35. Mínir elskuðu, hversu dýrlegar og hversu dásamlegar eru ekki gjafir Guðs. Sumar þeirra er okkur þegar ætlað að skilja - lífið sem þekkir ekki dauðann, hina skínandi dýrð réttlætisins, sannleikann sem er einarður, trúna sem er fullkomin trygging og heilagleika hreinlífis. En hvað um þá hluti sem eru fyrirbúnir þeim sem bíða hans? Hver nema skaparinn og Faðir um alla eilífð, hinn Alheilagi, þekkir mikilleika og fegurð þeirra? Við skulum því leggja okkur alla fram til að við getum talist meðal þeirra sem bíða hans og fá þannig einnig hlutdeild í fyrirheitnum gjöfum hans. Og hvernig, mínir elskuðu, eigum við að gera það? Það gerum við með því að beina huga okkar af trúmennsku til Guðs; með því að komast að raun um hvað honum er þóknanlegt; með því að gera hvaðeina sem er í samræmi við fullkominn vilja hans; og með því að fylgja leið sannleikans. Það ber að hafna afdráttarlaust allri mannvonsku og misgjörð, allri græðgi, þrætum, illgirni og svikum, öllu baknagi og ófrægð, allri óvináttu við Guð, öllu drambi og stærilæti, sjálfsáliti og ógestrisni. Því þeir sem iðka þessa hluti - og ekki einungis þeir heldur og þeir sem leggja blessun sína yfir þá - eru hatursfullir við Guð. Ritningin segir: "En við hinn óguðlega segir Guð. Hvernig dirfist þú að telja upp boðorð mín og taka sáttmála minn þér í munn? Þú hataðir aga og varpaðir orðum mínum að baki þér. Ef þú sást þjóf, lagðir þú lag þitt við hann og við hórkarla hafðir þú samfélag. Þú hleyptir munni þínum út í illsku og tunga þín bruggaði svik. Þú sast og bakmæltir bróður þínum og ófrægðir son móður þinnar. Meðan þú gjörðir slíkt þagði ég og þú hélst að ég væri líkur þér! En ég mun hegna þér og láta þig sjá þig í því ljósi sem þú ert. Hyggið að þessu, þið sem gleymið Guði, annars steypir hann sér yfir ykkur eins og ljónið og enginn fær ykkur bjargað. Það er þakkargjörðarfórn sem heiðrar mig; og þar liggur leiðin þar sem ég mun láta hann sjá hjálpræði Guðs."