2. Ennfremur var auðmýkt ráðandi í fari ykkar og þið voruð algjörlega lausir við hroka; þið voruð hlýðnir en kröfðust ekki hlýðni og ykkur var sælla að gefa en þiggja. Ykkur nægði það sem Kristur gaf ykkur á lífsgöngunni, þið fóruð í einu og öllu eftir orðum hans, geymduð þau í hjarta ykkar og höfðuð þjáningar hans stöðugt fyrir augum. Fyrir það uppskáruð þið mikinn og djúpan frið, óseðjandi löngun til að láta gott af ykkur leiða og ríkulega úthellingu Heilags Anda. Þið leituðuð fullir löngunar eftir heilagleika og ef þið drýgðuð synd óviljandi, þá lyftuð þið auðmjúkir og af einlægu trausti höndum til Guðs almáttugs og sárbænduð hann að sýna ykkur miskunn. Dag og nótt unnuð þið, hver í kapp við annan, í þágu alls hins bróðurlega samfélags til að allur lýður hans mætti öðlast sáluhjálp vegna miskunnar hans og meðaumkunar. Þið voruð einlægir og heiðarlegir og báruð enga illgirni í brjósti. Þið höfðuð andstyggð á hvers konar óhlýðni eða klofningi. Þið grétuð yfir yfirsjónum náunga ykkar og lituð á mistök hans sem ykkar. Ekki tölduð þið það eftir ykkur að gera góða hluti; þið voruð ávallt "reiðubúnir að gera sérhvert góðverk." Í fegurð hins hreina og heiðvirða lífernis uppfylltuð þið skyldur ykkar í guðsótta, og lög og fyrirmæli Drottins voru rituð ykkur í hjartastað.