18. Og hvað
getum við sagt um nafntogaðan mann sem Davíð? Guð
sagði þetta um hann: "Ég hef fundið Davíð,
son Ísaí, mann eftir mínu hjarta; hann hef ég smurt
eilífri náð minni." En þrátt fyrir
það ávarpar hann Guð með þessum hætti:
"Guð, vertu mér náðugur sakir elsku þinnar,
afmá brot mín sakir þinnar miklu miskunnsemi. Þvo mig
hreinan af misgjörð minni, hreinsa mig af synd minni, því
að ég þekki sjálfur afbrot mín, og synd
mín stendur mér stöðugt fyrir hugskotssjónum.
Gegn þér einum hefi ég syndgað og gjört það
sem illt er í augum þínum. Því ert
þú réttlátur, er þú talar, hreinn, er
þú dæmir. Sjá, sekur var ég er ég
varð til, syndugur er móðir mín fæddi mig.
Sjá, þú hefur þóknun á hreinskilni
hið innra, og í fylgsnum hjartans kennir þú mér
visku! Hreinsa mig með ísóp svo að ég verði
hreinn, þvo mig svo að ég verði hvítari en
mjöll. Lát mig heyra fögnuð og gleði, lát kætast
beinin sem þú hefur sundurmarið. Byrg auglit þitt fyrir
syndum mínum og afmá allar misgjörðir mínar.
Skapa í mér hreint hjarta, ó Guð, og veit mér
nýjan, stöðugan anda. Varpa mér ekki burt frá
augliti þínu og tak ekki þinn heilaga anda frá
mér. Veit mér aftur fögnuð þíns
hjálpræðis og styð mig með fúsleiks anda,
að ég megi kenna afbrotamönnum vegu þína og
syndarar megi hverfa aftur til þín. Frelsa mig frá
dauðans háska, Guð hjálpræðis míns,
lát tungu mína fagna yfir réttlæti
þínu. Drottinn, opna varir mínar svo að munnur minn
kunngjöri lof þitt! Þú hefir ekki þóknun
á sláturfórnum - annars mundi ég láta
þær í té - og að brennifórnum er
þér ekkert yndi. Guði þekkar fórnir eru
sundurmarinn andi, sundurmarið og sundurkramið hjarta munt
þú, ó Guð, eigi fyrirlíta."
|