1068-haefi | haegl-saelu | saemi-yngri
Chapter, Paragraph
1001 III,25 | Kristi vitni, eins og þeim sæmir, frammi fyrir heiminum. 32
1002 III,28 | sem eruð prestar og sem sakir þess helga embættis sem
1003 III,25 | rödd hjálpræðisins og fyrir sakramentin sviptir hún upp á gátt leiðum
1004 II,8 | sem er tákn um náðargjöf sakramentis, þar eð í því sjáum vér
1005 II,7 | takmarkaðra greina líffræði, sálarfræði, lýðfræði eða félagsfræði.
1006 III,28 | ef takast á að varðveita sálarfrið mannsins og sameiningu kristinna
1007 II,10 | líkamlegar, efnahagslegar, sálfræðilegar og félagslegar aðstæður,
1008 III,28 | kunnugt, þá njóta æðstu sálnahirðar kirkjunnar sérstakrar uppljómunar
1009 III,24 | samviskuna ef þeir með samanburðarrannsóknum reyna að varpa betra ljósi
1010 II,8 | sér þess konar persónulegt samband, þar sem þau fá uppfyllt
1011 II,9 | fremst fyllilega mannlegur - samblanda af skynjun og anda. Hann
1012 III,22 | skyldum að gegna varðandi sameiginlega velferð samfélagsins. Vér
1013 I,6 | að nefndin komst ekki að sameiginlegri niðurstöðu um hvaða siðferðisreglur
1014 III,28 | að þér séuð fullkomlega sameinaðir í sama hugarfari og í sömu
1015 III,25 | sem felst í lögmálinu, er sameinar á órjúfanlegan hátt ást
1016 II,11 | 11. Kynlíf, þegar hjón sameinast hvort öðru á náinn og eðlilegan
1017 Intro,1 | breytingar í þróun mannlegs samfélags hafa vakið upp nýjar spurningar,
1018 III,30 | og þér vitið kallar það á samhæfðar aðgerðir í prestþjónustu
1019 II,9 | metinn af nákvæmni í því samhengi. ~ Þessi kærleikur er fyrst
1020 III,28 | Krists, að þér séuð allir samhuga og ekki séu flokkadrættir
1021 II,16 | kemur á ný, þá nota þau samlíf hjónabandsins til að tjá
1022 II,12 | sem er milli mikilvægis samlífs og mikilvægis getnaðar en
1023 II,16 | ef það ýtir undir sátt og samlyndi fjölskyldunnar og þau skilyrði
1024 II,12 | Kenning sem samræmist mannlegri skynsemi ~ 12.
1025 II,14 | hjónaband, þar sem ríkja eðlileg samskipti að öðru leyti, réttlæti
1026 III,29 | sjálfur gefið fordæmi í samskiptum sínum við menn. Hann kom
1027 III,21 | líkamlega orku á friðsaman og samstilltan hátt. ~
1028 III,25 | gerður að nýrri sköpun sem samsvarar í kærleika og sönnu frelsi
1029 III,20 | er birting lögmáls Guðs. Samt sem áður leikur enginn vafi
1030 III,29 | trúuðu og býður þeim að gefa samþykki sitt. En þér eigið að kenna
1031 II,12 | foreldrahlutverkinu. Vér trúum því að samtíðarmenn vorir skilji, að þessi kenning
1032 III,30 | stað á öllum þessum sviðum samtímis þá verður hið nána líf foreldra
1033 II,17(21) | leiðtoga og félaga í ítölskum samtökum til söfnunar gegn augnsjúkdómum
1034 II,10 | siðferðis sem hver einlæg samviska fær skilið á réttan hátt.
1035 Intro,1 | skyldu hefur ávallt komið við samvisku hjóna en nýlegar breytingar
1036 III,24 | fjölskyldunnar ásamt því að friða samviskuna ef þeir með samanburðarrannsóknum
1037 II,13 | bent á, að það sýnir ekki sannan kærleiksanda að neyða annan
1038 III,22 | það hefur í för með sér að sannarlegt frelsi mun ríkja yfir taumleysi
1039 II,18 | hjónabandsins er kirkjan sannfærð um að hún leggur sitt af
1040 II,17 | menn munu verða langtum sannfærðari um sannleika kenningarinnar,
1041 II,18 | þægindi tækninnar leiða sannfæringu sína. Með þessum hætti
1042 II,16 | stendur yfir, og eins oft og sanngjarnar aðstæður gera það að verkum
1043 II,16 | atriði hvort það sé ekki sanngjarnt í svo mörgum tilfellum að
1044 III,24 | sínum rennt stoðum undir þau sannindi, sem kirkjan heldur fram,
1045 III,28 | Heilags Anda við að kenna sannleikann. 39 Fyrir það eruð þér bundnir
1046 II,16 | ráðstafanir að svo verði ekki. En sannleikurinn er jafnframt sá, að einungis
