10. Abraham sem kallaður var "Guðs vinur" sýndi tryggð sína með því að hlýða rödd Guðs. Það var fyrir hlýðni sakir að hann fór burt úr landi sínu og frá ættfólki sínu og úr húsi föður síns. Hann yfirgaf rýrt landið, máttvana ættmenni og fátæklegt heimili til að erfa fyrirheiti Guðs því orðin sem Guð mælti til hans voru: "Far þú burt úr landi þínu og frá ættfólki þínu og úr húsi föður þíns, til landsins, sem ég mun vísa þér á. Ég mun gjöra þig að mikilli þjóð og blessa þig og gjöra nafn þitt mikið, og blessun skalt þú vera. Ég mun blessa þá sem þig blessa, en bölva þeim sem þér formælir og af þér skulu allar ættkvíslir jarðarinnar blessun hljóta." Og seinna þegar hann skildi við Lot sagði Guð við hann: "Hef þú upp augu þín og litast um frá þeim stað sem þú ert á, til norðurs, suðurs, austurs og vesturs. Því að allt landið sem þú sérð, mun ég gefa þér og niðjum þínum ævinlega. Og ég mun gjöra niðja þína sem duft jarðar svo að geti nokkur talið duft jarðarinnar, þá skulu einnig niðjar þínir verða taldir." Og nokkru síðar segir: "Guð leiddi Abraham út og mælti. Lít þú upp til himins og tel þú stjörnurnar ef þú getur talið þær; því svo margir skulu niðjar þínir verða. Og Abraham trúði Drottni og það var reiknað honum til réttlætis." Það var einnig vegna trúar hans og gestrisni að honum var sonur gefinn á gamals aldri, sonur sem hann af hlýðni gaf til fórnar Guði á fjalli því sem hann hafði sagt honum.