Alvarlegar afleiðingar tilbúinna
getnaðarvarna
17. Ábyrgir menn munu verða langtum
sannfærðari um sannleika kenningarinnar, sem kirkjan heldur á
lofti í þessu máli, ef þeir íhuga
afleiðingar þeirra aðferða og áforma þegar
náttúrulegar aðferðir eru ekki notaðar til að
koma í veg fyrir fjölgun fæðinga. Þeir skulu
fyrst íhuga hve auðveldlega sú leið getur boðið
heim hættunni á hjúskaparbroti og hnignun
siðferðis. Það þarf ekki að búa yfir
mikilli reynslu til að skynja að fullu mannlegan veikleika og skilja
að menn - og þá sérstaklega þeir yngri sem eru
opnir fyrir freistingum - þurfa á hvatningu að halda til
að halda í heiðri siðferðislögmálið og
að það er beinlínis syndsamlegt að auðvelda
þeim að brjóta lögmálið. Annað er
það sem gefur tilefni til að vera á varðbergi.
Sá karlmaður, sem venst því að nota getnaðarvarnir
á það á hættu að virðing hans fyrir
konunni minnki. Með því hættir hann að
virða líkamlega og andlega velferð konunnar og í hans
augum verður hún einungis tæki til að fullnægja
þörfum hans. Hún verður ekki lengur sá
lífsförunautur sem hann á að umvefja umhyggju og
ástúð.
Að lokum ættum vér að íhuga alvarlega
afleiðingar þess að þau opinberu yfirvöld, sem hafa
lítinn skilning á brýnni nauðsyn lögmáls
siðferðis, fái stjórn þessara mála í
hendur. Getur nokkur álasað þeim
stjórnvöldum, sem eru að glíma við vandamál
heillar þjóðar, ef þau grípa til sömu
ráða og þeirra sem talin eru lögmæt fyrir
hjón við úrlausn tiltekinna fjölskylduvandamála?
Hvað fær komið í veg fyrir að yfirvöld
grípi til þeirra getnaðarvarnaraðferða sem þau
telja árangursríkust? Þau gætu jafnvel
þvingað þeirri leið á alla ef þau teldu
það nauðsynlegt. Það gæti þess vegna
vel svo farið að þegar fólk, hvort sem um er að
ræða einstaklinga, fjölskyldur eða samfélagið,
gerir allt sem það getur til að sniðganga lögmál
Guðs, þegar það veldur því erfiðleikum,
að þá láti það í hendur
yfirvöldum vald til að blanda sér í einkamál
hjóna og önnur mál sem varðar persónulega
ábyrgð þeirra.
Ef vér teljum þess vegna ekki að getnaður sé
háður geðþóttaákvörðun mannsins,
verðum vér að fallast á að manninum eru skorður
settar, sem ber að virða, varðandi eigin líkama og
náttúrulegt hlutverk hans. Það skal sagt, að
þetta er takmörkun sem enginn, hvort heldur er einstaklingur eða
opinber yfirvöld, fær breytt með lögmætum
hætti. Slíkum takmörkunum er beinlínis komið
á vegna þeirrar virðingar sem mannslíkamanum ber og
náttúrulegu hlutverki hans og í ljósi þeirra
grundvallatriða sem vér höfum minnst á fyrr og
samkvæmt réttum skilningi á "reglunni um
heildarhagsmuni" sem fyrirrennari vor Píus páfi XII kom
á framfæri. 21
|