Trúfesti við áform Guðs
13. Menn hafa réttilega bent á, að það
sýnir ekki sannan kærleiksanda að neyða annan aðilann
til að uppfylla hjúskaparskyldur sínar án tillits til
aðstæðna hans eða hennar eða persónulegra og
eðlilegra óska í því sambandi.
Það gengur gegn eðlilegu siðferði eins og það
birtist í hinu nána samlífi hjónanna.
Á sama hátt verða hinir sömu að viðurkenna, ef
þeir íhuga málið nánar, að sá
verknaður gagnkvæms kærleika sem hindrar boðleið
getnaðar, gerir að engu áform Guðs skapara vors, sem með
lögmáli lífsins eru hluti af gagnkvæmu
kærleiksambandi hjóna. Það gengur
þvert gegn vilja höfundar alls lífs. Því
er það að ef þessar gjafir Guðs eru iðkaðar og
þær sviptar, þó ekki væri nema að litlu leyti,
merkingu sinni og ætlunarverki, lítilsvirðir það
eðli þeirra sem hlut eiga að máli og á
það jafnt við karl sem konu. Verknaðurinn heggur að
rótum sambands þeirra og er því í andstöðu
við áform Guðs og heilagan vilja hans. Þau
hjón sem hins vegar njóta kærleiksgjafa
hjónabandsins og virða lögmál náttúrunnar
varðandi getnað gera sér það ljóst að
þau drottna ekki yfir uppsprettu lífsins heldur þjóna
þau þeirri fyrirætlun sem skaparinn kom á.
Á sama hátt og maðurinn hefur yfir höfuð ekki
ótakmörkuð yfirráð yfir eigin líkama eru
sérstakar ástæður fyrir því hvers vegna
hann hefur ekki slík yfirráð yfir getnaðarfærum
sínum því þeirra þáttur snertir
náttúruna sjálfa í sköpun hennar á
nýju lífi en upptök þess eru hjá
Guði. Allir menn verða að viðurkenna þá
staðreynd, eins og fyrirrennari vor Jóhannes páfi XXIII
rifjaði upp, að mannlegt líf er heilagt "þar sem
upphaf þess er að leita í skipan Guðs".13
|