12. Portkonan Rahab gat þakkað trú sinni og gestrisni að hún bjargaðist. Þegar Jósúa Núnsson sendi njósnarmenn sína til Jeríkó komst konungurinn þar að því að þeir höfðu komið að kanna land hans. Hann sendi menn til að leita þá uppi og handtaka þá og lífláta. En Rahab var gestrisin og veitti þeim skjól. Hún faldi þá á loftinu undir hörjurtarleggjum. Þegar menn konungs komu sögðu þeir: "Njósnarmennirnir sem eru að kanna land okkar komu hér í hús þitt. Sel þá fram því svo skipar konungurinn." "Satt er það," svaraði hún, "mennirnir sem þið leitið komu til mín en þeir stöldruðu stutt við. Þeir héldu sem leið liggur," sagði hún og benti í gagnstæða átt. Seinna sagði hún við hina: "Ég veit að Drottinn hefur gefið ykkur land okkar og að ótti hefur gripið um sig meðal landsbúanna sem skelfast ykkur; en þegar sá tími kemur að þið takið landið þá bið ég ykkur að sýna mér og húsi föður míns miskunn". Þeir svöruðu: "Það skal vera eins og þú biður um. Þegar þú heyrir um komu okkar skaltu kalla allt heimilisfólk þitt saman undir eitt þak og þá verða þeir hólpnir. En finnist einhver þeirra utandyra, þá skal hann deyja." Þeir gáfu henni ennfremur tákn. Hún átti að binda rauða festi út um gluggann. Með því gáfu þeir til kynna að allir þeir sem trúa og vona á Guð munu endurleystir verða fyrir blóð Drottins. (Takið eftir, kæru vinir, að í þessari konu var ekki einungis trú að finna heldur einnig spásögn um það sem koma skal).