30. Þar sem við erum þannig óaðskiljanlegir hinum heilaga skulum við leita allra leiða til að öðlast heilagleika. Við eigum að láta af rógburði, viðbjóðslegum og ósiðsamlegum faðmlögum, ofdrykkju og ólátum, andstyggilegum losta, viðurstyggilegum hórdómsbrotum og ógeðslegum hroka. Því Guð, eins og sagt er, "stendur gegn hinum hrokafullu en gefur náð hinum auðmjúku." Við skulum því halda félagsskap við þá menn sem hafa öðlast þessa náð. Við skulum temja okkur samlyndi og rækta með okkur auðmýkt og sjálfsstjórn. Við skulum forðast allt slúður og baknag og leita hjálpræðis með verkum en ekki orðum. Því svo stendur: "Þeim sem hefur margt að segja verður svarað fullu mæli. Telur málgefinn maður sig réttlátan? Blessaður er sá sem fæddur er af konu og á stutta ævi. Ástundið ekki orðagjálfur." Ef okkur ber hrós skulum við láta það koma frá Guði en ekki frá okkur sjálfum, því sjálfslof er andstyggilegt í augum Guðs. Aðrir eiga að gefa vitnisburð um góð verk okkar líkt og þegar hann var gefinn forfeðrum okkar sem voru réttlátir menn. Fyrirhyggjuleysi, þrákelkni og ósvífni eru einkenni þeirra manna sem hafa bölvun Guðs yfir sér. En umburðarlyndi, auðmýkt og mildi auðkenna þá sem njóta blessunar Guðs.