45. Fyrir alla muni verið herskáir og kappsfullir, bræður mínir, en einungis varðandi þá hluti sem leiða til hjálpræðis. Lesið af kostgæfni hinar helgu ritningar. Þær tala sannri röddu Heilags Anda og þið vitið að þær geyma ekkert sem er andstætt réttlætinu, og ekkert sem þar er að finna eru ósannindi. Þið finnið þar ekki frásagnir um helga menn sem vörpuðu á dyr hinum réttlátu. Hinir réttlátu voru sannarlega ofsóttir en einungis af þeim sem voru óguðlegir. Það voru trúlausir menn sem vörpuðu þeim í fangelsi. Það voru löglausir menn sem grýttu þá. Það voru menn sem haldnir voru andstyggilegri og glæpsamlegri afbrýðisemi sem myrtu þá. Undir öllu þessu ofbeldi sýndu þeir dýrlegan styrk. Hvað annað gætum við sagt, kæru vinir, ef þetta væri ekki með þessum hætti? Gætum við sagt að Daníel hefði verið varpað í ljónagryfjuna af mönnum sem óttuðust Guð í hjarta sér? Gætum við sagt að Ananías, Asarja og Mísael hefði verið varpað í brennandi ofninn af mönnum sem ástunduðu heiðarlega og óaðfinnanlega þjónustu í þágu hins Hæsta? Nei og aftur nei. En hverjir voru þeir sem gerðu slíka hluti? Þeir voru forhertir níðingar sem voru fullir af slíkri brennandi heift að þeir gátu tekið til pyndingar menn sem höfðu tilhneigingu til að þjóna Guði óaðfinnanlega og af heilagleika. Ekki grunaði þá að hinn Hæsti væri verndari og skjöldur allra þeirra sem með hreinni samvisku þjóna hans heilaga nafni. Dýrð sé honum um aldir alda, amen. En þeir sem hvikuðu ekki í þolgæði sínu hafa fengið að erfðum heiður og dýrð. Þeir hafa verið upp hafnir og Guð hefur letrað nöfn þeirra í minninguna, sem varir um aldir alda, amen.