1068-haefi | haegl-saelu | saemi-yngri
Chapter, Paragraph
1 I,4(4) | Kirkjuréttur, grein 1067, 1068 § 1, grein 1076 §§ 1-2. ~
2 III,25(32)| AAS 58 (1966), bls. 1067-1069; Lumen gentium, n. 35, AAS
3 II,10(10) | AAS 58 (1968), bls. 1070-1073. ~
4 I,4(4) | grein 1067, 1068 § 1, grein 1076 §§ 1-2. ~
5 I,5(5) | kvensjúkdómalækna, AAS 58 (1966), bls. 1168. ~
6 II,13 | Trúfesti við áform Guðs ~ 13. Menn hafa réttilega bent
7 III,22(25)| 6-7, AAS 56 (1964), bls. 147. ~
8 II,16 | að velja ófrjó tímabil ~ 16. Hins vegar, eins og vér
9 I,4(4) | Arcanum: Acta Leonis XIII, 2 (1880), bls. 26-29; heimsbréf
10 I,4(1) | Singulari quadam, AAS 4 (1912), bls. 658; heimsbréf Píusar
11 I,4(1) | kaþólska heims, AAS 46 (1954) bls. 671-672; heimsbréf
12 II,17(21) | blindrafélagsins, AAS 48 (1956), bls. 461-462. ~
13 II,14(14) | Pacem in terris, AAS 55 (1963), bls. 259-260; annað Vatíkanþingið,
14 II,8(6) | Sbr. 1Jh. 4:8.1 ~
15 III,20 | halda í heiðri lögmál Guðs ~ 20. Kenning kirkjunnar varðandi
16 III,23 | Til þjóðarleiðtoga ~ 23. Og nú viljum vér beina
17 III,24 | Til vísindamanna ~ 24. Þessu næst beinum vér
18 II,14(14) | terris, AAS 55 (1963), bls. 259-260; annað Vatíkanþingið,
19 II,14(14) | AAS 55 (1963), bls. 259-260; annað Vatíkanþingið, Gaudium
20 II,18(23) | Progressio, AAS 59 (1967), bls. 268.
21 III,27 | lækna og hjúkrunarfræðinga ~ 27. Á sama hátt berum vér
22 III,23(27)| Progressio, AAS 59 (1967), bls. 281-284. ~
23 III,23(27)| AAS 59 (1967), bls. 281-284. ~
24 III,25(37)| Ef. 5:25, 28-29, 32-33. ~
25 II,18(22) | Lk. 2:34. ~
26 I,5(5) | fæðingum, AAS 57 (1965), bls. 388; til þings ítalskra samtaka
27 I,4(4) | Magistra, AAS 53 (1961), bls. 446-447; annað Vatíkanþingið,
28 I,4(1) | Magistra, AAS 53 (1961), bls. 457. ~
29 I,4(1) | hins kaþólska heims, AAS 46 (1954) bls. 671-672; heimsbréf
30 II,17(21) | blindrafélagsins, AAS 48 (1956), bls. 461-462. ~
31 II,17(21) | AAS 48 (1956), bls. 461-462. ~
32 I,4(4) | Vatíkanþingið, Gaudium et spes, n. 47-52, AAS 58 (1966), bls.
33 I,4(4) | Connubii, AAS 22 (1930), bls. 545-546; ávarp Píusar XII Discorsi
34 I,4(4) | AAS 22 (1930), bls. 545-546; ávarp Píusar XII Discorsi
35 II,14(14) | XXIII, Pacem in terris, AAS 55 (1963), bls. 259-260; annað
36 II,14(16) | Connubii, AAS 22 (1930), bls. 559-561; ávarp Píusar XII til
37 II,11(12) | Connubii, AAS 22 (1930), bls. 560; ávarp Píusar XII til ljósmæðra,
38 II,14(16) | AAS 22 (1930), bls. 559-561; ávarp Píusar XII til ljósmæðra,
39 II,14(14) | Connubii, AAS 22 (1930), bls. 562-564; ávarp Píusar XII, Discorsi
40 II,14(14) | AAS 22 (1930), bls. 562-564; ávarp Píusar XII, Discorsi
41 II,14(15) | Connubii, AAS 22 (1930), bls. 565; tilskipun páfagarðs, 22.
42 I,4(1) | Connubii, AAS 22 (1930), bls. 579-581; ávarp Píusar XII, Magnificate
43 I,4(1) | AAS 22 (1930), bls. 579-581; ávarp Píusar XII, Magnificate
44 I,5(5) | kardínála, AAS 56 (1964), bls. 588; til nefndar sem kannar
45 I,4(4) | AAS 22 (1930), bls. 58-61; heimsbréf Píusar XI, Casti
46 I,4(1) | quadam, AAS 4 (1912), bls. 658; heimsbréf Píusar XI, Casti
47 I,4(1) | heims, AAS 46 (1954) bls. 671-672; heimsbréf Jóhannesar
48 I,4(1) | AAS 46 (1954) bls. 671-672; heimsbréf Jóhannesar XXIII,
49 II,14(15) | 1940, AAS 32 (1940), bls. 73; ávarp Píusar XII til ljósmæðra,
50 II,14(17) | Ítalíu, AAS 45 (1953), bls. 798-799. ~
51 II,14(17) | AAS 45 (1953), bls. 798-799. ~
52 I,4(4) | Ítalíu, AAS 43 (1951), bls. 835-854; til félagsskapar sem
53 II,14(14) | ljósmæðra, AAS 43 (1951), bls. 842-843; til félagsskapar sem
54 II,14(15) | AAS 43 (1951), bls. 843-844; til samtaka um blóðfræði,
55 II,16(20) | ljósmæðra, AAS 43 (1951), bls. 846. ~
56 III,26(38)| 11, AAS 58 (1966), bls. 847-849. ~
57 III,26(38)| AAS 58 (1966), bls. 847-849. ~
58 I,4(4) | AAS 43 (1951), bls. 835-854; til félagsskapar sem nefnir
59 II,10(9) | Summa Theologica, I-II, sp. 94, 2. grein. ~
60 III,30 | stöðugra af sönnum friði þegar áætlun Guðs um heiminn, er fylgt
61 III,23 | réttlætinu, gert guðlega forsjón ábyrga fyrir því sem virðist vera
62 III,30 | sem hið mikilvægasta og ábyrgðarfyllsta, sem þér eruð skuldbundnir
63 II,17 | tilbúinna getnaðarvarna ~ 17. Ábyrgir menn munu verða langtum
64 II,10 | tilfinningar mannsins, þá felst í ábyrgu foreldrahlutverki að sýna
65 III,26(38)| 1067-1070; Apostolicam Actuositatem, n. 11, AAS 58 (1966), bls.
66 II,17 | íhuga afleiðingar þeirra aðferða og áforma þegar náttúrulegar
67 II,16 | fyrir hinum síðarnefndu aðferðum eru hvorki léttvægar né
68 II,14 | að hafna sérhverjum þeim aðgerðum, sem hafa það eitt að markmiði
69 III,24 | lífsgetnaði og þess sem stýrir aðhlynningu kærleikans í hjónabandinu".30 ~