1047 III,21 | fullu grein fyrir gildi sannrar hamingju fjölskyldulífsins
1048 II,18 | eðli sínu ávallt andstætt sannri gæfu mannsins. ~ Með því
1049 III,30 | Vér bjóðum yður öllum og sárbænum yður, að veita forystu prestum
1050 II,10 | fyrir þau að ákveða, burt séð frá öðrum forsendum, hvaða
1051 III,23 | fólksfjölgun veldur - það er að segja, að sett séu lög um aðstoð
1052 I,4 | Péturs og hinna postulanna og sendi þá til að kenna öllum þjóðum
1053 I,5 | biskupsstóli, sem sumir hverjir sendu álit sitt af sjálfsdáðun
1054 II,9 | staðreynda, sem vér sjáum séreinkenni og nauðsyn kærleika hjónabandsins
1055 I,5 | hafa fengið í hendur gögn sérfræðinganna, svo og álit og ráðleggingar
1056 I,5 | Í nefndinni voru hjón og sérfræðingar á þeim mismunandi sviðum,
1057 II,14 | Á sama hátt ber að hafna sérhverjum þeim aðgerðum, sem hafa
1058 III,28 | æðstu sálnahirðar kirkjunnar sérstakrar uppljómunar Heilags Anda
1059 II,7 | vér ætlum oss að gera með sérstakri tilvísun til þess sem annað
1060 II,18 | af mörkum til að festa í sessi rétta siðmenningu mannsins.
1061 II,10 | dyggð og örlæti ákveða að setja á stofn stóra fjölskyldu,
1062 II,17 | að manninum eru skorður settar, sem ber að virða, varðandi
1063 I,5 | minningar, Jóhannes páfi XXIII, setti á stofn og bættum vér við
1064 II,9 | eða að eigin hagsmunir séu settir í fyrirrúm. Hver sá sem
1065 III,25 | sem heilagur Páll postuli setur fram með þessum orðum: "
1066 III,25 | er gefinn".36 Þau skulu síðan biðja Guð innilega og án
1067 II,16 | hefur gefið þeim. Í því síðara hindra þau náttúrulega þróun
1068 I,4 | þetta sérstaklega við á síðari tímum. 4 ~
1069 II,16 | sem gefnar eru fyrir hinum síðarnefndu aðferðum eru hvorki léttvægar
1070 II,13 | Það gengur gegn eðlilegu siðferði eins og það birtist í hinu
1071 III,24 | nægilega öruggan og um leið siðferðilegan grundvöll til að hafa stjórn
1072 I,6 | í samræmi við staðfastar siðferðiskenningar kirkjunnar um hjónabandið. ~
1073 III,22 | ástríður og hvetja til lægri siðferðislegs staðals. Skiptir þá ekki
1074 III,21 | sjálfsagi ber skýrt vitni um siðlæti hjónanna sem er svo langt
1075 II,16 | eru hvorki léttvægar né siðlausar. Þessar tvær aðstæður eru
1076 III,22 | sem láta sér annt um að siðmenningin þróist og vilja standa vörð
1077 II,18 | til að festa í sessi rétta siðmenningu mannsins. Hún hvetur manninn
1078 III,23 | félagslegs óréttlætis, afleiðing síngjarnrar ásóknar í veraldlega hluti,
1079 I,4(1) | heimsbréf heilags Píusar X, Singulari quadam, AAS 4 (1912), bls.
1080 III,19 | réttmætan hátt fjölda barna sinna á tímum þegar lífskilyrði
1081 III,27 | órjúfanlegan þátt fagkunnáttu sinnar að öðlast yfirburðarþekkingu
1082 III,21 | verða þau án efa að stunda sjálfsafneitun. Einungis þá mun kærleikurinn
1083 III,21 | þau andlegri blessun. Því sjálfsaginn færir fjölskyldunni auðlegð
1084 I,5 | hverjir sendu álit sitt af sjálfsdáðun og aðrir gerðu svo að vorri
1085 III,29 | umburðarlyndi. Þar hefur Drottinn sjálfur gefið fordæmi í samskiptum
1086 III,25 | verið færðar og gera það sjálfviljug, styrkt af trúnni og voninni
1087 III,31 | á Jakobsmessu árið 1968, sjötta stjórnarári voru. ~Páll
1088 I,4(4) | 1951), bls. 857-859; til sjöunda þings alþjóðasamtaka um
1089 III,19 | ekki tileinkað sér annað sjónarmið gagnvart mannkyninu en frelsari
1090 I,3 | aðskilið atriði? Út frá því sjónarmiði að fólk í dag sé betur meðvitað
1091 II,15 | nauðsynlegar til að lækna sjúk líffæri, jafnvel þó að slíkar
1092 III,22 | því, að nauðsynlegt er að skapa andrúmsloft sem stuðlar
1093 II,13 | þau þeirri fyrirætlun sem skaparinn kom á. Á sama hátt og maðurinn
1094 II,9 | þótt þessi tryggð hjónanna skapi stundum erfiðleika getur
