1068-haefi | haegl-saelu | saemi-yngri
Chapter, Paragraph
501 I,2 | Þessi staðreynd getur hæglega komið yfirvöldum til að
502 II,17 | konunni minnki. Með því hættir hann að virða líkamlega
503 II,17 | sú leið getur boðið heim hættunni á hjúskaparbroti og hnignun
504 II,9 | Það er yfir allan vafa hafið að kærleikur hjónabandsins
505 II,14 | getnaðarferlis, sem þegar hefur hafist, og umfram allt bein fóstureyðing,
506 I,3 | frjóvgun séu lögmætar og hagkvæmar leiðir til að takmarka barneignir?
507 III,20 | í göfuglyndi og fyrir þá hagsæld sem þeir færa mönnum, að
508 II,9 | óverðskuldaðar væntingar eða að eigin hagsmunir séu settir í fyrirrúm.
509 III,27 | lætur þær ganga fyrir þeim hagsmunum sem eingöngu eru mannlegir.
510 III,24 | ljósi á þau skilyrði sem eru hagstæð lögmætri stjórnun getnaðar".28
511 III,22 | stuðlar að því að fleiri haldi skírlífi í heiðri en það
512 III,30 | viðunandi heldur auðveldara og hamingjusamara. Allt líf í mannlegu samfélagi
513 III,25 | Enginn hefur nokkru sinni hatað eigið hold, heldur elur
514 II,16 | hvort öðru. Að hafa þennan háttinn á er sannarlega sönnun þess
515 II,18 | Rödd kirkjunnar mætir hávaðasömum mótmælum, sem hafa magnast
516 III,25(33)| Mt. 7:14; sbr. Heb. 12:11. ~
517 III,25 | mikill leyndardómur. Ég hef í huga Krist og kirkjuna.
518 II,13 | sem konu. Verknaðurinn heggur að rótum sambands þeirra
519 III,20 | þeim sem gaumgæfa málið á heiðarlegan hátt að þrautseigjan eflir
520 III,30 | lotningu og kærleika, kæru og heiðruðu bræður á biskupsstóli, sem
521 II,11 | Vatíkanþingið kallaði það, "heiðvirt og gott".11 Ennfremur er
522 II,13 | upp, að mannlegt líf er heilagt "þar sem upphaf þess er
523 I,3 | að líta beri á getnað með heildarhag hjónabandsins í huga en
524 II,7 | Heildarmynd af manninum ~ 7. Spurningin
525 II,17 | eru að glíma við vandamál heillar þjóðar, ef þau grípa til
526 III,21 | þá hefur hann á sama tíma heilnæm áhrif við að aðstoða hjónin
527 I,6 | borist og kannað allt málið heilshugar. Jafnframt höfum vér beðið
528 III,25 | réttvíslega og guðrækilega í heimi þessum"34 fullviss þess
529 II,7 | Vatíkanþingið kenndi, með fullri heimild, í hirðisskjalinu Gaudium
530 I,2 | krafna um bætta vinnu- og heimilisaðstæður, eru gífurlegar kröfur gerðar
531 I,4(1) | biskupsdæma hins kaþólska heims, AAS 46 (1954) bls. 671-
532 III,30 | þegar líður að lokum þessa heimsbréfs vors, snúum vér oss til
533 I,2 | aukist svo mjög að auðlindir heimsins nái ekki að standa undir
534 III,21 | Og ef slíkur sjálfsagi heimtar af þeim að þau verði staðföst
535 II,9 | af fúsum vilja hvort öðru heit sitt í hjónavígslunni.
536 III,28 | prestar og sem sakir þess helga embættis sem þér gegnið,
537 II,9 | til. "Eðli sínu samkvæmt helgast hjónabandið og ást milli
538 III,30 | tafar því að standa vörð um helgi hjónabandsins og það sem
539 III,30 | biskupsdæmi yðar, og að þér helgið yður af öllum kröftum og
540 III,30 | sem aðstoða yður í hinni helgu þjónustu, hinum trúuðu í
541 III,29 | fullvissir að samfara því að Helgur Andi Guðs er nálægur í kennivaldinu
542 III,26 | er erfitt að ímynda sér hentugra form á kristinni trúboðsstarfsemi
543 III,31 | yður sem eru gift, gnægð himneskrar náðar frá Guði alls heilagleika
544 II,8 | hvert faðerni fær nafn af á himni og jörðu".7 ~ Hjónabandið
545 II,14 | ávallt ólögmætt, jafnvel við hinar alvarlegustu aðstæður, að
546 II,14 | kynmök, þar sem getnaður er hindraður af ásettu ráði, séu réttlætanleg
547 II,13 | verknaður gagnkvæms kærleika sem hindrar boðleið getnaðar, gerir
548 II,9 | er hún einnig uppspretta hinnar djúpu og varanlegu hamingju. ~
549 III,30 | yðar sem aðstoða yður í hinni helgu þjónustu, hinum trúuðu
550 II,7 | kenndi, með fullri heimild, í hirðisskjalinu Gaudium et spes. ~
551 III,20 | samkvæmt því nema með Guðs hjálp sem með náð sinni hjálpar
552 III,25 | um, er hún jafnframt rödd hjálpræðisins og fyrir sakramentin sviptir
553 III,29 | uppljómar Andinn jafnframt hjörtu hinna trúuðu og býður þeim
554 III,25 | kærleika Guðs er úthellt í hjörtum vorum fyrir Heilagan Anda,
555 III,25 | sér með því að stofna til hjónabands. Samfara því að kirkjan
556 III,30 | það sem betra er, að leiða hjónabandslífið til þeirrar fullkomnunar
557 II,12 | samlífi og getnaði, mun hjónalífið að fullu viðhalda gagnkvæmum
558 II,10 | grundvallareðli hjónabandsins og hjónalífsins, sem leiðir þetta í ljós
559 II,9 | vilja hvort öðru heit sitt í hjónavígslunni. Jafnvel þótt þessi tryggð
560 II,10 | hjónabandsins krefst þess af hjónunum, að þau geri sér að fullu
561 III,27 | virðingu fyrir þeim læknum og hjúkrunarfólki, sem í köllun sinni kappkostar
562 III,27 | Til lækna og hjúkrunarfræðinga ~ 27. Á sama hátt berum
