph

 1  I,3  |       gagnkvæmum trúnaði hjóna, væri þá ekki rétt að endurskoða
 2  I,3  |            um heildarhagsmuni", væri þá ekki hægt að fallast á,
 3  I,4  |            hinna postulanna og sendi þá til að kenna öllum þjóðum
 4  I,4  |          boðorð sín2, hafi hann gert þá að sönnum tilsjónarmönnum
 5  I,4  |          alls siðferðislögmálsins og þá ekki einungis þess lögmáls
 6  I,6  |         ábyrgð að kanna gaumgæfilega þá alvarlegu spurningu sem
 7 II,7  |   hjónabandsins nákvæmlega og brjóta þá til mergjar.  Þetta er það
 8 II,8  |        þeirra, er skírn hafa hlotið, þá virðingu, sem er tákn um
 9 II,9  |         mannlega uppfyllingu sína. ~ Þá er kærleikurinn sem hjón
10 II,10 |           dögum eins og rétt er.  En þá verður einnig að ríkja réttur
11 II,10 |             hinu líffræðilega ferli, þá felst ábyrgt foreldrahlutverk
12 II,10 |            og tilfinningar mannsins, þá felst í ábyrgu foreldrahlutverki
13 II,10 |             og félagslegar aðstæður, þá sýna þau hjón ábyrgt foreldrahlutverk
14 II,10 |        þýðingu í þessu sambandi.  Er þá vísað til þess hlutlæga
15 II,12 |          þeirrar blessunar að öðlast þá miklu ábyrgð sem maðurinn
16 II,13 |             menn verða að viðurkenna þá staðreynd, eins og fyrirrennari
17 II,14 |          tilgangurinn er, og skiptir þá engu hvort hér um ræðir
18 II,14 |             kynmök standa yfir. 16 ~ Þá á sú skoðun ekki við rök
19 II,16 |      skynsemi hafi bæði þann rétt og þá ábyrgð að stjórna þeim óskynsamlegu
20 II,16 |          aðstæðna, kennir kirkjan að þá megi hjón færa sér í nyt
21 II,16 |             megi hjón færa sér í nyt þá tíðahringi sem frá náttúrunnar
22 II,16 |     tilfellinu nota hjónin réttilega þá aðferð, sem náttúran hefur
23 II,16 |          ófrjótt tímabil kemur á ný, þá nota þau samlíf hjónabandsins
24 II,17 |     veikleika og skilja að menn - og þá sérstaklega þeir yngri sem
25 II,17 |           veldur því erfiðleikum, að þá láti það í hendur yfirvöldum
26 III,20| framúrskarandi í göfuglyndi og fyrir þá hagsæld sem þeir færa mönnum,
27 III,21|            sjálfsafneitun.  Einungis þá mun kærleikurinn leita í
28 III,21|       ásetningi sínum og fyrirætlun, þá hefur hann á sama tíma heilnæm
29 III,22|            oss tilefni til að ávarpa þá sem eru við kennslu og alla
30 III,22|              eru við kennslu og alla þá sem hafa réttindum og skyldum
31 III,22|             staðinn verður vörður um þá viðmiðun sem gildir í siðferðislögmálinu. ~ 
32 III,22|      siðferðislegs staðals.  Skiptir þá ekki máli hvort í hlut á
33 III,23|        grundvallareining hvers ríkis þá látið ekki viðgangast að
34 III,23|      yfirvöld standa frammi fyrir og þá sérstaklega í þróunarlöndum. 
35 III,23|             að taka það frumkvæði og þá ábyrgð sem þarf til að almenningur
36 III,23|            þjóða á milli.  Vér höfum þá trú að á þessu sviði sé
37 III,24|            hátt gætu vísindamenn, og þá sérstaklega þeir sem eru
38 III,25|           þeirra hvors til annars og þá samvinnu sem þau eiga með
39 III,25|              að leiða hjá oss í þögn þá erfiðleika, sem á stundum
40 III,28|             er meginskylda yðar - og þá tölum vér sérstaklega til
41 III,28|             eins og yður er kunnugt, þá njóta æðstu sálnahirðar
42 III,28|           sameiningu kristinna manna þá er það mjög mikilvægt að
43 III,30|         öllum þessum sviðum samtímis þá verður hið nána líf foreldra
44 III,31|          köllum vér yfir yður öll og þá sérstaklega yður sem eru