43. Ætti það að koma okkur á óvart að þeir menn, sem var treyst í Kristi fyrir slíku verkefni, skyldu standa að þessum tilnefningum? Að sjálfsögðu ekki, því hinn sæli Móse, "trúr þjónn í öllu hans húsi," hefur ritað ítarleg fyrirmæli í hina heilögu bók sem hann sjálfur meðtók. Og það gerðu einnig spámennirnir sem komu á eftir honum. Þeir bera allir vitni um lögmálið sem hann mælti fyrir um. Þegar metingur kom upp vegna prestsembætta og ættkvíslirnar deildu um forréttindi þess að njóta slíkrar nafnbótar, þá skipaði Móse hinum tólf höfuðsmönnum ættkvíslanna að færa sér stafi sína, hvern með árituðu nafni sinnar ættkvíslar. Hann tók stafina, batt þá saman, innsiglaði þá með hringum höfuðsmannanna og setti þá á borð Guðs í sannleikstjaldinu. Hann lokaði tjaldinu og innsiglaði lyklana með sama hætti og stafina. "Nú bræður mínir," sagði hann við þá, "ættkvíslin sem á stafinn sem springur út er sú sem Guð hefur valið til að þjóna honum í prestsembættinu". Næsta morgun kallaði hann Ísrael saman, alla sex hundruð þúsund, og eftir að hafa sýnt höfuðsmönnunum innsiglin opnaði hann sannleikstjaldið og tók út stafina. Þá kom í ljós að stafur Arons hafði ekki einungis sprungið út heldur hafði hann einnig borið ávöxt. Hvaða ályktun eigum við að draga af þessu, kæru vinir? Haldið þið að Móse hafi ekki vitað fyrirfram að þetta yrði niðurstaðan? Að sjálfsögðu vissi hann það. En hann fór þessa leið til að forðast óeiningu í Ísrael og til að nafn hins eina sanna Guðs mætti dýrlegt gera. Hans sé dýrðin um aldir alda, amen.