563 II,17 | getur boðið heim hættunni á hjúskaparbroti og hnignun siðferðis. Það
564 I,4 | varðandi eðli hjónabandsins og hjúskaparréttindi og um skyldur hjóna. Á
565 II,12 | sú, að jafnframt því að hjúskaparskyldan byggist í grundvallaratriðum
566 III,23 | og tækju sig til við að hleypa nýju blóði í þær framkvæmdir
567 I | I. hluti ~NÝ HLIÐ Á VANDANUM OG ~UMFANG KENNIVALDSINS~
568 I,5 | geta vegið og metið allar hliðar þessa margslungna máls af
569 III,25 | Þeim eins og oss öllum, "er hliðið þröngt og vegurinn mjór,
570 II,8 | hjónaband þeirra, er skírn hafa hlotið, þá virðingu, sem er tákn
571 II,12 | af sér nýtt líf. Og ef hlúð er að þessum ómissandi þáttum,
572 II,18 | pílagrímsferð "við að eiga hlutdeild í lífi hins lifanda Guðs,
573 II,10 | sambandi. Er þá vísað til þess hlutlæga siðferðis sem Guð kom á -
574 II,17 | mannslíkamanum ber og náttúrulegu hlutverki hans og í ljósi þeirra grundvallatriða
575 III,28 | siðfræði sem og trúfræði hlýði allir kennivaldi kirkjunnar
576 II,17 | hættunni á hjúskaparbroti og hnignun siðferðis. Það þarf ekki
577 II,7 | tilbúnar getnaðarvarnir, höfðað til þess sem kærleikur hjónabandsins
578 III,23 | sérstaklega í þróunarlöndum. Vér höfðum raunar í huga réttmætar
579 II,13 | hátt og maðurinn hefur yfir höfuð ekki ótakmörkuð yfirráð
580 II,13 | gengur þvert gegn vilja höfundar alls lífs. Því er það að
581 III,23 | vegna þess að í þeirra höndum er mest öll ábyrgð þess
582 III,25 | anda, leitast við að lifa "hóglátlega, réttvíslega og guðrækilega
583 III,25 | nokkru sinni hatað eigið hold, heldur elur hann það og
584 II,9 | sem hann er. Það veitir honum ánægju að auðga hann með
585 III,28 | Það skal gert af fullri hreinskilni og án þess að nokkuð sé
586 II,14 | eitthvað sé gert af ráðnum hug, sem er í eðli sínu andstætt
587 III,28 | fullkomlega sameinaðir í sama hugarfari og í sömu skoðun." 40 ~
588 II,17 | fyrir freistingum - þurfa á hvatningu að halda til að halda í
589 III,19 | og konur sem vér höfum nú hvatt til að halda í heiðri lögmál
590 II,11 | krafist þess afdráttarlaust að hvergi megi hindra náttúrulegan
591 I,5 | biskupsstóli, sem sumir hverjir sendu álit sitt af sjálfsdáðun
592 II,8 | hann er Faðirinn "sem hvert faðerni fær nafn af á himni
593 II,18 | siðmenningu mannsins. Hún hvetur manninn til að bregðast
594 III,22 | ósiðsamlegt athæfi á sviði eða á hvíta tjaldinu. Þetta eiga allir
595 II,16 | síðarnefndu aðferðum eru hvorki léttvægar né siðlausar.
596 III,25 | órjúfanlegan hátt ást þeirra hvors til annars og þá samvinnu
597 I | I. hluti ~NÝ HLIÐ Á VANDANUM
598 II,10(9) | Tómas, Summa Theologica, I-II, sp. 94, 2. grein. ~
599 II,13 | ef þessar gjafir Guðs eru iðkaðar og þær sviptar, þó ekki
600 III,21 | sérstaklega við hvað varðar iðkun tímabundins skírlífis.
601 II,12 | sem kennivald kirkjunnar iðulega gerir ljósa, er byggð á
602 II,7 | heldur verður einnig að ígrunda hið yfirnáttúrlega og eilífa.
603 I,4 | á að kennivald kirkjunar íhugaði gaumgæfilega að nýju grundvallaratriði
604 III,22 | um kennslu ~ 22. Þessar íhuganir gefa oss tilefni til að
605 II | II. hluti ~SPURNINGAR UM KENNISETNINGU~
606 III | III. hluti ~KIRKJAN VÍSAR VEGINN~
607 I,4(4) | heimsbréf Píusar XI, Divini Illius Magistri, AAS 22 (1930),
608 III,29 | verða því að finna fyrir ímynd kærleika frelsarans í hjarta
609 III,26 | sannarlega er erfitt að ímynda sér hentugra form á kristinni
610 II,14(14) | Jóhannesar XXIII, Pacem in terris, AAS 55 (1963), bls.
611 III,30 | eruð skuldbundnir til að inna af hendi nú á dögum. Eins
612 II,10 | röksemdum, sem þó tengjast innbyrðis, og hvað í þeim telst réttlætanlegt. ~
613 III,25 | Þau skulu síðan biðja Guð innilega og án afláts og framar öllu
614 III,22(25)| Sbr. annað Vatíkanþingið, Inter Mirifica, n. 6-7, AAS 56 (
615 II,17(21) | söfnunar gegn augnsjúkdómum og ítalska blindrafélagsins, AAS 48 (
616 II,17(21) | til leiðtoga og félaga í ítölskum samtökum til söfnunar gegn
617 I,4(1) | Píusar XI, Qui pluribus: Pii IX P.M. Acta, 1, bls. 9-10;
618 II,13 | hlut eiga að máli og á það jafnt við karl sem konu. Verknaðurinn
619 III,31 | í Róm 25. júlímánaðar á Jakobsmessu árið 1968, sjötta stjórnarári
620 II,18 | mætti ekki síst í þessari jarðnesku pílagrímsferð "við að eiga
621 III,28 | bræður, í nafni Drottins vors Jesú Krists, að þér séuð allir
622 I,4 | margsinnis lýst yfir1, að þegar Jesús Kristur yfirfærði guðlegt
623 III,29(41)| Sbr. Jh. 3:17.
624 II,8 | faðerni fær nafn af á himni og jörðu".7 ~ Hjónabandið er því
625 III,23 | undir með forvera vorum Jóhannesi XXIII sællar minningar,
626 III,31 | heilags Péturs í Róm 25. júlímánaðar á Jakobsmessu árið 1968,
627 III,19 | og kennari ~ 19. Orð vor kæmu illa á framfæri hugsun kirkjunnar,