70 II,13 | kærleiksanda að neyða annan aðilann til að uppfylla hjúskaparskyldur
71 III,27 | á gang mála til að vinna aðra til fylgis við þær stefnur
72 III,23 | og guðlegu lögmáli. Því aðrar leiðir eru færar fyrir stjórnvöld
73 I,3 | hjónabandsins í huga en ekki sem aðskilið atriði? Út frá því sjónarmiði
74 III,21 | friðar og kyrrðar. Hann aðstoðar við að leysa annars konar
75 I,5 | ósk, vorum vér í þeirri aðstöðu að geta vegið og metið allar
76 I,2 | því að nú á tímum verður æ erfiðara að sjá þannig fyrir
77 II,8 | kærleikurinn streymir frá Guði og æðsta uppspretta hans er Guð sem
78 III,28 | yður er kunnugt, þá njóta æðstu sálnahirðar kirkjunnar sérstakrar
79 II,16 | annars barns er ekki talin æskileg. Og þegar ófrjótt tímabil
80 III,24 | getnaðar".28 Það er afar æskilegt, og það hafði Píus XII einnig
81 III,21 | börn sín. Þau munu bæði á æsku- og unglingsárum sínum þróa
82 II,7 | mergjar. Þetta er það sem vér ætlum oss að gera með sérstakri
83 III,27 | starfa óáreitt í þeirri ætlun sinni að stuðla ávallt að
84 III,30 | Þér skuluð líta á þetta ætlunarverk yðar sem hið mikilvægasta
85 II,13 | leyti, merkingu sinni og ætlunarverki, lítilsvirðir það eðli þeirra
86 II,14 | ósamboðið manninum, jafnvel þótt ætlunin sé að vernda eða halda á
87 II,17 | umhyggju og ástúð. ~ Að lokum ættum vér að íhuga alvarlega afleiðingar
88 II,16 | hendi eru eðlislægur hluti æxlunarferlisins og uppfylla hjúskaparskyldur
89 II,9 | hjón bera hvort til annars, afdráttarlaus. Í því felst einstök og
90 III,25 | biðja Guð innilega og án afláts og framar öllu skulu þau
91 II,14 | illa í þeim tilgangi að afleiðingarnar verði góðar. 18 Með öðrum
92 I,2 | undir fjölguninni með þeim afleiðingum, að margar fjölskyldur og
93 III,23 | lífsgæða. 27 Ef einungis öll aflögufær stjórnvöld færu að dæmi
94 II,17 | afleiðingar þeirra aðferða og áforma þegar náttúrulegar aðferðir
95 III,25 | kærleika og sönnu frelsi áformum skapara hans og frelsara,
96 III,26 | Fjölskyldutrúboð 26. Einn dýrmætasti afrakstur þess að farið sé staðfastlega
97 II,10 | ábyrgð þess og lögð er rík áhersla á nú á dögum eins og rétt
98 III,23 | raunar í huga réttmætar áhyggjur sem hvíla á þeim þegar vér
99 III,24 | hinum náttúrulega tíðarhring ákvarðað nægilega öruggan og um leið
100 III,20 | kirkjunnar varðandi rétta ákvörðun mannsins um fjölskyldustærð
101 II,9 | því að geta nýtt líf og ala upp börn. Börnin eru einstök
102 Intro,1 | verulegra erfiðleika og álags. ~ Að uppfylla þessa skyldu
103 II,17 | í hendur. Getur nokkur álasað þeim stjórnvöldum, sem eru
104 II,9 | Fordæmi svo margra hjóna um aldir sýnir, að ekki einungis
105 III,22 | gildi mannsandans. Það er algjör fjarstæða að verja slíka
106 III,21 | öðru lagi að þau öðlist algjöra stjórn á sjálfum sér og
107 III,23 | framkvæmdaráætlanir um gagnkvæma og alhliða aðstoð þjóða á milli. Vér
108 II,14 | það er alvarleg villa að álíta að traust hjónaband, þar
109 II,16 | kenningu hennar þegar hún álítur það lögmætt fyrir hjón,
110 I,5 | trúuðu biðu eftir, heldur og allur heimurinn. 5 ~ Eftir að
111 III,31 | fylgi því lögmáli sem hinn almáttugi Guð hefur letrað í eigið
112 III,23 | ábyrgð þess að halda vörð um almenna velferð og þeir geta lagt
113 III,23 | þá ábyrgð sem þarf til að almenningur og börn njóti meiri lífsgæða. 27
114 II,9 | hjónabandsins sem færir foreldrunum almestu farsæld." 8 ~
115 I,4(4) | 857-859; til sjöunda þings alþjóðasamtaka um blóðfræði, AAS 50 (1958),
116 III,23 | vettvangur fyrir göfugar alþjóðastofnanir að starfa á. ~
117 II,14 | Af því leiðir að það er alvarleg villa að álíta að traust
118 II,17 | Alvarlegar afleiðingar tilbúinna getnaðarvarna ~
119 II,14 | ólögmætt, jafnvel við hinar alvarlegustu aðstæður, að framkvæma hið
120 I,3 | fjölgunar gefi tilefni til að álykta að þær aðgerðir er hindri
121 III,28 | postula að vorum: "En ég áminni yður, bræður, í nafni Drottins
122 III,29 | að samfara því að Helgur Andi Guðs er nálægur í kennivaldinu
123 III,29 | kennisetningu, uppljómar Andinn jafnframt hjörtu hinna trúuðu
124 II,16 | um ræðir líkamlegar eða andlegar aðstæður eiginmanns eða
125 III,28 | gegnið, gefið ráð og eruð andlegir leiðbeinendur hvort heldur
126 III,22 | nauðsynlegt er að skapa andrúmsloft sem stuðlar að því að fleiri
127 III,24 | geti á engan hátt verið andstæður milli tveggja guðlegra lögmála -
128 II,13 | sambands þeirra og er því í andstöðu við áform Guðs og heilagan
129 III,28 | einlægu hjarta gerum vér því angistarfull orð heilags Páls postula
130 II,13 | sannan kærleiksanda að neyða annan aðilann til að uppfylla
131 III,25 | heldur elur hann það og annast eins og Kristur kirkjuna...