1095 II,16 | fjölskyldunnar og þau skilyrði skapist að betri aðstæður verði
1096 III,25 | til að láta köllun sína skila sér til fulls og til að
1097 II,7 | foreldrahlutverk", verður að skilgreina þessa tvo þætti hjónabandsins
1098 I,2 | Ný skilgreining á vandanum ~ 2. Breytingarnar
1099 II,10 | tíma. ~ Innan ramma þeirrar skilgreiningar sem vér notum yfir "ábyrgt
1100 II,12 | því að samtíðarmenn vorir skilji, að þessi kenning er í samræmi
1101 II,10 | verður einnig að ríkja réttur skilningur á því hvað í þessu felst.
1102 III,25 | lýsir upp leiðina eins og skínandi ljós þegar þau, sterk í
1103 II,14 | Ólögmætar aðferðir við að skipuleggja barneignir ~ 14. Því skulu
1104 III,21 | fyrir réttri og lögmætri skipun barnsfæðinga er að þau geri
1105 III,22 | stuðlar að því að fleiri haldi skírlífi í heiðri en það hefur í
1106 III,21 | varðar iðkun tímabundins skírlífis. En þess konar sjálfsagi
1107 II,8 | öðlast hjónaband þeirra, er skírn hafa hlotið, þá virðingu,
1108 III,25 | köllun sem þau öðlast í skírninni og hefur verið staðfest
1109 I,5 | kanna þau viðhorf og þær skoðanir sem uppi voru varðandi hjónabandið
1110 II,17 | fallast á að manninum eru skorður settar, sem ber að virða,
1111 I,2 | verði að líða enn meiri skort en þekkist í dag. Þessi
1112 III,22 | ekki máli hvort í hlut á skrifað orð eða ósiðsamlegt athæfi
1113 III,23 | framkvæmdir sem þau eru skuldbundin til að gera! Það má ekki
1114 II,17 | yfir mikilli reynslu til að skynja að fullu mannlegan veikleika
1115 II,9 | mannlegur - samblanda af skynjun og anda. Hann er því ekki
1116 II,16 | spurningu verðum vér að svara á skýran hátt. Kirkjan er fyrst
1117 III,25 | verið staðfest á ný og á skýrari hátt með sakramenti hjónabandsins.
1118 III,21 | þess konar sjálfsagi ber skýrt vitni um siðlæti hjónanna
1119 III,23 | til að gera! Það má ekki slá slöku við framkvæmdaráætlanir
1120 III,28 | Fyrir það eruð þér bundnir slíkri hlýðni en ekki vegna þeirra
1121 II,17 | breytt með lögmætum hætti. Slíkum takmörkunum er beinlínis
1122 III,21 | mannleg einkenni. Og ef slíkur sjálfsagi heimtar af þeim
1123 III,23 | að gera! Það má ekki slá slöku við framkvæmdaráætlanir
1124 I,2 | raun afar mikilvægar og snerta ýmis vandamál. Í fyrsta
1125 II,17 | allt sem það getur til að sniðganga lögmál Guðs, þegar það veldur
1126 II,17(21) | í ítölskum samtökum til söfnunar gegn augnsjúkdómum og ítalska
1127 III,21 | umbreytir henni og gefur henni sönn mannleg einkenni. Og ef
1128 II,16 | háttinn á er sannarlega sönnun þess að um óyggjandi og
1129 II,9 | því af henni er ávallt sómi og hana á að halda í heiðri.
1130 III,25 | vér oss sérstaklega til sona vorra og dætra, þeirra sem
1131 II,9 | einungis notið við í gleði og sorg daglegs lífs, heldur vaxi
1132 II,10(9) | Summa Theologica, I-II, sp. 94, 2. grein. ~
1133 I,6 | við þeim mörgu alvarlegu spurningum er varða mál þetta. ~ ~
1134 I,6 | höfðu komið fram til lausnar spurningunni, sem höfðu að geyma markmið
1135 I,3 | meðvitað um eigin ábyrgð er spurt, hvort sá tími sé ekki runninn
1136 III,22 | til lægri siðferðislegs staðals. Skiptir þá ekki máli hvort
1137 III,20 | fjölskyldum og þjóðfélaginu staðfastan ásetning og mikla þrautseigju.
1138 I,6 | voru ekki í samræmi við staðfastar siðferðiskenningar kirkjunnar
1139 III,26 | afrakstur þess að farið sé staðfastlega eftir lögmáli Guðs er að
1140 I,5 | ábyrgð vorri í þessu máli staðfestum vér skipan nefndar sem fyrirrennari
1141 III,21 | heimtar af þeim að þau verði staðföst í ásetningi sínum og fyrirætlun,
1142 III,22 | ríkja yfir taumleysi og staðinn verður vörður um þá viðmiðun
1143 II,9 | Það er í ljósi þessara staðreynda, sem vér sjáum séreinkenni
