10. Abraham
sem kallaður var "Guðs vinur" sýndi tryggð
sína með því að hlýða rödd
Guðs. Það var fyrir hlýðni sakir að hann
fór burt úr landi sínu og frá ættfólki
sínu og úr húsi föður síns. Hann yfirgaf
rýrt landið, máttvana ættmenni og
fátæklegt heimili til að erfa fyrirheiti Guðs
því orðin sem Guð mælti til hans voru: "Far
þú burt úr landi þínu og frá
ættfólki þínu og úr húsi föður
þíns, til landsins, sem ég mun vísa þér
á. Ég mun gjöra þig að mikilli
þjóð og blessa þig og gjöra nafn þitt mikið,
og blessun skalt þú vera. Ég mun blessa þá sem
þig blessa, en bölva þeim sem þér formælir
og af þér skulu allar ættkvíslir jarðarinnar
blessun hljóta." Og seinna þegar hann skildi við Lot
sagði Guð við hann: "Hef þú upp augu
þín og litast um frá þeim stað sem
þú ert á, til norðurs, suðurs, austurs og vesturs.
Því að allt landið sem þú sérð,
mun ég gefa þér og niðjum þínum ævinlega.
Og ég mun gjöra niðja þína sem duft jarðar svo
að geti nokkur talið duft jarðarinnar, þá skulu einnig
niðjar þínir verða taldir." Og nokkru
síðar segir: "Guð leiddi Abraham út og mælti.
Lít þú upp til himins og tel þú
stjörnurnar ef þú getur talið þær;
því svo margir skulu niðjar þínir verða. Og
Abraham trúði Drottni og það var reiknað honum til
réttlætis." Það var einnig vegna trúar hans
og gestrisni að honum var sonur gefinn á gamals aldri, sonur sem
hann af hlýðni gaf til fórnar Guði á fjalli
því sem hann hafði sagt honum.
|