132 III,22 | þeir að gera sem láta sér annt um að siðmenningin þróist
133 III,26(38)| 1966), bls. 1067-1070; Apostolicam Actuositatem, n. 11, AAS
134 III,21 | hann foreldrunum dýpri og árangursríkari aðferð við að mennta börn
135 II,17 | getnaðarvarnaraðferða sem þau telja árangursríkust? Þau gætu jafnvel þvingað
136 I,4(4) | kafli; heimsbréf Leós XIII, Arcanum: Acta Leonis XIII, 2 (1880),
137 III,31 | júlímánaðar á Jakobsmessu árið 1968, sjötta stjórnarári
138 III,20 | þjóðfélaginu staðfastan ásetning og mikla þrautseigju. Í
139 II,16 | hjónin góðar ástæður og ásetningur þeirra er ljós, að varna
140 II,14 | getnaður er hindraður af ásettu ráði, séu réttlætanleg því
141 III,23 | óréttlætis, afleiðing síngjarnrar ásóknar í veraldlega hluti, og að
142 III,25 | Það er af þessari ástæðu að eiginmaður og eiginkona
143 III,21 | hindrun á vegi gagnkvæmrar ástar þeirra, heldur umbreytir
144 III,22 | upp í mönnum auvirðilegar ástríður og hvetja til lægri siðferðislegs
145 II,17 | á að umvefja umhyggju og ástúð. ~ Að lokum ættum vér að
146 II,14 | lögmætt að umbera lítilsháttar atferli, sem eru syndsamleg, til
147 III,22 | skrifað orð eða ósiðsamlegt athæfi á sviði eða á hvíta tjaldinu.
148 III,22 | samfélagsins. Vér viljum beina athygli þeirra að því, að nauðsynlegt
149 II,9 | lætur ekki staðar numið við atlot hjónanna heldur leitar hann
150 II,10 | geta gífurlega mikilvægs atriðis, sem hefur meiri og dýpri
151 I,5 | þakklátir öllum þeim sem hlut áttu að máli. ~
152 II,9 | Það veitir honum ánægju að auðga hann með því sem hann gefur
153 I,4 | eins og það birtist og er auðgað af guðlegri opinberun. ~
154 III,21 | fullu persónuleika sinn og auðgar þau andlegri blessun. Því
155 III,30 | í mannlegu samfélagi mun auðgast að bróðurkærleika og verður
156 III,21 | sjálfsaginn færir fjölskyldunni auðlegð friðar og kyrrðar. Hann
157 I,2 | óttast að aukist svo mjög að auðlindir heimsins nái ekki að standa
158 III,25 | ljúft ok Krists er. 31 ~ Í auðmjúkri hlýðni við rödd kirkjunnar,
159 II,17 | beinlínis syndsamlegt að auðvelda þeim að brjóta lögmálið.
160 III,30 | einungis meira viðunandi heldur auðveldara og hamingjusamara. Allt
161 II,17 | Þeir skulu fyrst íhuga hve auðveldlega sú leið getur boðið heim
162 II,18 | að ekki muni allir eiga auðvelt með að fallast á þessa tilgreindu
163 I,2 | kröfur um. ~ Það er ennfremur augljóst, að með aukinni virðingu
164 II,17(21) | samtökum til söfnunar gegn augnsjúkdómum og ítalska blindrafélagsins,
165 II,17 | velferð konunnar og í hans augum verður hún einungis tæki
166 I,2 | er einnig fyrir hendi að auk krafna um bætta vinnu- og
167 I,2 | ennfremur augljóst, að með aukinni virðingu konunnar og auknum
168 I,2 | fólksfjölgun, sem margir óttast að aukist svo mjög að auðlindir heimsins
169 I,2 | aukinni virðingu konunnar og auknum skilningi á stöðu hennar
170 III,22 | til að vekja upp í mönnum auvirðilegar ástríður og hvetja til lægri
171 III,22 | gefa oss tilefni til að ávarpa þá sem eru við kennslu og
172 III,29 | traust til yðar nú þegar vér ávörpum yður kæru synir því vér
173 III,25 | eiginmaður og eiginkona ættu að axla þær byrðar sem þeim hafa
174 II,16 | skal á móti því mælt að í báðum tilfellum hafa hjónin góðar
175 II,11 | sameiningu þeirra, á ekki að bæla niður. Eins og reynslan
176 III,22 | Bænarósk til þeirra sem sjá um kennslu ~
177 I,2 | fyrir hendi að auk krafna um bætta vinnu- og heimilisaðstæður,
178 I,5 | XXIII, setti á stofn og bættum vér við nefndarmönnum.
179 I,6 | sem upp hafði komið. Það bar oss að gera og ekki síst
180 III,24 | grundvöll til að hafa stjórn á barneignum. 29 Á þennan hátt gætu vísindamenn,
181 II,16 | verkum að fæðing annars barns er ekki talin æskileg.
182 III,21 | réttri og lögmætri skipun barnsfæðinga er að þau geri sér að fullu
183 I,6 | heilshugar. Jafnframt höfum vér beðið stöðugt til Guðs. Því munum
184 I,5 | sem viðkomandi spurningar beindust að. Verkefni nefndarinnar
185 II,16 | ólögmæt þær aðferðir, sem koma beint í veg fyrir getnað jafnvel
186 III,24 | vísindamanna ~ 24. Þessu næst beinum vér orðum vorum til vísindamanna.
187 II,10 | að dómgreind og vilja sé beitt við að hafa stjórn á þeim. ~
188 III,29 | frelsast fyrir hann. 41 Beitti Kristur sér ekki af fullum
189 II,13 | 13. Menn hafa réttilega bent á, að það sýnir ekki sannan
190 II,16 | þau skilyrði skapist að betri aðstæður verði til að mennta
191 I,3 | sjónarmiði að fólk í dag sé betur meðvitað um eigin ábyrgð
192 III,22 | menningar25 eða með því að biðla til frelsis sem opinber
193 I,5 | ekki einungis hinir trúuðu biðu eftir, heldur og allur heimurinn. 5 ~
194 II,11 | með þeim hætti að hæfilegt bil milli fæðinga er eðlilegur