1144 III,21 | kærleikans. Hann hjálpar þeim að standast óeðlilega mikla eigingirni
1145 III,31 | kærleika. Við þetta mikla starf köllum vér yfir yður öll
1146 II,8 | uppfyllt hvort annað og starfað með Guði við að koma til
1147 II,16 | vitsmunaveran, sem maðurinn er, starfar í nánum tengslum við skapara
1148 III,28 | nokkuð sé dregið undan. Í starfi yðar sem þjónar kirkjunnar
1149 III,27 | sinni að stuðla ávallt að starfsemi sem er í samræmi við trú
1150 II,18 | kunngjöra af auðmýkt, en stefnufestu, siðferðislögmálið í heild
1151 I,4 | hefur kirkjan ávallt verið stefnuföst í kenningum sínum varðandi
1152 III,27 | aðra til fylgis við þær stefnur sem eru í samræmi við köllun
1153 II,16 | kynmökum á meðan frjótt tímabil stendur yfir, og eins oft og sanngjarnar
1154 III,25 | skínandi ljós þegar þau, sterk í anda, leitast við að lifa "
1155 I,2 | náttúruöflin og sem hefur náð því stigi að nú kappkostar hann að
1156 I,2 | jafnvel yfir því lögmáli sem stjórnar því hvernig nýtt líf myndast. ~
1157 III,31 | Jakobsmessu árið 1968, sjötta stjórnarári voru. ~Páll PP. VI.~
1158 I,3 | myndun nýs lífs eigi að stjórnast af vitsmunum mannsins frekar
1159 III,23 | afleiðing misheppnaðrar stefnu stjórnvalda, afleiðing félagslegs óréttlætis,
1160 II,17 | Getur nokkur álasað þeim stjórnvöldum, sem eru að glíma við vandamál
1161 III,24 | með rannsóknum sínum rennt stoðum undir þau sannindi, sem
1162 I,2 | konunnar og auknum skilningi á stöðu hennar í samfélaginu hefur
1163 II,10 | sem leiðir þetta í ljós og stöðug kenning kirkjunnar staðfestir. 10 ~
1164 I,2 | lagi er það spurningin um stöðuga fólksfjölgun, sem margir
1165 III,30 | bróðurkærleika og verður stöðugra af sönnum friði þegar áætlun
1166 III,25 | að þjóna sér með því að stofna til hjónabands. Samfara
1167 II,18 | óvart að kirkjan, eins og stofnanda hennar, sé ætlað það hlutverk "
1168 II,8 | sannleika sagt göfug og forsjál stofnun komin frá Guði skapara vorum,
1169 Intro | sem eru í frið og sátt við stól Péturs postula, til klerkdóms
1170 III,31 | blessun vorri. ~ Birt frá stóli heilags Péturs í Róm 25.
1171 II,7 | snertir mannlegt líf, of stór til að henni sé hægt að
1172 II,10 | ákveða að setja á stofn stóra fjölskyldu, eða þau sem
1173 I,2 | erfiðara að sjá þannig fyrir stórri fjölskyldu að hún njóti
1174 II,8 | fyrir því að kærleikurinn streymir frá Guði og æðsta uppspretta
1175 III,27 | í þeirri ætlun sinni að stuðla ávallt að starfsemi sem
1176 III,24 | vísindamanna. Þeir geta "stuðlað að velferð hjónabandsins
1177 III,19 | þau veittu ekki manninum stuðning þegar foreldrar verða að
1178 II,10 | eignast ekki fleiri börn um stund eða jafnvel um óákveðinn
1179 III,21 | vilja verða þau án efa að stunda sjálfsafneitun. Einungis
1180 II,14 | sú skoðun ekki við rök að styðjast, að kynmök, þar sem getnaður
1181 III,31 | og kærleika. Og í þessu styðjumst vér við óbifanlega kenningu
1182 II,10 | foreldrahlutverki að sýna styrk til að dómgreind og vilja
1183 I,5 | vorra á biskupsstóli, sem sumir hverjir sendu álit sitt
1184 II,10(9) | Sbr. heilagur Tómas, Summa Theologica, I-II, sp. 94,
1185 II,16 | áður getið (nr. 3), hefur sumt fólk í dag lagst gegn þessari
1186 I,4 | Svið kennivaldsins ~ 4. Slíkar
1187 II,13 | Guðs eru iðkaðar og þær sviptar, þó ekki væri nema að litlu
1188 III,25 | hjálpræðisins og fyrir sakramentin sviptir hún upp á gátt leiðum náðarinnar
1189 I,3 | hafi stundum kostað bæði svita og tár? ~ Ennfremur, ef
1190 II,14 | réttlætanleg því betra sé að syndga lítið en mikið eða að slík
1191 III,25 | altarissakramentið. Ef syndin hins vegar heldur þeim í
1192 III,29 | ekki af fullum þunga gegn syndinni en var þolinmóður og fullur
