Kirkjan ber ábyrgð á sönnum mannlegum gildum
 18.  Þess ber að vænta að ekki muni allir eiga auðvelt með að fallast á þessa tilgreindu kenningu.  Rödd kirkjunnar mætir hávaðasömum mótmælum, sem hafa magnast með nútíma fjölmiðlun.  Það ætti ekki að koma neinum á óvart að kirkjan, eins og stofnanda hennar, sé ætlað það hlutverk "sem móti verður mælt".²² Þrátt  fyrir þetta færist kirkjan ekki undan þeirri skyldu sinni sem henni er ætlað, að kunngjöra af auðmýkt, en stefnufestu, siðferðislögmálið í heild sinni hvort sem það sækir uppruna sinn til náttúrunnar eða fagnaðarerindisins.
 Þar sem kirkjan er ekki höfundur þessa lögmáls hefur hún ekki gerðardómsvald til að úrskurða lögmæti þess.  Kirkjunni er ætlað að túlka og vernda lögin.  Það yrði ekki rétt af henni að lýsa það lögmætt, sem væri í raun ólögmætt, vegna þess að slíkt yrði í eðli sínu ávallt andstætt sannri gæfu mannsins.
 Með því að standa vörð um óskert siðferðislögmál hjónabandsins er kirkjan sannfærð um að hún leggur sitt af mörkum til að festa í sessi rétta siðmenningu mannsins.  Hún hvetur manninn til að bregðast ekki ábyrgð sinni með því að láta þægindi tækninnar leiða sannfæringu sína.  Með þessum hætti er kirkjan að verja virðingu eiginmanns og eiginkonu.  Þessi aðferð kirkjunnar sýnir fram á að hún, trú fordæmi og kenningum frelsarans, er einlæg og óeigingjörn hvað snertir manninn.  Hún leitast við að aðstoða hann af öllum mætti ekki síst í þessari jarðnesku pílagrímsferð "við að eiga hlutdeild í lífi hins lifanda Guðs, Föður allra manna".²³