628 III,21 | eigingirni sem gengur þvert gegn kærleikanum. Þau verða meðvituð um
629 II,13 | lífsins eru hluti af gagnkvæmu kærleiksambandi hjóna. Það gengur þvert
630 II,13 | að það sýnir ekki sannan kærleiksanda að neyða annan aðilann til
631 II,13 | hjón sem hins vegar njóta kærleiksgjafa hjónabandsins og virða lögmál
632 III,19 | og kennari allra þjóða og kærleiksríkri umönnun hennar, ef þau veittu
633 III,25 | sem Guð hefur framar öðrum kallað til að þjóna sér með því
634 II,11 | eins og annað Vatíkanþingið kallaði það, "heiðvirt og gott".11
635 II,12 | miklu ábyrgð sem maðurinn er kallaður til og felst í foreldrahlutverkinu.
636 III,30 | dögum. Eins og þér vitið kallar það á samhæfðar aðgerðir
637 I,6 | gögn sem oss hafa borist og kannað allt málið heilshugar.
638 I,5(5) | bls. 588; til nefndar sem kannar vandamál sem tengjast mannfjölda,
639 I,5(5) | Ávarp Páls VI til kardínála, AAS 56 (1964), bls. 588;
640 III,28 | einstaklinga, konur eða karla, eða fjölskyldur, til yðar
641 III,19 | Þetta eru einmitt þeir karlar og konur sem vér höfum nú
642 II,17 | að vera á varðbergi. Sá karlmaður, sem venst því að nota getnaðarvarnir
643 II,12 | sannarlega er ritað í eðli karls og konu, að geta af sér
644 III,24 | sérstaklega þeir sem eru kaþólskir, með rannsóknum sínum rennt
645 III,31 | ásamt bræðrum hans á hinum kaþólsku biskupsstólum varðveitir
646 I,4 | guðlegri opinberun. ~ Engum kaþólskum manni leyfist að fullyrða,
647 II,7 | sem annað Vatíkanþingið kenndi, með fullri heimild, í hirðisskjalinu
648 II,17 | sannfærðari um sannleika kenningarinnar, sem kirkjan heldur á lofti
649 III,31 | óbifanlega kenningu kirkjunnar, kenninguna sem eftirmaður Péturs ásamt
650 II,16 | utanaðkomandi aðstæðna, kennir kirkjan að þá megi hjón
651 III,28 | og trúfræði hlýði allir kennivaldi kirkjunnar og tali þar allir
652 III,29 | Helgur Andi Guðs er nálægur í kennivaldinu sem kunngjörir örugga kennisetningu,
653 III,19 | getur hún ekki annað en kennt lögmálið. Því það er í
654 II,8 | vér sameiningu Krists við kirkju sína. ~
655 Intro | erkibiskupa, biskupa og annarra kirkjuhöfðingja, sem eru í frið og sátt
656 I,4 | spurningar kölluðu á að kennivald kirkjunar íhugaði gaumgæfilega að
657 I,4(4) | 1966), bls. 1067-1074; Kirkjuréttur, grein 1067, 1068 § 1, grein
658 I,5 | gagna, sem gætu gert henni kleift að gefa fullnægjandi svar
659 Intro | stól Péturs postula, til klerkdóms og trúaðra um allan hinn
660 I,4 | 4. Slíkar spurningar kölluðu á að kennivald kirkjunar
661 III,31 | Við þetta mikla starf köllum vér yfir yður öll og þá
662 III,26 | Þannig verður það í fullnustu köllunar leikmanns að göfug og framúrskarandi
663 II,10 | eðli. 9 ~ Ef vér hins vegar könnum eðlislægar langanir og tilfinningar
664 II,8 | göfug og forsjál stofnun komin frá Guði skapara vorum,
665 Intro,1 | sem kirkjan getur ekki komist hjá að svara því þær varða
666 I,6 | síst vegna þess að nefndin komst ekki að sameiginlegri niðurstöðu
667 II,14 | hvort sem í hlut á karl eða kona og hvort heldur það er tímabundið
668 III,25 | eins og sjálfa yður, en konan beri lotningu fyrir manni
669 II,17 | hættu að virðing hans fyrir konunni minnki. Með því hættir
670 I,3 | og að þær hafi stundum kostað bæði svita og tár? ~ Ennfremur,
671 II,11 | stöðugt með kenningu sinni, krafist þess afdráttarlaust að hvergi
672 I,2 | einnig fyrir hendi að auk krafna um bætta vinnu- og heimilisaðstæður,
673 III,25 | leyndardómur. Ég hef í huga Krist og kirkjuna. En sem sagt,
674 III,28 | sérstaklega til þeirra sem kenna kristilega siðfræði - að útskýra kenningar
675 III,27 | sinni kappkostar að uppfylla kristilegar skyldur sínar og lætur þær
676 III,28 | það mjög mikilvægt að í kristilegri siðfræði sem og trúfræði
677 III,25 | köllun sína til að lifa kristilegu lífi, köllun sem þau öðlast
678 II,14 | undirstöðuatriðum mannlegrar og kristinnar kenningar um hjónabandið,
679 III,30 | þér helgið yður af öllum kröftum og án tafar því að standa
680 II,18 | sinni sem henni er ætlað, að kunngjöra af auðmýkt, en stefnufestu,
681 III,29 | nálægur í kennivaldinu sem kunngjörir örugga kennisetningu, uppljómar
682 III,28 | kirkjunnar. Því eins og yður er kunnugt, þá njóta æðstu sálnahirðar
683 Intro | Tignu synir og bræður! Kveðja og postulleg blessun! ~Myndun
684 III,25 | skilyrðum sem lögmál Guðs kveður á um, er hún jafnframt rödd
685 I,5(5) | ítalskra samtaka fæðingar- og kvensjúkdómalækna, AAS 58 (1966), bls. 1168. ~
686 II,11 | tilgangi hjónabandsins ~ 11. Kynlíf, þegar hjón sameinast hvort
687 II,11 | Hina eðlislægu athöfn kynlífsins, sem er hluti af tjáningu
688 II,16 | reiðubúin að halda sig frá kynmökum á meðan frjótt tímabil stendur