1193 II,14 | lítilsháttar atferli, sem eru syndsamleg, til að forðast enn syndsamlegri
1194 II,14 | syndsamleg, til að forðast enn syndsamlegri hluti eða til að það sem
1195 II,17 | siðferðislögmálið og að það er beinlínis syndsamlegt að auðvelda þeim að brjóta
1196 III,25 | að gera körlum og konum sýnilegan þann heilagleika og fögnuð
1197 III,27 | sem leita til þeirra, og sýnt þeim fram á hvað er lögmætt.
1198 II,17 | augum verður hún einungis tæki til að fullnægja þörfum
1199 II,14 | hefur staðfest við ýmis tækifæri, skal fordæma með sama hætti,
1200 III,23 | eru að gera góða hluti og tækju sig til við að hleypa nýju
1201 II,18 | með því að láta þægindi tækninnar leiða sannfæringu sína.
1202 III,30 | yður af öllum kröftum og án tafar því að standa vörð um helgi
1203 III,28 | fara fram hjá yður að ef takast á að varðveita sálarfrið
1204 II,7 | henni sé hægt að svara innan takmarkaðra greina líffræði, sálarfræði,
1205 II,17 | Það skal sagt, að þetta er takmörkun sem enginn, hvort heldur
1206 II,17 | lögmætum hætti. Slíkum takmörkunum er beinlínis komið á vegna
1207 II,8 | hlotið, þá virðingu, sem er tákn um náðargjöf sakramentis,
1208 II,15 | læknisfræðilegu aðgerðir, sem taldar eru nauðsynlegar til að
1209 III,28 | kennivaldi kirkjunnar og tali þar allir einni röddu.
1210 I,3 | stundum kostað bæði svita og tár? ~ Ennfremur, ef maður telur
1211 III,22 | sannarlegt frelsi mun ríkja yfir taumleysi og staðinn verður vörður
1212 II,15 | læknisfræðilegra aðgerða ~ 15. Tekið skal fram að kirkjan telur
1213 II,17 | þeirri leið á alla ef þau teldu það nauðsynlegt. Það gæti
1214 II,17 | getnaðarvarnaraðferða sem þau telja árangursríkust? Þau gætu
1215 II,17 | ábyrgð þeirra. ~ Ef vér teljum þess vegna ekki að getnaður
1216 II,16 | maðurinn er, starfar í nánum tengslum við skapara sinn. En kirkjan
1217 II,14(14) | Jóhannesar XXIII, Pacem in terris, AAS 55 (1963), bls. 259-
1218 III,25 | og framar öllu skulu þau teyga djúpt náð og kærleika frá
1219 II,18 | ábyrgð sinni með því að láta þægindi tækninnar leiða sannfæringu
1220 II,7 | að skilgreina þessa tvo þætti hjónabandsins nákvæmlega
1221 I,5 | nákvæmni. Vér erum mjög þakklátir öllum þeim sem hlut áttu
1222 III,30 | menningar og félagslegra þátta. Því ef aðgerðir eiga sér
1223 II,13 | getnaðarfærum sínum því þeirra þáttur snertir náttúruna sjálfa
1224 III,19 | mannkyninu en frelsari þess. Hún þekkir veikleika þess; hún hefur
1225 I,2 | líða enn meiri skort en þekkist í dag. Þessi staðreynd
1226 II,10 | foreldrahlutverk í því að þekkja það ferli og virða það.
1227 II,10(9) | Sbr. heilagur Tómas, Summa Theologica, I-II, sp. 94, 2. grein. ~
1228 III,20 | konum, af fjölskyldum og þjóðfélaginu staðfastan ásetning og mikla
1229 III,25 | huga að leiða hjá oss í þögn þá erfiðleika, sem á stundum
1230 II,17 | einungis tæki til að fullnægja þörfum hans. Hún verður ekki lengur
1231 III,29 | þunga gegn syndinni en var þolinmóður og fullur miskunnsemdar
1232 III,26 | hjónin sjálf öðlast oft þrá til að deila með öðrum af
1233 III,31 | hina sönnu sælu, sem hann þráir með öllum mætti anda síns,
1234 III,20 | málið á heiðarlegan hátt að þrautseigjan eflir virðingu mannsins
1235 II,15 | með sér að getnaðarleiðir þrengist og að slíkt sé ljóst fyrir
1236 III,25 | og oss öllum, "er hliðið þröngt og vegurinn mjór, er liggur
1237 III,22 | annt um að siðmenningin þróist og vilja standa vörð um
1238 I,2 | að margar fjölskyldur og þróunarlönd verði að líða enn meiri
1239 III,23 | fyrir og þá sérstaklega í þróunarlöndum. Vér höfðum raunar í huga
1240 III,29 | Kristur sér ekki af fullum þunga gegn syndinni en var þolinmóður
1241 III,19 | erfið og aðstæður hvíla þungt á fjölskyldum og þjóðum.