195 I,6 | nefndarinnar sem endanlegar og bindandi fyrir oss. Nefndin hafði
196 II,14 | mikið eða að slík mök muni bindast eðlilegum athöfnum gærdagsins
197 III,31 | postullegri blessun vorri. ~ Birt frá stóli heilags Péturs
198 III,20 | mannsins um fjölskyldustærð er birting lögmáls Guðs. Samt sem
199 III,23 | sem hvíla á þeim þegar vér birtum heimsbréf vort Populorum
200 I,4(1) | Magnificate Dominum til biskupsdæma hins kaþólska heims, AAS
201 III,30 | þjónustu, hinum trúuðu í biskupsdæmi yðar, og að þér helgið yður
202 III,31 | bræðrum hans á hinum kaþólsku biskupsstólum varðveitir og túlkar af
203 III,30 | umönnun Guðs barna. Vér bjóðum yður öllum og sárbænum yður,
204 II,17 | hendur yfirvöldum vald til að blanda sér í einkamál hjóna og
205 II,12 | kærleika sínum og njóta þeirrar blessunar að öðlast þá miklu ábyrgð
206 II,8 | tilviljunarkennt fyrirbrigði eða blind afleiðing náttúrulegra afla.
207 II,17(21) | augnsjúkdómum og ítalska blindrafélagsins, AAS 48 (1956), bls. 461-
208 III,23 | sig til við að hleypa nýju blóði í þær framkvæmdir sem þau
209 III,31 | vilja, sannarlega höfum vér boðað yður til mikilla starfa
210 II,17 | auðveldlega sú leið getur boðið heim hættunni á hjúskaparbroti
211 II,13 | gagnkvæms kærleika sem hindrar boðleið getnaðar, gerir að engu
212 I,4 | til að kenna öllum þjóðum boðorð sín2, hafi hann gert þá
213 II,9 | nýtt líf og ala upp börn. Börnin eru einstök gjöf hjónabandsins
214 III,25 | Samfara því að kirkjan gerir börnum sínum grein fyrir þeim órjúfanlegum
215 III,23 | siðferðislögmálið og frelsi borgaranna sé í heiðri haft. ~ Vér
216 I,6 | yfir þau gögn sem oss hafa borist og kannað allt málið heilshugar.
217 III,31 | eftirmaður Péturs ásamt bræðrum hans á hinum kaþólsku biskupsstólum
218 II,16 | fær um og beina þeim á þær brautir sem séu til hagsbóta fyrir
219 II,18 | Hún hvetur manninn til að bregðast ekki ábyrgð sinni með því
220 III,25 | af trúnni og voninni sem "bregst oss ekki, því að kærleika
221 Intro,1 | samvisku hjóna en nýlegar breytingar í þróun mannlegs samfélags
222 I,2 | skilgreining á vandanum ~ 2. Breytingarnar sem hafa átt sér stað eru
223 I,2 | kærleika. ~ En merkilegasta breytingin hefur átt sér stað í þeirri
224 III,30 | samfélagi mun auðgast að bróðurkærleika og verður stöðugra af sönnum
225 I,6 | ættu að gilda. Það var brýn nauðsyn vegna þess að viss
226 II,17 | sem hafa lítinn skilning á brýnni nauðsyn lögmáls siðferðis,
227 II,7 | telst vera náttúrulegt og bundið við þennan heim, heldur
228 II,10 | taka. Þvert á móti eru þau bundin af því að tryggja það að
229 III,28 | sannleikann. 39 Fyrir það eruð þér bundnir slíkri hlýðni en ekki vegna
230 II,10 | lögmætt fyrir þau að ákveða, burt séð frá öðrum forsendum,
231 III,29 | jafnframt hjörtu hinna trúuðu og býður þeim að gefa samþykki sitt.
232 II,12 | iðulega gerir ljósa, er byggð á þeirri órjúfanlegu samtengingu
233 I,4 | hjónabandið. Þær kenningar eru byggðar á lögmáli náttúrunnar eins
234 II,14 | 14. Því skulu orð vor byggjast á undirstöðuatriðum mannlegrar
235 III,25 | eiginkona ættu að axla þær byrðar sem þeim hafa verið færðar
236 III,29 | menn. Hann kom ekki til að dæma heiminn, heldur til að heimurinn
237 III,23 | aflögufær stjórnvöld færu að dæmi þeirra sem nú þegar eru
238 III,25 | sérstaklega til sona vorra og dætra, þeirra sem Guð hefur framar
239 II,9 | notið við í gleði og sorg daglegs lífs, heldur vaxi til að
240 II,9 | hjónabandsins er tryggð. Einungis dauðinn fær því breytt. Þannig
241 II,9 | skilja hjónin það á þeim degi, þegar þau full meðvituð
242 III,30 | á biskupsstóli, sem vér deilum með á náinn hátt andlegri
243 I,4(4) | 29; heimsbréf Píusar XI, Divini Illius Magistri, AAS 22 (
244 III,25 | framar öllu skulu þau teyga djúpt náð og kærleika frá þeirri
245 II,9 | einnig uppspretta hinnar djúpu og varanlegu hamingju. ~
246 II,10 | foreldrahlutverki að sýna styrk til að dómgreind og vilja sé beitt við að
247 I,4(1) | Píusar XII, Magnificate Dominum til biskupsdæma hins kaþólska
248 III,28 | áminni yður, bræður, í nafni Drottins vors Jesú Krists, að þér
249 II,13 | gera sér það ljóst að þau drottna ekki yfir uppsprettu lífsins
250 II,10 | foreldrahlutverk sem af dyggð og örlæti ákveða að setja
251 III,26 | Fjölskyldutrúboð 26. Einn dýrmætasti afrakstur þess að farið
252 II,8 | náðargjöf sakramentis, þar eð í því sjáum vér sameiningu
253 II,14 | hjónaband, þar sem ríkja eðlileg samskipti að öðru leyti,
254 II,11 | sameinast hvort öðru á náinn og eðlilegan hátt, og þar sem líf kviknar,
255 I,3 | siðferðisreglur, sem hafa þótt eðlilegar fram að þessu, sérstaklega
256 II,13 | hennar eða persónulegra og eðlilegra óska í því sambandi. Það