689 III,21 | fjölskyldunni auðlegð friðar og kyrrðar. Hann aðstoðar við að leysa
690 III,22 | auvirðilegar ástríður og hvetja til lægri siðferðislegs staðals.
691 III,27 | yfirburðarþekkingu á hinum flóknu sviðum læknavísindanna. Á þann hátt getu þau leiðbeint
692 III,24 | Píus XII einnig í huga, að læknavísindin gætu með rannsóknum á hinum
693 II,14 | fóstureyðing, jafnvel þó læknisfræðilegar ástæður liggi að baki, skal
694 II,15 | Lögmæti læknisfræðilegra aðgerða ~ 15. Tekið skal
695 II,15 | engan hátt ólögmætar þær læknisfræðilegu aðgerðir, sem taldar eru
696 III,27 | mikla virðingu fyrir þeim læknum og hjúkrunarfólki, sem í
697 II,16 | hefur sumt fólk í dag lagst gegn þessari kenningu kirkjunnar
698 III,23 | almenna velferð og þeir geta lagt mikið af mörkum til að viðhalda
699 II,10 | vegar könnum eðlislægar langanir og tilfinningar mannsins,
700 II,17 | Ábyrgir menn munu verða langtum sannfærðari um sannleika
701 II,17 | veldur því erfiðleikum, að þá láti það í hendur yfirvöldum
702 III,23 | grundvallareining hvers ríkis þá látið ekki viðgangast að löggjöf
703 III,23 | varðar vandamálið og engin lausn þess er viðunandi sem hefur
704 I,6 | viðhorf höfðu komið fram til lausnar spurningunni, sem höfðu
705 III,28 | þeirra röksemda sem þeir leggja fram. Ekki ætti það að
706 II,18 | kirkjan sannfærð um að hún leggur sitt af mörkum til að festa
707 II,8 | er réttur, leitast þar af leiðandi við að þróa með sér þess
708 III,28 | gefið ráð og eruð andlegir leiðbeinendur hvort heldur um er að ræða
709 III,27 | læknavísindanna. Á þann hátt getu þau leiðbeint hjónum, sem leita til þeirra,
710 III,25 | þetta líf sem lýsir upp leiðina eins og skínandi ljós þegar
711 III,19 | upprunalegs sannleika og nýtur leiðsagnar Anda Guðs. 24 ~
712 II,17(21) | 1953), bls. 674-675; til leiðtoga og félaga í ítölskum samtökum
713 III,26 | það í fullnustu köllunar leikmanns að göfug og framúrskarandi
714 III,20 | lögmáls Guðs. Samt sem áður leikur enginn vafi á því að mörgum
715 II,9 | við atlot hjónanna heldur leitar hann lengra til að nýtt
716 II,9 | hjónanna heldur leitar hann lengra til að nýtt líf megi verða
717 II,17 | þörfum hans. Hún verður ekki lengur sá lífsförunautur sem hann
718 I,4(4) | Leós XIII, Arcanum: Acta Leonis XIII, 2 (1880), bls. 26-
719 I,4(4) | hluti, 8. kafli; heimsbréf Leós XIII, Arcanum: Acta Leonis
720 III,31 | hinn almáttugi Guð hefur letrað í eigið eðli hans. Þessu
721 II,16 | síðarnefndu aðferðum eru hvorki léttvægar né siðlausar. Þessar tvær
722 III,23 | til að viðhalda siðgæði. Leyfið aldrei að grafið sé undan
723 I,4 | Engum kaþólskum manni leyfist að fullyrða, að túlkun siðferðis
724 III,22 | sem opinber yfirvöld hafa leyft á þessu sviði. ~
725 III,25 | kirkjuna...Þetta er mikill leyndardómur. Ég hef í huga Krist og
726 I,2 | og þróunarlönd verði að líða enn meiri skort en þekkist
727 II,18 | eiga hlutdeild í lífi hins lifanda Guðs, Föður allra manna".23 ~ ~ ~
728 II,15 | nauðsynlegar til að lækna sjúk líffæri, jafnvel þó að slíkar aðgerðir
729 II,7 | innan takmarkaðra greina líffræði, sálarfræði, lýðfræði eða
730 II,10 | fyrst á málið út frá hinu líffræðilega ferli, þá felst ábyrgt foreldrahlutverk
731 II,10 | fær maðurinn skilið lögmál líffræðinnar sem felur einnig í sér mannlegt
732 I,3 | hliðsjón af þeim skilyrðum sem lífsafkoma í dag krefst og með hliðsjón
733 III,21 | verðmætum sem varða sanna lífsblessun og öðlast eiginleika til
734 II,17 | Hún verður ekki lengur sá lífsförunautur sem hann á að umvefja umhyggju
735 III,24 | lögmála - þess sem stýrir lífsgetnaði og þess sem stýrir aðhlynningu
736 III,19 | barna sinna á tímum þegar lífskilyrði eru erfið og aðstæður hvíla
737 II,11 | menn til að fara eftir þeim lífsreglum, sem fram koma í náttúrulögmálinu
738 II,14 | læknisfræðilegar ástæður liggi að baki, skal afdráttarlaust
739 II,16 | komið á. ~ Ef nægar ástæður liggja að baki því að tímasetja
740 III,25 | þröngt og vegurinn mjór, er liggur til lífsins".33 Engu að
741 III,25 | konur sínar eins og eigin líkami. Sá, sem elskar konu sína,
742 III,26 | stað. Eins og líkur þjónar líkum eiga hjónin sjálf oft frumkvæðið
743 III,26 | trúboðsviðleitni á sér stað. Eins og líkur þjónar líkum eiga hjónin
744 III,25 | kærleika frá þeirri óþrjótandi lind sem er altarissakramentið.
745 III,22 | slíka niðurlægingu í nafni listar eða menningar25 eða með
746 I,6 | í huga að vér gátum ekki litið á niðurstöður nefndarinnar
747 II,14 | réttlætanleg því betra sé að syndga lítið en mikið eða að slík mök
748 II,14 | stundum sé lögmætt að umbera lítilsháttar atferli, sem eru syndsamleg,
749 II,13 | merkingu sinni og ætlunarverki, lítilsvirðir það eðli þeirra sem hlut