1242 II,17 | opnir fyrir freistingum - þurfa á hvatningu að halda til
1243 II,17 | árangursríkust? Þau gætu jafnvel þvingað þeirri leið á alla ef þau
1244 II,10 | sem hefur meiri og dýpri þýðingu í þessu sambandi. Er þá
1245 II,10 | skilið á réttan hátt. Þetta þýðir, að þau hjón sem vilja sýna "
1246 II,16 | megi hjón færa sér í nyt þá tíðahringi sem frá náttúrunnar hendi
1247 III,24 | rannsóknum á hinum náttúrulega tíðarhring ákvarðað nægilega öruggan
1248 II,17 | Alvarlegar afleiðingar tilbúinna getnaðarvarna ~ 17. Ábyrgir
1249 III,19 | hjónabandið. Kirkjan getur ekki tileinkað sér annað sjónarmið gagnvart
1250 II,14 | hindra getnað, hver svo sem tilgangurinn er, og skiptir þá engu hvort
1251 II,18 | auðvelt með að fallast á þessa tilgreindu kenningu. Rödd kirkjunnar
1252 II,13 | hjúskaparskyldur sínar án tillits til aðstæðna hans eða hennar
1253 II,7 | Og þar sem margir hafa, í tilraunum sínum til að réttlæta tilbúnar
1254 I,4 | hafi hann gert þá að sönnum tilsjónarmönnum og túlkendum alls siðferðislögmálsins
1255 II,17 | lögmæt fyrir hjón við úrlausn tiltekinna fjölskylduvandamála? Hvað
1256 II,12 | mannlegri skynsemi ~ 12. Þessi tiltekna kenning, sem kennivald kirkjunnar
1257 I,3 | leiðum skynseminnar í stað tilviljanakenndrar fjölgunar gefi tilefni til
1258 II,8 | því langt frá því að vera tilviljunarkennt fyrirbrigði eða blind afleiðing
1259 II,7 | oss að gera með sérstakri tilvísun til þess sem annað Vatíkanþingið
1260 I,3 | vitsmunum mannsins frekar en af tímabreytingu líkama hans. ~
1261 II,14 | kona og hvort heldur það er tímabundið eða varanlegt. 15 ~ Á sama
1262 III,21 | sérstaklega við hvað varðar iðkun tímabundins skírlífis. En þess konar
1263 II,16 | ástæður liggja að baki því að tímasetja fæðingar, hvort sem um ræðir
1264 I,3 | ábyrgð er spurt, hvort sá tími sé ekki runninn upp að myndun
1265 III,25(34)| Tít. 2:12
1266 II,16 | samlíf hjónabandsins til að tjá hvort öðru gagnkvæma ást
1267 III,22 | athæfi á sviði eða á hvíta tjaldinu. Þetta eiga allir þeir
1268 II,11 | kynlífsins, sem er hluti af tjáningu hjónanna og styrkir sameiningu
1269 III,23 | Populorum Progressio. En nú tökum vér undir með forvera vorum
1270 III,28 | meginskylda yðar - og þá tölum vér sérstaklega til þeirra
1271 II,10(9) | Sbr. heilagur Tómas, Summa Theologica, I-II,
1272 III,28 | snúum vér oss með miklu trausti. Því að það er meginskylda
1273 Intro | postula, til klerkdóms og trúaðra um allan hinn kaþólska heim
1274 III,29 | undir að meðtaka oftar í trúarsannfæringu altarissakramentið og iðrunarsakramentið.
1275 III,26 | hentugra form á kristinni trúboðsstarfsemi á vorum dögum. 38 ~
1276 III,26 | göfug og framúrskarandi trúboðsviðleitni á sér stað. Eins og líkur
1277 II,13 | Trúfesti við áform Guðs ~ 13. Menn
1278 III,28 | kristilegri siðfræði sem og trúfræði hlýði allir kennivaldi kirkjunnar
1279 I,3 | í samvinnu og gagnkvæmum trúnaði hjóna, væri þá ekki rétt
1280 III,25 | það sjálfviljug, styrkt af trúnni og voninni sem "bregst oss
1281 II,12 | foreldrahlutverkinu. Vér trúum því að samtíðarmenn vorir
1282 II,9 | sýnir, að ekki einungis er tryggðin eðlisbundin hjónabandinu
1283 II,9 | frjálsa vilja en máttur hans tryggir að ekki fær hans einungis
1284 II,10 | eru þau bundin af því að tryggja það að verknaður þeirra
1285 II,18 | Kirkjunni er ætlað að túlka og vernda lögin. Það yrði
1286 I,4 | sönnum tilsjónarmönnum og túlkendum alls siðferðislögmálsins
1287 I,4 | leyfist að fullyrða, að túlkun siðferðis náttúrulögmáls
1288 II,16 | léttvægar né siðlausar. Þessar tvær aðstæður eru í raun og veru
1289 II,7 | verður að skilgreina þessa tvo þætti hjónabandsins nákvæmlega