257 II,13 | sambandi. Það gengur gegn eðlilegu siðferði eins og það birtist
258 II,14 | að slík mök muni bindast eðlilegum athöfnum gærdagsins og morgundagsins
259 II,11 | hæfilegt bil milli fæðinga er eðlilegur hluti lögmálsins. Engu
260 II,9 | ekki einungis er tryggðin eðlisbundin hjónabandinu heldur er hún
261 II,9 | ekki eingöngu spurning um eðlishvöt eða tilfinningar. Kærleikurinn
262 II,10 | Ef vér hins vegar könnum eðlislægar langanir og tilfinningar
263 II,11 | hjónin ráða ekki við. Hina eðlislægu athöfn kynlífsins, sem er
264 III,21 | frjálsa vilja verða þau án efa að stunda sjálfsafneitun.
265 III,20 | heiðarlegan hátt að þrautseigjan eflir virðingu mannsins og verður
266 III,30 | öllum sviðum mannlegs lífs, efnahags, menningar og félagslegra
267 II,10 | eiga, eins og líkamlegar, efnahagslegar, sálfræðilegar og félagslegar
268 III,23 | að ná til félagslegra og efnahagslegrar framþróunar bæði hvað varðar
269 I,2 | gerðar á sviði mennta- og efnahagsmála, sem veldur því að nú á
270 III,23 | engu og byggist eingöngu á efnislegri hugsun um manninn sjálfan
271 III,31 | kirkjunnar, kenninguna sem eftirmaður Péturs ásamt bræðrum hans
272 III,21 | standast óeðlilega mikla eigingirni sem gengur þvert gegn kærleikanum.
273 III,25 | ástæðu að eiginmaður og eiginkona ættu að axla þær byrðar
274 III,25 | kristinna eiginmanna og eiginkvenna ~ 25. Og nú snúum vér oss
275 III,25 | er af þessari ástæðu að eiginmaður og eiginkona ættu að axla
276 III,25 | Til kristinna eiginmanna og eiginkvenna ~ 25. Og
277 III,25 | kirkjuna...Þannig skulu eiginmennirnir elska konur sínar eins og
278 II,7 | ígrunda hið yfirnáttúrlega og eilífa. Og þar sem margir hafa,
279 I,4 | heiðri til að menn öðlist eilíft hjálpræði. 3 ~ Til að fylgja
280 II,9 | vissu leyti eitt hjarta og ein sál og að þau öðlist í sameiningu
281 II,14 | morgundagsins og mynda með þeim eina heild góðs siðferðis. Þó
282 II,17 | vald til að blanda sér í einkamál hjóna og önnur mál sem varðar
283 III,21 | gefur henni sönn mannleg einkenni. Og ef slíkur sjálfsagi
284 I,5 | varðandi hjónabandið og einkum hvað varðar rétta stjórnun
285 III,28 | fordæmi og sýna af lífi og sál einlægna hlýðni við kennivald kirkjunnar.
286 III,28 | allir einni röddu. Með einlægu hjarta gerum vér því angistarfull
287 II,8 | með þeim hætti sem þeirra einna er réttur, leitast þar af
288 III,28 | kirkjunnar og tali þar allir einni röddu. Með einlægu hjarta
289 III,22 | og vilja standa vörð um einstæð gildi mannsandans. Það
290 III,23 | framþróunar bæði hvað varðar einstaklinginn og allt samfélagið og virða
291 II,14 | eða halda á lofti velferð einstaklingsins, fjölskyldunnar eða samfélagsins
292 II,8 | lífs og menntunar nýjum einstaklingum. ~ Jafnframt öðlast hjónaband
293 II,17 | enginn, hvort heldur er einstaklingur eða opinber yfirvöld, fær
294 III,20 | mönnum, að lögmálið krefst af einstökum körlum og konum, af fjölskyldum
295 III,22 | að fordæma opinberlega og einum rómi allt það sem fjölmiðlun
296 II,14 | góðar. 18 Með öðrum orðum að eitthvað sé gert af ráðnum hug, sem
297 III,29 | kærleika til mannsins að ekkert sé dregið undan í að kenna
298 III,25 | konur yðar eins og Kristur elskaði kirkjuna...Þannig skulu
299 III,25 | þessum orðum: "Þér menn, elskið konur yðar eins og Kristur
300 III,25 | hatað eigið hold, heldur elur hann það og annast eins
301 III,28 | og sem sakir þess helga embættis sem þér gegnið, gefið ráð
302 I,6 | niðurstöður nefndarinnar sem endanlegar og bindandi fyrir oss.
303 III,19 | mannlegs lífs, sem hefur verið endurreist til síns upprunalegs sannleika
304 I,3 | hjóna, væri þá ekki rétt að endurskoða þær siðferðisreglur, sem
305 I,4 | af guðlegri opinberun. ~ Engum kaþólskum manni leyfist
306 III,19 | tímum þegar lífskilyrði eru erfið og aðstæður hvíla þungt
307 I,2 | að nú á tímum verður æ erfiðara að sjá þannig fyrir stórri
308 I,3 | ekki hægt að halda nema með erfiðismunum, og að þær hafi stundum
309 Intro | tignu bræðra: Patríarka, erkibiskupa, biskupa og annarra kirkjuhöfðingja,
310 II,8 | hann er Faðirinn "sem hvert faðerni fær nafn af á himni og jörðu".7 ~
311 II,8 | sem er kærleikur6; hann er Faðirinn "sem hvert faðerni fær nafn
312 II,16 | mennta þau börn sem þegar eru fædd. Þessari spurningu verðum
313 II,16 | aðstæður gera það að verkum að fæðing annars barns er ekki talin
314 II,16 | að baki því að tímasetja fæðingar, hvort sem um ræðir líkamlegar
315 I,5(5) | til þings ítalskra samtaka fæðingar- og kvensjúkdómalækna, AAS
316 II,7 | manninum ~ 7. Spurningin um fæðingu barna er, eins og hver önnur
317 II,16 | ljós, að varna því að börn fæðist og gera ráðstafanir að svo