750 II,17 | opinberu yfirvöld, sem hafa lítinn skilning á brýnni nauðsyn
751 II,13 | sviptar, þó ekki væri nema að litlu leyti, merkingu sinni og
752 II,10 | réttlætanlegt. ~ Ef vér lítum fyrst á málið út frá hinu
753 II,12 | kirkjunnar iðulega gerir ljósa, er byggð á þeirri órjúfanlegu
754 III,25 | fær einnig upplifað hve ljúft ok Krists er. 31 ~ Í auðmjúkri
755 II,18(22) | Lk. 2:34. ~
756 III,23 | er að segja, að sett séu lög um aðstoð við fjölskyldur
757 II,10 | foreldrahlutverkið og ábyrgð þess og lögð er rík áhersla á nú á dögum
758 II,14(17) | þings samtaka kaþólskra lögfræðinga á Ítalíu, AAS 45 (1953),
759 III,23 | látið ekki viðgangast að löggjöf sé sett, sem opnar fjölskyldum
760 II,18 | ætlað að túlka og vernda lögin. Það yrði ekki rétt af
761 II,17 | og þeirra sem talin eru lögmæt fyrir hjón við úrlausn tiltekinna
762 I,3 | náttúrlega frjóvgun séu lögmætar og hagkvæmar leiðir til
763 II,17 | yfirvöld, fær breytt með lögmætum hætti. Slíkum takmörkunum
764 III,24 | andstæður milli tveggja guðlegra lögmála - þess sem stýrir lífsgetnaði
765 III,25 | heilagleika og fögnuð sem felst í lögmálinu, er sameinar á órjúfanlegan
766 II,11 | fæðinga er eðlilegur hluti lögmálsins. Engu að síður hefur kirkjan
767 II,16 | Kirkjan er fyrst allra til að lofa og hvetja til þess að mannleg
768 III,25 | núverandi mynd líður undir lok".35 ~ Það er af þessari
769 III,31 | Lokabón ~ 31. Virðulegu bræður,
770 II,7 | greina líffræði, sálarfræði, lýðfræði eða félagsfræði. Það er
771 III,25 | einmitt vonin um þetta líf sem lýsir upp leiðina eins og skínandi
772 I,4 | fyrirrennarar vorir hafa margsinnis lýst yfir1, að þegar Jesús Kristur
773 II,10 | til að gera það sem þau lystir í þjónustu sinni við að
774 I,3 | og tár? ~ Ennfremur, ef maður telur að hér eigi við "reglan
775 II,18 | kenningu. Rödd kirkjunnar mætir hávaðasömum mótmælum, sem
776 I,4(4) | Píusar XI, Divini Illius Magistri, AAS 22 (1930), bls. 58-
777 II,18 | hávaðasömum mótmælum, sem hafa magnast með nútíma fjölmiðlun.
778 I,4(1) | 579-581; ávarp Píusar XII, Magnificate Dominum til biskupsdæma
779 I,5(5) | kannar vandamál sem tengjast mannfjölda, fjölskyldum og fæðingum,
780 III,19 | annað sjónarmið gagnvart mannkyninu en frelsari þess. Hún þekkir
781 II,17 | reynslu til að skynja að fullu mannlegan veikleika og skilja að menn -
782 III,27 | hagsmunum sem eingöngu eru mannlegir. Þau eiga að fá að starfa
783 II,14 | byggjast á undirstöðuatriðum mannlegrar og kristinnar kenningar
784 II,12 | Kenning sem samræmist mannlegri skynsemi ~ 12. Þessi tiltekna
785 III,30 | hamingjusamara. Allt líf í mannlegu samfélagi mun auðgast að
786 II,9 | fyrst og fremst fyllilega mannlegur - samblanda af skynjun og
787 III,22 | standa vörð um einstæð gildi mannsandans. Það er algjör fjarstæða
788 II,17 | vegna þeirrar virðingar sem mannslíkamanum ber og náttúrulegu hlutverki
789 I,2 | með þeim afleiðingum, að margar fjölskyldur og þróunarlönd
790 I,4 | fyrirrennarar vorir hafa margsinnis lýst yfir1, að þegar Jesús
791 II,7 | maðurinn í heild sinni og margslungin ábyrgð hans sem verður að
792 I,5 | metið allar hliðar þessa margslungna máls af meiri nákvæmni.
793 II,14 | aðgerðum, sem hafa það eitt að markmiði að hindra getnað, hver svo
794 II,9 | verk hins frjálsa vilja en máttur hans tryggir að ekki fær
795 III,28 | ekki séu flokkadrættir á meðal yðar, heldur að þér séuð
796 III,29 | biðja og búa þau undir að meðtaka oftar í trúarsannfæringu
797 II,9 | ekki fyrir það sem hann meðtekur, heldur elskar hann maka
798 I,3 | sjónarmiði að fólk í dag sé betur meðvitað um eigin ábyrgð er spurt,
799 III,29 | iðrunarsakramentið. Þau mega aldrei örvænta þrátt fyrir
800 III,28 | trausti. Því að það er meginskylda yðar - og þá tölum vér sérstaklega
801 III,30 | barna þeirra ekki einungis meira viðunandi heldur auðveldara
802 I,2 | gífurlegar kröfur gerðar á sviði mennta- og efnahagsmála, sem veldur
803 II,7 | nákvæmlega og brjóta þá til mergjar. Þetta er það sem vér ætlum
804 I,2 | ljósi þessa kærleika. ~ En merkilegasta breytingin hefur átt sér
805 II,13 | væri nema að litlu leyti, merkingu sinni og ætlunarverki, lítilsvirðir
806 III,23 | þess að í þeirra höndum er mest öll ábyrgð þess að halda
807 I,5 | aðstöðu að geta vegið og metið allar hliðar þessa margslungna
808 II,9 | mikilvægt að kærleikurinn sé metinn af nákvæmni í því samhengi. ~
809 III,25 | Kristur kirkjuna...Þetta er mikill leyndardómur. Ég hef í
810 III,31 | höfum vér boðað yður til mikilla starfa á sviði menntunar,
811 II,17 | Það þarf ekki að búa yfir mikilli reynslu til að skynja að
812 Intro,1 | verið hjónum uppspretta mikils fagnaðar jafnvel þótt á
