Kærleikur hjónabandsins
 9.  Það er í ljósi þessara staðreynda, sem vér sjáum séreinkenni og nauðsyn kærleika hjónabandsins og það er afar mikilvægt að kærleikurinn sé metinn af nákvæmni í því samhengi.
 Þessi kærleikur er fyrst og fremst fyllilega mannlegur - samblanda af skynjun og anda.  Hann er því ekki eingöngu spurning um eðlishvöt eða tilfinningar.  Kærleikurinn er einnig og umfram allt verk hins frjálsa vilja en máttur hans tryggir að ekki fær hans einungis notið við í gleði og sorg daglegs lífs, heldur vaxi til að hjónin verði að vissu leyti eitt hjarta og ein sál og að þau öðlist í sameiningu mannlega uppfyllingu sína.
 Þá er kærleikurinn sem hjón bera hvort til annars, afdráttarlaus.  Í því felst einstök og persónuleg vinátta þegar hjón deila öllu hvort með öðru af örlæti er útilokar allar óverðskuldaðar væntingar eða að eigin hagsmunir séu settir í fyrirrúm.  Hver sá sem raunverulega elskar maka sinn, gerir það ekki fyrir það sem hann meðtekur, heldur elskar hann maka sinn fyrir það sem hann er.  Það veitir honum ánægju að auðga hann með því sem hann gefur af sjálfum sér.
 Það er yfir allan vafa hafið að kærleikur hjónabandsins er tryggð.  Einungis dauðinn fær því breytt.  Þannig skilja hjónin það á þeim degi, þegar þau full meðvituð um hvað þau eru að gera, gefa af fúsum vilja hvort öðru heit sitt í hjónavígslunni.  Jafnvel þótt þessi tryggð hjónanna skapi stundum erfiðleika getur enginn fullyrt að hana sé ógerlegt að halda, því af henni er ávallt sómi og hana á að halda í heiðri.  Fordæmi svo margra hjóna um aldir sýnir, að ekki einungis er tryggðin eðlisbundin hjónabandinu heldur er hún einnig uppspretta hinnar djúpu og varanlegu hamingju.
 Og að lokum gefur þessi kærleikur af sér líf því hann lætur ekki staðar numið við atlot hjónanna heldur leitar hann lengra til að nýtt líf megi verða til.  "Eðli sínu samkvæmt helgast hjónabandið og ást milli hjóna að því að geta nýtt líf og ala upp börn.  Börnin eru einstök gjöf hjónabandsins sem færir foreldrunum almestu farsæld." ⁸