318 III,23 | lögmáli. Því aðrar leiðir eru færar fyrir stjórnvöld að leysa
319 III,25 | byrðar sem þeim hafa verið færðar og gera það sjálfviljug,
320 II,18 | mælt".22 Þrátt fyrir þetta færist kirkjan ekki undan þeirri
321 III,23 | öll aflögufær stjórnvöld færu að dæmi þeirra sem nú þegar
322 III,27 | það sem órjúfanlegan þátt fagkunnáttu sinnar að öðlast yfirburðarþekkingu
323 Intro,1 | hjónum uppspretta mikils fagnaðar jafnvel þótt á tímum hafi
324 II,18 | sinn til náttúrunnar eða fagnaðarerindisins. ~ Þar sem kirkjan er ekki
325 III,19 | samúð með fjöldanum; hún fagnar syndurum. En á sama tíma
326 III,27 | skynsemi. Og á fundum með fagsystkinum sínum eiga þau að fá að
327 III,29 | 29. Það ber ennfremur fagurt vitni um kærleika til mannsins
328 II,17 | nauðsyn lögmáls siðferðis, fái stjórn þessara mála í hendur.
329 III,25 | Því að Drottinn hefur falið þeim það verkefni að gera
330 II,9 | færir foreldrunum almestu farsæld." 8 ~
331 III,21 | kærleikurinn leita í réttan farveg í hjónabandinu. Og þetta
332 II,14(15) | tilskipun páfagarðs, 22. feb. 1940, AAS 32 (1940), bls.
333 II,17(21) | 674-675; til leiðtoga og félaga í ítölskum samtökum til
334 II,7 | sálarfræði, lýðfræði eða félagsfræði. Það er maðurinn í heild
335 II,10 | efnahagslegar, sálfræðilegar og félagslegar aðstæður, þá sýna þau hjón
336 III,23 | stefnu stjórnvalda, afleiðing félagslegs óréttlætis, afleiðing síngjarnrar
337 I,2 | huga og tilfinningum, yfir félagslífi og jafnvel yfir því lögmáli
338 II,16 | að líta svo á að mótsögn felist í því hjá kirkjunni eða
339 II,10 | lögmál líffræðinnar sem felur einnig í sér mannlegt eðli. 9 ~
340 I,5 | heimurinn. 5 ~ Eftir að hafa fengið í hendur gögn sérfræðinganna,
341 II,16 | hindra þau náttúrulega þróun ferlisins sem felst í að geta nýtt
342 II,18 | leggur sitt af mörkum til að festa í sessi rétta siðmenningu
343 III,29 | í lífi sínu verða því að finna fyrir ímynd kærleika frelsarans
344 III,20 | vafi á því að mörgum mun finnast erfitt ef ekki ómögulega
345 II,16 | kenningu kirkjunnar sem fjallar um þau siðferðislögmál sem
346 III,22 | mannsandans. Það er algjör fjarstæða að verja slíka niðurlægingu
347 III,19 | ákvarða á réttmætan hátt fjölda barna sinna á tímum þegar
348 III,19 | þess; hún hefur samúð með fjöldanum; hún fagnar syndurum. En
349 II,17 | til að koma í veg fyrir fjölgun fæðinga. Þeir skulu fyrst
350 I,3 | stað tilviljanakenndrar fjölgunar gefi tilefni til að álykta
351 I,2 | nái ekki að standa undir fjölguninni með þeim afleiðingum, að
352 III,23 | siðgæði þjóðar yðar. Þar sem fjölskyldan er grundvallareining hvers
353 III,21 | fyrir gildi sannrar hamingju fjölskyldulífsins og í öðru lagi að þau öðlist
354 III,21 | Því sjálfsaginn færir fjölskyldunni auðlegð friðar og kyrrðar.
355 III,20 | rétta ákvörðun mannsins um fjölskyldustærð er birting lögmáls Guðs.
356 III,26 | Fjölskyldutrúboð 26. Einn dýrmætasti afrakstur
357 II,17 | hjón við úrlausn tiltekinna fjölskylduvandamála? Hvað fær komið í veg fyrir
358 III,25 | hins vegar heldur þeim í fjötrum sínum ættu þau ekki að örvænta.
359 III,28 | allir samhuga og ekki séu flokkadrættir á meðal yðar, heldur að
360 III,27 | yfirburðarþekkingu á hinum flóknu sviðum læknavísindanna.
361 I,4 | lögmáls sem guðspjallið flytur okkur heldur einnig náttúrulögmálsins.
362 II,18 | lífi hins lifanda Guðs, Föður allra manna".23 ~ ~ ~
363 III,25 | sýnilegan þann heilagleika og fögnuð sem felst í lögmálinu, er
364 II,16 | tímabil sem eru ófrjó en fordæmir ávallt sem ólögmæt þær aðferðir,
365 II,14 | sem eru syndsamleg, til að forðast enn syndsamlegri hluti eða
366 III,30 | samtímis þá verður hið nána líf foreldra og barna þeirra ekki einungis
367 II,10 | mannsins, þá felst í ábyrgu foreldrahlutverki að sýna styrk til að dómgreind
368 II,10 | skyldum sínum í sambandi við foreldrahlutverkið og ábyrgð þess og lögð er
369 II,12 | kallaður til og felst í foreldrahlutverkinu. Vér trúum því að samtíðarmenn
370 III,19 | manninum stuðning þegar foreldrar verða að ákvarða á réttmætan
371 II,10 | foreldrahlutverk" verða að hafa forgangsröðina rétta og gangast við skyldum
372 III,26 | erfitt að ímynda sér hentugra form á kristinni trúboðsstarfsemi
373 III,21 | á sjálfum sér ~ 21. En forsenda hjóna fyrir réttri og lögmætri
374 II,10 | ákveða, burt séð frá öðrum forsendum, hvaða stefnu þeim beri
375 II,8 | sannleika sagt göfug og forsjál stofnun komin frá Guði skapara
376 III,23 | réttlætinu, gert guðlega forsjón ábyrga fyrir því sem virðist
377 III,23 | En nú tökum vér undir með forvera vorum Jóhannesi XXIII sællar
378 III,30 | sárbænum yður, að veita forystu prestum yðar sem aðstoða