1290 II,14 | að stundum sé lögmætt að umbera lítilsháttar atferli, sem
1291 I,6 | Guðs. Því munum vér, í því umboði sem vér höfum frá Kristi,
1292 III,21 | gagnkvæmrar ástar þeirra, heldur umbreytir henni og gefur henni sönn
1293 III,29 | Krists, og það sé gert með umburðarlyndi. Þar hefur Drottinn sjálfur
1294 I | NÝ HLIÐ Á VANDANUM OG ~UMFANG KENNIVALDSINS~
1295 III,25 | og kristin hjón fá ekki umflúið. Þeim eins og oss öllum, "
1296 II,17 | lífsförunautur sem hann á að umvefja umhyggju og ástúð. ~ Að
1297 II,14 | skulu orð vor byggjast á undirstöðuatriðum mannlegrar og kristinnar
1298 I,2 | hefur átt sér stað í þeirri undraverðu framþróun mannsins að virkja
1299 III,21 | Þau munu bæði á æsku- og unglingsárum sínum þróa með sér réttan
1300 II,9 | öðlist í sameiningu mannlega uppfyllingu sína. ~ Þá er kærleikurinn
1301 II,8 | samband, þar sem þau fá uppfyllt hvort annað og starfað með
1302 II,13 | líf er heilagt "þar sem upphaf þess er að leita í skipan
1303 I,5 | viðhorf og þær skoðanir sem uppi voru varðandi hjónabandið
1304 III,25 | frelsara, og fær einnig upplifað hve ljúft ok Krists er. 31 ~
1305 III,29 | kunngjörir örugga kennisetningu, uppljómar Andinn jafnframt hjörtu
1306 III,28 | sálnahirðar kirkjunnar sérstakrar uppljómunar Heilags Anda við að kenna
1307 II,18 | sinni hvort sem það sækir uppruna sinn til náttúrunnar eða
1308 III,19 | verið endurreist til síns upprunalegs sannleika og nýtur leiðsagnar
1309 II,13 | að þau drottna ekki yfir uppsprettu lífsins heldur þjóna þau
1310 II,13 | sköpun hennar á nýju lífi en upptök þess eru hjá Guði. Allir
1311 II,18 | ekki gerðardómsvald til að úrskurða lögmæti þess. Kirkjunni
1312 I,4 | náttúrulögmáls sé fyrir utan kennivald kirkjunnar. Það
1313 II,16 | eða eiginkonu, eða vegna utanaðkomandi aðstæðna, kennir kirkjan
1314 III,25 | því að kærleika Guðs er úthellt í hjörtum vorum fyrir Heilagan
1315 II,9 | hvort með öðru af örlæti er útilokar allar óverðskuldaðar væntingar
1316 II,18 | gildum ~ 18. Þess ber að vænta að ekki muni allir eiga
1317 II,9 | útilokar allar óverðskuldaðar væntingar eða að eigin hagsmunir séu
1318 II,9 | sér. ~ Það er yfir allan vafa hafið að kærleikur hjónabandsins
1319 III,20 | Samt sem áður leikur enginn vafi á því að mörgum mun finnast
1320 Intro,1 | mannlegs samfélags hafa vakið upp nýjar spurningar, sem
1321 III,23 | Engin yfirlýsing er varðar vandamálið og engin lausn þess er viðunandi
1322 III,23 | að fullu grein fyrir þeim vandamálum sem opinber yfirvöld standa
1323 III,23 | lokum afleiðing vítaverðrar vanrækslu við að taka það frumkvæði
1324 II,14 | heldur það er tímabundið eða varanlegt. 15 ~ Á sama hátt ber að
1325 II,9 | uppspretta hinnar djúpu og varanlegu hamingju. ~ Og að lokum
1326 II,17 | gefur tilefni til að vera á varðbergi. Sá karlmaður, sem venst
1327 III,28 | hjá yður að ef takast á að varðveita sálarfrið mannsins og sameiningu
1328 III,31 | hinum kaþólsku biskupsstólum varðveitir og túlkar af trúmennsku.
1329 II,16 | ásetningur þeirra er ljós, að varna því að börn fæðist og gera
1330 II,9 | sorg daglegs lífs, heldur vaxi til að hjónin verði að vissu
1331 I,2 | kærleikans í hjónabandinu vaxið svo og mikilvægi náins sambands
1332 III,21 | frá því að vera hindrun á vegi gagnkvæmrar ástar þeirra,
1333 I,5 | í þeirri aðstöðu að geta vegið og metið allar hliðar þessa
1334 III | III. hluti ~KIRKJAN VÍSAR VEGINN~
1335 III,25 | öllum, "er hliðið þröngt og vegurinn mjór, er liggur til lífsins".33
1336 III,30 | öllum og sárbænum yður, að veita forystu prestum yðar sem
1337 III,19 | kærleiksríkri umönnun hennar, ef þau veittu ekki manninum stuðning þegar
1338 III,31 | miskunnar, og vér með ánægju veitum með postullegri blessun