813 Intro,1 | 1. Sú mikilvæga skylda, sem felst í myndun
814 I,2 | sér stað eru í raun afar mikilvægar og snerta ýmis vandamál.
815 III,30 | ætlunarverk yðar sem hið mikilvægasta og ábyrgðarfyllsta, sem
816 I,2 | hjónabandinu vaxið svo og mikilvægi náins sambands hjóna í ljósi
817 II,10 | jafnframt að geta gífurlega mikilvægs atriðis, sem hefur meiri
818 III,25 | sem á stundum eru mjög miklir og kristin hjón fá ekki
819 II,17 | virðing hans fyrir konunni minnki. Með því hættir hann að
820 II,17 | grundvallatriða sem vér höfum minnst á fyrr og samkvæmt réttum
821 III,22(25)| annað Vatíkanþingið, Inter Mirifica, n. 6-7, AAS 56 (1964),
822 III,23 | sem virðist vera afleiðing misheppnaðrar stefnu stjórnvalda, afleiðing
823 III,29 | var þolinmóður og fullur miskunnsemdar gagnvart syndurum? ~ Hjón
824 III,25 | hliðið þröngt og vegurinn mjór, er liggur til lífsins".33
825 III,23 | úrlausn þessa máls verði möguleg verður að ná til félagslegra
826 II,14 | lítið en mikið eða að slík mök muni bindast eðlilegum athöfnum
827 I,6 | gefa svar vort við þeim mörgu alvarlegu spurningum er
828 II,14 | eðlilegum athöfnum gærdagsins og morgundagsins og mynda með þeim eina heild
829 II,8 | sem hafði það markmið að móta í manninum kærleika sinn.
830 II,18 | kirkjunnar mætir hávaðasömum mótmælum, sem hafa magnast með nútíma
831 II,16 | Ekki ber að líta svo á að mótsögn felist í því hjá kirkjunni
832 I,6 | beðið stöðugt til Guðs. Því munum vér, í því umboði sem vér
833 III,25 | að "heimurinn í núverandi mynd líður undir lok".35 ~ Það
834 II,14 | gærdagsins og morgundagsins og mynda með þeim eina heild góðs
835 I,2 | stjórnar því hvernig nýtt líf myndast. ~
836 III,31 | eru gift, gnægð himneskrar náðar frá Guði alls heilagleika
837 II,8 | virðingu, sem er tákn um náðargjöf sakramentis, þar eð í því
838 III,25 | sviptir hún upp á gátt leiðum náðarinnar en fyrir hana er maðurinn
839 II,16 | Guð hefur komið á. ~ Ef nægar ástæður liggja að baki því
840 III,24 | náttúrulega tíðarhring ákvarðað nægilega öruggan og um leið siðferðilegan
841 III,23 | trú að á þessu sviði sé nær ótakmarkaður vettvangur
842 III,24 | vísindamanna ~ 24. Þessu næst beinum vér orðum vorum til
843 II,8 | Faðirinn "sem hvert faðerni fær nafn af á himni og jörðu".7 ~
844 I,2 | mjög að auðlindir heimsins nái ekki að standa undir fjölguninni
845 I,2 | hjónabandinu vaxið svo og mikilvægi náins sambands hjóna í ljósi þessa
846 III,29 | því að Helgur Andi Guðs er nálægur í kennivaldinu sem kunngjörir
847 II,13 | viðurkenna, ef þeir íhuga málið nánar, að sá verknaður gagnkvæms
848 III,25 | þau styrkt og, vér getum nánast sagt, vígð til að uppfylla
849 II,12 | sameiningu hjónanna í sínu nánasta samlífi opinberar hún lögmál,
850 II,16 | sem maðurinn er, starfar í nánum tengslum við skapara sinn.
851 Intro,1 | þær varða atriði sem eru nátengd lífi mannsins og hamingju
852 II,16 | réttilega þá aðferð, sem náttúran hefur gefið þeim. Í því
853 I,3 | að þær aðgerðir er hindri náttúrlega frjóvgun séu lögmætar og
854 II,11 | afdráttarlaust að hvergi megi hindra náttúrulegan eiginleika til getnaðar
855 II,17 | aðferða og áforma þegar náttúrulegar aðferðir eru ekki notaðar
856 II,8 | fyrirbrigði eða blind afleiðing náttúrulegra afla. Það er í sannleika
857 I,4 | fullyrða, að túlkun siðferðis náttúrulögmáls sé fyrir utan kennivald
858 I,4 | flytur okkur heldur einnig náttúrulögmálsins. Ástæðan er sú að vilji
859 II,13 | því þeirra þáttur snertir náttúruna sjálfa í sköpun hennar á
860 I,2 | að virkja og koma reglu á náttúruöflin og sem hefur náð því stigi
861 II,15 | aðgerðir, sem taldar eru nauðsynlegar til að lækna sjúk líffæri,
862 II,16 | aðferðum eru hvorki léttvægar né siðlausar. Þessar tvær
863 I,5 | stofn og bættum vér við nefndarmönnum. Í nefndinni voru hjón
864 I,5 | vér við nefndarmönnum. Í nefndinni voru hjón og sérfræðingar
865 II,7 | hjónabandsins krefst og þess sem nefnt hefur verið "ábyrgt foreldrahlutverk",
866 II,13 | ekki sannan kærleiksanda að neyða annan aðilann til að uppfylla
867 II,11 | sameiningu þeirra, á ekki að bæla niður. Eins og reynslan sýnir
868 III,22 | fjarstæða að verja slíka niðurlægingu í nafni listar eða menningar25
869 I,6 | komst ekki að sameiginlegri niðurstöðu um hvaða siðferðisreglur
870 I,6 | að vér gátum ekki litið á niðurstöður nefndarinnar sem endanlegar
871 III,25 | sjálfan sig. Enginn hefur nokkru sinni hatað eigið hold,
872 III,28 | hreinskilni og án þess að nokkuð sé dregið undan. Í starfi
873 II,17 | þessara mála í hendur. Getur nokkur álasað þeim stjórnvöldum,
874 II,16 | fæðingum og án þess að ganga á nokkurn hátt gegn þeim grundvallarreglum
875 II,17 | náttúrulegar aðferðir eru ekki notaðar til að koma í veg fyrir