379 II,14 | hafist, og umfram allt bein fóstureyðing, jafnvel þó læknisfræðilegar
380 III,23 | fjölskyldur um viðunandi fræðslu til að siðferðislögmálið
381 II,15 | ljóst fyrir aðgerð - svo framarlega sem sú aðgerð sé ekki gerð
382 III,20 | erfitt ef ekki ómögulega að framfylgja því. Það er með það eins
383 II,14 | alvarlegustu aðstæður, að framkvæma hið illa í þeim tilgangi
384 III,23 | Það má ekki slá slöku við framkvæmdaráætlanir um gagnkvæma og alhliða
385 III,23 | hleypa nýju blóði í þær framkvæmdir sem þau eru skuldbundin
386 I,2 | stað í þeirri undraverðu framþróun mannsins að virkja og koma
387 II,17 | yngri sem eru opnir fyrir freistingum - þurfa á hvatningu að halda
388 I,3 | stjórnast af vitsmunum mannsins frekar en af tímabreytingu líkama
389 III,25 | áformum skapara hans og frelsara, og fær einnig upplifað
390 III,19 | sjónarmið gagnvart mannkyninu en frelsari þess. Hún þekkir veikleika
391 III,29 | heldur til að heimurinn mætti frelsast fyrir hann. 41 Beitti Kristur
392 III,22 | eða með því að biðla til frelsis sem opinber yfirvöld hafa
393 II,9 | Þessi kærleikur er fyrst og fremst fyllilega mannlegur - samblanda
394 Intro | kirkjuhöfðingja, sem eru í frið og sátt við stól Péturs
395 III,24 | fjölskyldunnar ásamt því að friða samviskuna ef þeir með
396 III,21 | færir fjölskyldunni auðlegð friðar og kyrrðar. Hann aðstoðar
397 III,30 | verður stöðugra af sönnum friði þegar áætlun Guðs um heiminn,
398 III,21 | andlega og líkamlega orku á friðsaman og samstilltan hátt. ~
399 II,10 | þessu leiðir að þau eru ekki frjáls til að gera það sem þau
400 Intro,1 | taka þátt í af fúsum og frjálsum vilja í samvinnu við Guð
401 II,11 | fyrirsjáanlegt sé að það verði ekki frjósamt vegna aðstæðna sem hjónin
402 II,16 | sig frá kynmökum á meðan frjótt tímabil stendur yfir, og
403 III,21 | sínum. Ef þau hafa stjórn á frumkenndum sínum með aðstoð skynseminnar
404 III,26 | líkum eiga hjónin sjálf oft frumkvæðið að því að verða sem postular
405 II,9 | það á þeim degi, þegar þau full meðvituð um hvað þau eru
406 III,28 | yðar, heldur að þér séuð fullkomlega sameinaðir í sama hugarfari
407 III,25 | verða fær um að ná þeirri fullkomnun hjónabandsins, sem heilagur
408 III,30 | hjónabandslífið til þeirrar fullkomnunar sem hæfir manninum og kristinni
409 II,17 | hún einungis tæki til að fullnægja þörfum hans. Hún verður
410 I,5 | gert henni kleift að gefa fullnægjandi svar í þessu máli, sem ekki
411 III,26 | sinni. Þannig verður það í fullnustu köllunar leikmanns að göfug
412 III,25 | köllun sína skila sér til fulls og til að bera Kristi vitni,
413 III,29 | máli prestsins. ~ Vér berum fullt traust til yðar nú þegar
414 III,29 | Beitti Kristur sér ekki af fullum þunga gegn syndinni en var
415 III,29 | syndinni en var þolinmóður og fullur miskunnsemdar gagnvart syndurum? ~
416 III,25 | guðrækilega í heimi þessum"34 fullviss þess að "heimurinn í núverandi
417 I,4 | kaþólskum manni leyfist að fullyrða, að túlkun siðferðis náttúrulögmáls
418 II,9 | erfiðleika getur enginn fullyrt að hana sé ógerlegt að halda,
419 III,27 | og rétta skynsemi. Og á fundum með fagsystkinum sínum eiga
420 III,31 | mætti anda síns, nema hann fylgi því lögmáli sem hinn almáttugi
421 III,27 | mála til að vinna aðra til fylgis við þær stefnur sem eru
422 III,30 | áætlun Guðs um heiminn, er fylgt eftir af trúmennsku. ~
423 II,9 | kærleikur er fyrst og fremst fyllilega mannlegur - samblanda af
424 II,8 | að vera tilviljunarkennt fyrirbrigði eða blind afleiðing náttúrulegra
425 I,4 | raun óumdeilanlegt, eins og fyrirrennarar vorir hafa margsinnis lýst
426 II,9 | eigin hagsmunir séu settir í fyrirrúm. Hver sá sem raunverulega
427 II,11 | allan hátt lögmætt þó að fyrirsjáanlegt sé að það verði ekki frjósamt
428 II,17 | grundvallatriða sem vér höfum minnst á fyrr og samkvæmt réttum skilningi
429 I,2 | snerta ýmis vandamál. Í fyrsta lagi er það spurningin um
430 II,18 | sínu ávallt andstætt sannri gæfu mannsins. ~ Með því að standa
431 II,14 | bindast eðlilegum athöfnum gærdagsins og morgundagsins og mynda
432 II,17 | teldu það nauðsynlegt. Það gæti þess vegna vel svo farið
433 I,5 | að afla kirkjunni þeirra gagna, sem gætu gert henni kleift
434 III,21 | því að vera hindrun á vegi gagnkvæmrar ástar þeirra, heldur umbreytir
435 II,13 | málið nánar, að sá verknaður gagnkvæms kærleika sem hindrar boðleið
436 II,13 | lögmáli lífsins eru hluti af gagnkvæmu kærleiksambandi hjóna.
437 III,27 | þau að fá að hafa áhrif á gang mála til að vinna aðra til
438 II,10 | forgangsröðina rétta og gangast við skyldum sínum gagnvart
439 III,25 | sakramentin sviptir hún upp á gátt leiðum náðarinnar en fyrir