1339 III,22 | samfélagi stuðlar að til að vekja upp í mönnum auvirðilegar
1340 II,17 | nauðsynlegt. Það gæti þess vegna vel svo farið að þegar fólk,
1341 II,16 | Lögmæti þess að velja ófrjó tímabil ~ 16. Hins
1342 II,17 | varðbergi. Sá karlmaður, sem venst því að nota getnaðarvarnir
1343 III,23 | afleiðing síngjarnrar ásóknar í veraldlega hluti, og að lokum afleiðing
1344 III,28 | yðar sem þjónar kirkjunnar verðið þér að ganga á undan með
1345 III,21 | sér réttan skilning á þeim verðmætum sem varða sanna lífsblessun
1346 II,13 | jafnt við karl sem konu. Verknaðurinn heggur að rótum sambands
1347 II,16 | sanngjarnar aðstæður gera það að verkum að fæðing annars barns er
1348 Intro,1 | sú skylda ekki verið án verulegra erfiðleika og álags. ~ Að
1349 III,23 | sviði sé nær ótakmarkaður vettvangur fyrir göfugar alþjóðastofnanir
1350 III,23 | hvers ríkis þá látið ekki viðgangast að löggjöf sé sett, sem
1351 I,5 | þeim mismunandi sviðum, sem viðkomandi spurningar beindust að.
1352 II,11 | að síður hefur kirkjan í viðleitni sinni til að fá menn til
1353 III,22 | staðinn verður vörður um þá viðmiðun sem gildir í siðferðislögmálinu. ~
1354 III,25 | vér getum nánast sagt, vígð til að uppfylla af trúmennsku
1355 II,10 | stjórn á þeim. ~ En ef vér víkjum að öðrum þáttum, sem við
1356 I,4 | náttúrulögmálsins. Ástæðan er sú að vilji Guðs kemur fram í lögmáli
1357 II,14 | leiðir að það er alvarleg villa að álíta að traust hjónaband,
1358 II,9 | felst einstök og persónuleg vinátta þegar hjón deila öllu hvort
1359 III,27 | áhrif á gang mála til að vinna aðra til fylgis við þær
1360 I,2 | hendi að auk krafna um bætta vinnu- og heimilisaðstæður, eru
1361 II,17 | beinlínis komið á vegna þeirrar virðingar sem mannslíkamanum ber og
1362 III,23 | forsjón ábyrga fyrir því sem virðist vera afleiðing misheppnaðrar
1363 III,31 | Lokabón ~ 31. Virðulegu bræður, kæru synir og allir
1364 I,2 | undraverðu framþróun mannsins að virkja og koma reglu á náttúruöflin
1365 II,10 | í þessu sambandi. Er þá vísað til þess hlutlæga siðferðis
1366 III | III. hluti ~KIRKJAN VÍSAR VEGINN~
1367 III,24 | barneignum. 29 Á þennan hátt gætu vísindamenn, og þá sérstaklega þeir
1368 I,6 | brýn nauðsyn vegna þess að viss viðhorf höfðu komið fram
1369 II,9 | vaxi til að hjónin verði að vissu leyti eitt hjarta og ein
1370 III,25 | gnægð. Á þann hátt er það víst að þau munu verða fær um
1371 I,3 | sérstaklega þegar það er vitað að þær er ekki hægt að halda
1372 III,23 | hluti, og að lokum afleiðing vítaverðrar vanrækslu við að taka það
1373 III,30 | nú á dögum. Eins og þér vitið kallar það á samhæfðar aðgerðir
1374 II,16 | notuð á þeim sviðum þar sem vitsmunaveran, sem maðurinn er, starfar
1375 I,3 | lífs eigi að stjórnast af vitsmunum mannsins frekar en af tímabreytingu
1376 III,22 | taumleysi og staðinn verður vörður um þá viðmiðun sem gildir
1377 III,25 | að síður er það einmitt vonin um þetta líf sem lýsir upp
1378 III,25 | sjálfviljug, styrkt af trúnni og voninni sem "bregst oss ekki, því
1379 Intro,1 | samvinnu við Guð skapara vorn, hefur ávallt verið hjónum
1380 I,4(1) | heimsbréf heilags Píusar X, Singulari quadam, AAS 4 (
1381 III,27 | fagkunnáttu sinnar að öðlast yfirburðarþekkingu á hinum flóknu sviðum læknavísindanna.
1382 I,4 | að þegar Jesús Kristur yfirfærði guðlegt vald sitt til Péturs
1383 II,14 | fjölskyldunnar eða samfélagsins yfirleitt. Af því leiðir að það er
1384 III,23 | orð hans að vorum: "Engin yfirlýsing er varðar vandamálið og
1385 II,7 | verður einnig að ígrunda hið yfirnáttúrlega og eilífa. Og þar sem margir
1386 II,17 | og þá sérstaklega þeir yngri sem eru opnir fyrir freistingum -
|