35.
Mínir elskuðu, hversu dýrlegar og hversu dásamlegar
eru ekki gjafir Guðs. Sumar þeirra er okkur þegar
ætlað að skilja - lífið sem þekkir ekki
dauðann, hina skínandi dýrð réttlætisins,
sannleikann sem er einarður, trúna sem er fullkomin trygging og
heilagleika hreinlífis. En hvað um þá hluti sem eru
fyrirbúnir þeim sem bíða hans? Hver nema skaparinn og
Faðir um alla eilífð, hinn Alheilagi, þekkir mikilleika og
fegurð þeirra? Við skulum því leggja okkur alla fram
til að við getum talist meðal þeirra sem bíða hans
og fá þannig einnig hlutdeild í fyrirheitnum gjöfum
hans. Og hvernig, mínir elskuðu, eigum við að gera
það? Það gerum við með því að
beina huga okkar af trúmennsku til Guðs; með því
að komast að raun um hvað honum er þóknanlegt; með
því að gera hvaðeina sem er í samræmi við
fullkominn vilja hans; og með því að fylgja leið
sannleikans. Það ber að hafna afdráttarlaust allri
mannvonsku og misgjörð, allri græðgi, þrætum,
illgirni og svikum, öllu baknagi og ófrægð, allri
óvináttu við Guð, öllu drambi og
stærilæti, sjálfsáliti og ógestrisni.
Því þeir sem iðka þessa hluti - og ekki einungis
þeir heldur og þeir sem leggja blessun sína yfir
þá - eru hatursfullir við Guð. Ritningin segir:
"En við hinn óguðlega segir Guð. Hvernig dirfist
þú að telja upp boðorð mín og taka
sáttmála minn þér í munn? Þú
hataðir aga og varpaðir orðum mínum að baki
þér. Ef þú sást þjóf, lagðir
þú lag þitt við hann og við hórkarla
hafðir þú samfélag. Þú hleyptir munni
þínum út í illsku og tunga þín
bruggaði svik. Þú sast og bakmæltir bróður
þínum og ófrægðir son móður
þinnar. Meðan þú gjörðir slíkt
þagði ég og þú hélst að ég
væri líkur þér! En ég mun hegna
þér og láta þig sjá þig í
því ljósi sem þú ert. Hyggið að
þessu, þið sem gleymið Guði, annars steypir hann
sér yfir ykkur eins og ljónið og enginn fær ykkur
bjargað. Það er þakkargjörðarfórn sem
heiðrar mig; og þar liggur leiðin þar sem ég mun
láta hann sjá hjálpræði Guðs."
|