Lögmæti þess að velja ófrjó tímabil
 16.  Hins vegar, eins og vér höfum áður getið (nr. 3), hefur sumt fólk í dag lagst gegn þessari kenningu kirkjunnar sem fjallar um þau siðferðislögmál sem stjórna hjónabandinu.  Röksemd þeirra er sú að mannleg skynsemi hafi bæði þann rétt og þá ábyrgð að stjórna þeim óskynsamlegu öflum náttúrunnar, sem hún er fær um og beina þeim á þær brautir sem séu til hagsbóta fyrir manninn.  Aðrir varpa fram þeirri spurningu varðandi þetta atriði hvort það sé ekki sanngjarnt í svo mörgum tilfellum að nota tilbúnar getnaðarvarnir ef það ýtir undir sátt og samlyndi fjölskyldunnar og þau skilyrði skapist að betri aðstæður verði til að mennta þau börn sem þegar eru fædd.  Þessari spurningu verðum vér að svara á skýran hátt.  Kirkjan er fyrst allra til að lofa og hvetja til þess að mannleg skynsemi verði notuð á þeim sviðum þar sem vitsmunaveran, sem maðurinn er, starfar í nánum tengslum við skapara sinn.  En kirkjan staðfestir að þetta verði að gerast innan takmarka þess raunveruleika, sem Guð hefur komið á.
 Ef nægar ástæður liggja að baki því að tímasetja fæðingar, hvort sem um ræðir líkamlegar eða andlegar aðstæður eiginmanns eða eiginkonu, eða vegna utanaðkomandi aðstæðna, kennir kirkjan að þá megi hjón færa sér í nyt þá tíðahringi sem frá náttúrunnar hendi eru eðlislægur hluti æxlunarferlisins og uppfylla hjúskaparskyldur sínar nákvæmlega á þeim tímum sem eru ófrjó tímabil.  Með þessum hætti geta þau haft stjórn á fæðingum og án þess að ganga á nokkurn hátt gegn þeim grundvallarreglum siðferðis sem vér höfum verið að útskýra. ²⁰
 Ekki ber að líta svo á að mótsögn felist í því hjá kirkjunni eða í kenningu hennar þegar hún álítur það lögmætt fyrir hjón, að nýta sér þau tímabil sem eru ófrjó en fordæmir ávallt sem ólögmæt þær aðferðir, sem koma beint í veg fyrir getnað jafnvel þegar ástæður sem gefnar eru fyrir hinum síðarnefndu aðferðum eru hvorki léttvægar né siðlausar.  Þessar tvær aðstæður eru í raun og veru gjörsamlega ólíkar.  Í fyrra tilfellinu nota hjónin réttilega þá aðferð, sem náttúran hefur gefið þeim.  Í því síðara hindra þau náttúrulega þróun ferlisins sem felst í að geta nýtt líf.  Ekki skal á móti því mælt að í báðum tilfellum hafa hjónin góðar ástæður og ásetningur þeirra er ljós, að varna því að börn fæðist og gera ráðstafanir að svo verði ekki.  En sannleikurinn er jafnframt sá, að einungis í fyrra tilfellinu eru hjónin reiðubúin að halda sig frá kynmökum á meðan frjótt tímabil stendur yfir, og eins oft og sanngjarnar aðstæður gera það að verkum að fæðing annars barns er ekki talin æskileg.  Og þegar ófrjótt tímabil kemur á ný, þá nota þau samlíf hjónabandsins til að tjá hvort öðru gagnkvæma ást sína og vernda tryggð sína gagnvart hvort öðru.  Að hafa þennan háttinn á er sannarlega sönnun þess að um óyggjandi og ósvikna ást sé að ræða.