876 II,9 | að ekki fær hans einungis notið við í gleði og sorg daglegs
877 II,16 | að mannleg skynsemi verði notuð á þeim sviðum þar sem vitsmunaveran,
878 II,10 | þeirrar skilgreiningar sem vér notum yfir "ábyrgt foreldrahlutverk"
879 II,16 | og vér höfum áður getið (nr. 3), hefur sumt fólk í dag
880 II,9 | því hann lætur ekki staðar numið við atlot hjónanna heldur
881 III,25 | fullviss þess að "heimurinn í núverandi mynd líður undir lok".35 ~
882 II,8 | koma til lífs og menntunar nýjum einstaklingum. ~ Jafnframt
883 Intro,1 | komið við samvisku hjóna en nýlegar breytingar í þróun mannlegs
884 III,25 | hana er maðurinn gerður að nýrri sköpun sem samsvarar í kærleika
885 II,16 | þá megi hjón færa sér í nyt þá tíðahringi sem frá náttúrunnar
886 III,19 | upprunalegs sannleika og nýtur leiðsagnar Anda Guðs. 24 ~
887 II,10 | um stund eða jafnvel um óákveðinn tíma. ~ Innan ramma þeirrar
888 III,27 | Þau eiga að fá að starfa óáreitt í þeirri ætlun sinni að
889 III,31 | þessu styðjumst vér við óbifanlega kenningu kirkjunnar, kenninguna
890 III,21 | hjálpar þeim að standast óeðlilega mikla eigingirni sem gengur
891 II,16 | stjórna þeim óskynsamlegu öflum náttúrunnar, sem hún er
892 II,18 | frelsarans, er einlæg og óeigingjörn hvað snertir manninn. Hún
893 III,29 | kennivaldinu sem kunngjörir örugga kennisetningu, uppljómar
894 III,24 | tíðarhring ákvarðað nægilega öruggan og um leið siðferðilegan
895 II,7 | sem snertir mannlegt líf, of stór til að henni sé hægt
896 II,14 | fordæma með sama hætti, beina ófrjósemisaðgerð, hvort sem í hlut á karl
897 II,16 | talin æskileg. Og þegar ófrjótt tímabil kemur á ný, þá nota
898 III,29 | búa þau undir að meðtaka oftar í trúarsannfæringu altarissakramentið
899 II,9 | enginn fullyrt að hana sé ógerlegt að halda, því af henni er
900 III,25 | einnig upplifað hve ljúft ok Krists er. 31 ~ Í auðmjúkri
901 II,16 | raun og veru gjörsamlega ólíkar. Í fyrra tilfellinu nota
902 II,16 | ófrjó en fordæmir ávallt sem ólögmæt þær aðferðir, sem koma beint
903 II,12 | Og ef hlúð er að þessum ómissandi þáttum, samlífi og getnaði,
904 III,20 | mun finnast erfitt ef ekki ómögulega að framfylgja því. Það
905 III,22 | siðferðislögmálinu. ~ Því ber að fordæma opinberlega og einum rómi allt það sem
906 II,17 | afleiðingar þess að þau opinberu yfirvöld, sem hafa lítinn
907 I,4 | og er auðgað af guðlegri opinberun. ~ Engum kaþólskum manni
908 III,23 | að löggjöf sé sett, sem opnar fjölskyldum leiðir sem ganga
909 II,17 | sérstaklega þeir yngri sem eru opnir fyrir freistingum - þurfa
910 III,23 | stjórnvalda, afleiðing félagslegs óréttlætis, afleiðing síngjarnrar ásóknar
911 III,25 | börnum sínum grein fyrir þeim órjúfanlegum skilyrðum sem lögmál Guðs
912 III,21 | nýta andlega og líkamlega orku á friðsaman og samstilltan
913 II,14 | andstætt siðferðislögmálinu og ósamboðið manninum, jafnvel þótt ætlunin
914 III,22 | í hlut á skrifað orð eða ósiðsamlegt athæfi á sviði eða á hvíta
915 I,5 | aðrir gerðu svo að vorri ósk, vorum vér í þeirri aðstöðu
916 II,13 | persónulegra og eðlilegra óska í því sambandi. Það gengur
917 II,18 | Með því að standa vörð um óskert siðferðislögmál hjónabandsins
918 II,16 | þá ábyrgð að stjórna þeim óskynsamlegu öflum náttúrunnar, sem hún
919 II,16 | þess að um óyggjandi og ósvikna ást sé að ræða. ~
920 III,23 | að á þessu sviði sé nær ótakmarkaður vettvangur fyrir göfugar
921 II,13 | maðurinn hefur yfir höfuð ekki ótakmörkuð yfirráð yfir eigin líkama
922 III,25 | náð og kærleika frá þeirri óþrjótandi lind sem er altarissakramentið.
923 I,2 | fólksfjölgun, sem margir óttast að aukist svo mjög að auðlindir
924 I,4 | kirkjunnar. Það er í raun óumdeilanlegt, eins og fyrirrennarar vorir
925 II,18 | ætti ekki að koma neinum á óvart að kirkjan, eins og stofnanda
926 II,9 | örlæti er útilokar allar óverðskuldaðar væntingar eða að eigin hagsmunir
927 II,10 | fjölskyldu, eða þau sem vegna óviðráðanlegra aðstæðna og með því að halda
928 II,16 | sannarlega sönnun þess að um óyggjandi og ósvikna ást sé að ræða. ~
929 I,4(1) | XI, Qui pluribus: Pii IX P.M. Acta, 1, bls. 9-10; heimsbréf
930 II,14(14) | heimsbréf Jóhannesar XXIII, Pacem in terris, AAS 55 (1963),
931 Intro | Heimsbréf hans heilagleika Páls páfa VI. ~Til hinna tignu bræðra:
932 II,14(15) | 1930), bls. 565; tilskipun páfagarðs, 22. feb. 1940, AAS 32 (
933 Intro | Til hinna tignu bræðra: Patríarka, erkibiskupa, biskupa og
934 II,9 | Í því felst einstök og persónuleg vinátta þegar hjón deila
935 II,17 | og önnur mál sem varðar persónulega ábyrgð þeirra. ~ Ef vér
936 II,13 | aðstæðna hans eða hennar eða persónulegra og eðlilegra óska í því
