|
IV. Ein einstök kirkja og
eining hennar
Drottinn Jesús heldur
áfram að vera nálægur og vinna
hjálpræðisverk sín í
kirkjunni og eftir leiðum kirkjunnar sem er líkami hans. Með
líkum hætti og
höfuðið og limirnir á hinum lifandi líkama eru
óaðskiljanlegir, enda þótt
þeir séu ekki nákvæmlega eins, þannig getur
Kristur og kirkjan hvorki
runnið saman né verið skilin að.
Þess vegna verður að
trúa því staðfastlega sem sannleika
kaþólskrar
trúar að hvað viðvíkur hinni einu einstöku og
almennu meðalgöngu Jesú
Krists sem leiðir til hjálpræðis, er kirkjan sem hann
stofnsetti ein
einstök kirkja. Þess er krafist af þeim sem játa
kaþólska trú að þeir játi
að það sé söguleg samfelld milli kirkjunnar sem
Kristur stofnaði og
kaþólsku kirkjunnar.
Raunar er þessa einu kirkju
Krists "að finna þar sem er hin
kaþólska kirkja sem stjórnað er af arftaka
Péturs og biskupunum með honum"
(annað Vatíkanþingið, kenningarbundna reglugerðin
"Lumen Gentium", 8). Hvað
varðar "mörg sannleiksatriði (trúar) og helgunar"
(sama) sem finna má utan
múra kirkjunnar, það er að segja, í þeim
kirkjum og kirkjusamfélögum sem
enn eru ekki í fullu samneyti við kaþólsku kirkjuna,
verður að geta þess að
"þau öðlast gagn sitt af þeirri fullnustu
náðar og sannleika sem kaþólsku
kirkjunni hefur verið trúað fyrir" (annað
Vatíkanþingið, tilskipunin
"Unitatis Redintegratio", 3).
Þær kirkjur sem
viðurkenna ekki hina kaþólsku kenningu um yfirtign
Rómarbiskups eru í einingu við kaþólsku kirkjuna
eftir leiðum sem tengir
þær nánum böndum, það er, með hinni
postullegu vígsluröð og fullgildri
evkaristíu.
Þess vegna er kirkja Krists nærverandi og virk einnig
í þessum kirkjum enda þótt þær séu
ekki í fullu samneyti við kaþólsku
kirkjuna. Hins vegar eru þau kirkjusamfélög ekki kirkjur
í eiginlegri
merkingu sem hafa ekki haldið sig við fullgilt
biskupsstjórnarfyrirkomulag
og sanna og óskipta innri verund (substantia) hins evkaristíska
leyndardóms; engu að síður eru þeir sem
skírðir eru í þessum samfélögum á
vissan hátt í samneyti við kaþólsku kirkjuna
enda þótt það sé með
ófullkomnum hætti. "Þess vegna hafa þessar
aðskildu kirkjur og samfélög,
enda þótt við trúum því að þau
hafi annmarka, ekki glatað gildi og
mikilvægi í leyndardómi
hjálpræðisins" (annað Vatíkanþingið,
tilskipunin
"Unitatis Redintegratio", 3).
|