Ólögmætar aðferðir við að skipuleggja barneignir
 14.  Því skulu orð vor byggjast á undirstöðuatriðum mannlegrar og kristinnar kenningar um hjónabandið, þegar vér erum enn á ný skuldbundnir til að lýsa því yfir, að bein hindrun getnaðarferlis, sem þegar hefur hafist, og umfram allt bein fóstureyðing, jafnvel þó læknisfræðilegar ástæður liggi að baki, skal afdráttarlaust hafna sem lögmætri aðferð til að ákvarða barneignir. ¹⁴
 Ennfremur, eins og kennivald kirkjunnar hefur staðfest við ýmis tækifæri, skal fordæma með sama hætti, beina ófrjósemisaðgerð, hvort sem í hlut á karl eða kona og hvort heldur það er tímabundið eða varanlegt. ¹⁵
 Á sama hátt ber að hafna sérhverjum þeim aðgerðum, sem hafa það eitt að markmiði að hindra getnað, hver svo sem tilgangurinn er, og skiptir þá engu hvort hér um ræðir fyrir, eftir eða á meðan kynmök standa yfir. ¹⁶
 Þá á sú skoðun ekki við rök að styðjast, að kynmök, þar sem getnaður er hindraður af ásettu ráði, séu réttlætanleg því betra sé að syndga lítið en mikið eða að slík mök muni bindast eðlilegum athöfnum gærdagsins og morgundagsins og mynda með þeim eina heild góðs siðferðis.  Þó rétt sé, að stundum sé lögmætt að umbera lítilsháttar atferli, sem eru syndsamleg, til að forðast enn syndsamlegri hluti eða til að það sem er gott verði betra, ¹⁷ er það ávallt ólögmætt, jafnvel við hinar alvarlegustu aðstæður, að framkvæma hið illa í þeim tilgangi að afleiðingarnar verði góðar. ¹⁸ Með öðrum orðum að eitthvað sé gert af ráðnum hug, sem er í eðli sínu andstætt siðferðislögmálinu og ósamboðið manninum, jafnvel þótt ætlunin sé að vernda eða halda á lofti velferð einstaklingsins, fjölskyldunnar eða samfélagsins yfirleitt.  Af því leiðir að það er alvarleg villa að álíta að traust hjónaband, þar sem ríkja eðlileg samskipti að öðru leyti, réttlæti kynmök sem hindri getnaðarleiðina.  Þess konar athöfn er í eðli sínu röng.