937 II,8 | þróa með sér þess konar persónulegt samband, þar sem þau fá
938 III,21 | að þróa með sér að fullu persónuleika sinn og auðgar þau andlegri
939 I,4(1) | Píusar XI, Qui pluribus: Pii IX P.M. Acta, 1, bls. 9-
940 II,18 | síst í þessari jarðnesku pílagrímsferð "við að eiga hlutdeild í
941 I,4(1) | heimsbréf Píusar XI, Qui pluribus: Pii IX P.M. Acta, 1, bls.
942 I,4 | sitt til Péturs og hinna postulanna og sendi þá til að kenna
943 III,26 | frumkvæðið að því að verða sem postular fyrir önnur hjón. Og sannarlega
944 III,25 | hjónabandsins, sem heilagur Páll postuli setur fram með þessum orðum: "
945 Intro | synir og bræður! Kveðja og postulleg blessun! ~Myndun nýs lífs~
946 III,31 | vér með ánægju veitum með postullegri blessun vorri. ~ Birt frá
947 III,31 | stjórnarári voru. ~Páll PP. VI.~
948 III,28 | Til presta ~ 28. Og nú kæru synir,
949 III,28 | kæru synir, þér sem eruð prestar og sem sakir þess helga
950 III,29 | frelsarans í hjarta og máli prestsins. ~ Vér berum fullt traust
951 III,30 | það á samhæfðar aðgerðir í prestþjónustu á öllum sviðum mannlegs
952 III,30 | sárbænum yður, að veita forystu prestum yðar sem aðstoða yður í
953 I,4(1) | heilags Píusar X, Singulari quadam, AAS 4 (1912), bls. 658;
954 I,4(1) | Sbr. heimsbréf Píusar XI, Qui pluribus: Pii IX P.M. Acta,
955 III,28 | embættis sem þér gegnið, gefið ráð og eruð andlegir leiðbeinendur
956 I,3 | hægt að fallast á, að sú ráðagerð að eignast fjölskyldu eftir
957 II,14 | getnaður er hindraður af ásettu ráði, séu réttlætanleg því betra
958 I,5 | sérfræðinganna, svo og álit og ráðleggingar margra bræðra vorra á biskupsstóli,
959 II,14 | orðum að eitthvað sé gert af ráðnum hug, sem er í eðli sínu
960 II,16 | því að börn fæðist og gera ráðstafanir að svo verði ekki. En sannleikurinn
961 II,10 | óákveðinn tíma. ~ Innan ramma þeirrar skilgreiningar sem
962 I,5 | Sérstakar rannsóknir ~ 5. Með hliðsjón af ábyrgð
963 II,9 | í fyrirrúm. Hver sá sem raunverulega elskar maka sinn, gerir
964 II,16 | gerast innan takmarka þess raunveruleika, sem Guð hefur komið á. ~
965 I,3 | maður telur að hér eigi við "reglan um heildarhagsmuni", væri
966 I,2 | mannsins að virkja og koma reglu á náttúruöflin og sem hefur
967 II,17 | samkvæmt réttum skilningi á "reglunni um heildarhagsmuni" sem
968 II,16 | fyrra tilfellinu eru hjónin reiðubúin að halda sig frá kynmökum
969 III,24 | kaþólskir, með rannsóknum sínum rennt stoðum undir þau sannindi,
970 III,22 | kennslu og alla þá sem hafa réttindum og skyldum að gegna varðandi
971 II,7 | í tilraunum sínum til að réttlæta tilbúnar getnaðarvarnir,
972 II,14 | hindraður af ásettu ráði, séu réttlætanleg því betra sé að syndga lítið
973 II,10 | innbyrðis, og hvað í þeim telst réttlætanlegt. ~ Ef vér lítum fyrst á
974 II,14 | samskipti að öðru leyti, réttlæti kynmök sem hindri getnaðarleiðina.
975 III,23 | að ganga alvarlega gegn réttlætinu, gert guðlega forsjón ábyrga
976 III,19 | foreldrar verða að ákvarða á réttmætan hátt fjölda barna sinna
977 III,23 | Vér höfðum raunar í huga réttmætar áhyggjur sem hvíla á þeim
978 III,21 | En forsenda hjóna fyrir réttri og lögmætri skipun barnsfæðinga
979 II,17 | minnst á fyrr og samkvæmt réttum skilningi á "reglunni um
980 III,25 | við að lifa "hóglátlega, réttvíslega og guðrækilega í heimi þessum"34
981 III,24 | með samanburðarrannsóknum reyna að varpa betra ljósi á þau
982 II,11 | að bæla niður. Eins og reynslan sýnir oss er það staðreynd
983 II,13 | vor Jóhannes páfi XXIII rifjaði upp, að mannlegt líf er
984 II,10 | og ábyrgð þess og lögð er rík áhersla á nú á dögum eins
985 III,23 | grundvallareining hvers ríkis þá látið ekki viðgangast
986 II,11(11) | Sbr. sama rit, n. 49, AAS 58 (1966), bls.
987 II,12 | lögmál, sem sannarlega er ritað í eðli karls og konu, að
988 II,12 | komið á, má maðurinn ekki rjúfa af eigin frumkvæði. ~ Ástæðan
989 III,28 | og tali þar allir einni röddu. Með einlægu hjarta gerum
990 II,14 | Þá á sú skoðun ekki við rök að styðjast, að kynmök,
991 II,16 | sem stjórna hjónabandinu. Röksemd þeirra er sú að mannleg
992 III,28 | hlýðni en ekki vegna þeirra röksemda sem þeir leggja fram. Ekki
993 II,10 | hliðsjón af hinum mismunandi röksemdum, sem þó tengjast innbyrðis,
994 II,14 | konar athöfn er í eðli sínu röng. ~
995 III,22 | fordæma opinberlega og einum rómi allt það sem fjölmiðlun
996 I,2 | yfirvöldum til að grípa til róttækra aðgerða til að koma í veg
997 II,13 | Verknaðurinn heggur að rótum sambands þeirra og er því
998 I,3 | spurt, hvort sá tími sé ekki runninn upp að myndun nýs lífs eigi
999 II,18 | heild sinni hvort sem það sækir uppruna sinn til náttúrunnar
1000 III,31 | getur ekki öðlast hina sönnu sælu, sem hann þráir með öllum
|