440 I,6 | verður að hafa í huga að vér gátum ekki litið á niðurstöður
441 II,17 | ekki að getnaður sé háður geðþóttaákvörðun mannsins, verðum vér að
442 I,3 | tilviljanakenndrar fjölgunar gefi tilefni til að álykta að
443 III,25 | Heilagan Anda, sem oss er gefinn".36 Þau skulu síðan biðja
444 II,16 | jafnvel þegar ástæður sem gefnar eru fyrir hinum síðarnefndu
445 III,22 | réttindum og skyldum að gegna varðandi sameiginlega velferð
446 III,28 | þess helga embættis sem þér gegnið, gefið ráð og eruð andlegir
447 II,16 | staðfestir að þetta verði að gerast innan takmarka þess raunveruleika,
448 II,15 | framarlega sem sú aðgerð sé ekki gerð í hvaða tilgangi sem er. 19 ~
449 II,18 | þessa lögmáls hefur hún ekki gerðardómsvald til að úrskurða lögmæti
450 I,5 | af sjálfsdáðun og aðrir gerðu svo að vorri ósk, vorum
451 III,25 | en fyrir hana er maðurinn gerður að nýrri sköpun sem samsvarar
452 III,24 | kirkjan heldur fram, að "það geti á engan hátt verið andstæður
453 II,16 | eins og vér höfum áður getið (nr. 3), hefur sumt fólk
454 II,10 | ferli og virða það. Fyrir getnaðareiginleika sinn fær maðurinn skilið
455 II,13 | hefur ekki slík yfirráð yfir getnaðarfærum sínum því þeirra þáttur
456 II,14 | því yfir, að bein hindrun getnaðarferlis, sem þegar hefur hafist,
457 II,14 | réttlæti kynmök sem hindri getnaðarleiðina. Þess konar athöfn er í
458 II,15 | aðgerðir hafi í för með sér að getnaðarleiðir þrengist og að slíkt sé
459 II,17 | Alvarlegar afleiðingar tilbúinna getnaðarvarna ~ 17. Ábyrgir menn munu
460 II,17 | yfirvöld grípi til þeirra getnaðarvarnaraðferða sem þau telja árangursríkust?
461 II,12 | ómissandi þáttum, samlífi og getnaði, mun hjónalífið að fullu
462 III,27 | læknavísindanna. Á þann hátt getu þau leiðbeint hjónum, sem
463 III,25 | sakramenti eru þau styrkt og, vér getum nánast sagt, vígð til að
464 I,6 | spurningunni, sem höfðu að geyma markmið sem voru ekki í
465 III,31 | sérstaklega yður sem eru gift, gnægð himneskrar náðar
466 II,10 | foreldrahlutverk" ber jafnframt að geta gífurlega mikilvægs atriðis, sem hefur
467 I,2 | og heimilisaðstæður, eru gífurlegar kröfur gerðar á sviði mennta-
468 I,6 | siðferðisreglur ættu að gilda. Það var brýn nauðsyn vegna
469 III,22 | vörður um þá viðmiðun sem gildir í siðferðislögmálinu. ~
470 II,13 | Því er það að ef þessar gjafir Guðs eru iðkaðar og þær
471 II,9 | börn. Börnin eru einstök gjöf hjónabandsins sem færir
472 II,16 | aðstæður eru í raun og veru gjörsamlega ólíkar. Í fyrra tilfellinu
473 II,9 | hans einungis notið við í gleði og sorg daglegs lífs, heldur
474 II,17 | stjórnvöldum, sem eru að glíma við vandamál heillar þjóðar,
475 II,14 | mynda með þeim eina heild góðs siðferðis. Þó rétt sé,
476 III,28 | þér að ganga á undan með góðu fordæmi og sýna af lífi
477 III,23 | ótakmarkaður vettvangur fyrir göfugar alþjóðastofnanir að starfa
478 II,8 | opinberar sitt sanna eðli og göfugleika þegar við gerum okkur grein
479 III,20 | sem eru framúrskarandi í göfuglyndi og fyrir þá hagsæld sem
480 III,31 | vort, sem sannarlega er göfugt, muni færa blessun bæði
481 III,23 | siðgæði. Leyfið aldrei að grafið sé undan siðgæði þjóðar
482 II,7 | svara innan takmarkaðra greina líffræði, sálarfræði, lýðfræði
483 II,17 | í veg fyrir að yfirvöld grípi til þeirra getnaðarvarnaraðferða
484 I,4 | íhugaði gaumgæfilega að nýju grundvallaratriði siðferðislögmálsins varðandi
485 II,12 | hjúskaparskyldan byggist í grundvallaratriðum á sameiningu hjónanna í
486 II,10 | Guðs, skapara vors. Það er grundvallareðli hjónabandsins og hjónalífsins,
487 III,23 | Þar sem fjölskyldan er grundvallareining hvers ríkis þá látið ekki
488 II,16 | á nokkurn hátt gegn þeim grundvallarreglum siðferðis sem vér höfum
489 II,17 | hlutverki hans og í ljósi þeirra grundvallatriða sem vér höfum minnst á fyrr
490 III,24 | og um leið siðferðilegan grundvöll til að hafa stjórn á barneignum. 29
491 III,23 | alvarlega gegn réttlætinu, gert guðlega forsjón ábyrga fyrir því
492 III,24 | andstæður milli tveggja guðlegra lögmála - þess sem stýrir
493 I,4 | birtist og er auðgað af guðlegri opinberun. ~ Engum kaþólskum
494 I,4 | Jesús Kristur yfirfærði guðlegt vald sitt til Péturs og
495 III,23 | ganga gegn náttúrulegu og guðlegu lögmáli. Því aðrar leiðir
496 III,25 | hóglátlega, réttvíslega og guðrækilega í heimi þessum"34 fullviss
497 I,4 | einungis þess lögmáls sem guðspjallið flytur okkur heldur einnig
498 II,17 | vegna ekki að getnaður sé háður geðþóttaákvörðun mannsins,
499 II,11 | verður með þeim hætti að hæfilegt bil milli fæðinga er eðlilegur
500 III,30 | þeirrar fullkomnunar sem hæfir manninum og kristinni trú
|