Libro,  Capo

 1  I,  1 |   appunto egli dice, discipulus naturae, ch'è la maestra che per
 2  I,  1 |      silvae quidem horridiorque naturae facies medicinis carent,
 3  I,  1 |         quella scuola: Quisquis naturae ordinem contemplatur et
 4  I,  1 |    sentiant, ob exilem quampiam naturae perceptionem. Id quod ideo
 5  I,  4 |      Muse: non arte, sed sponte naturae, ita discurrentibus maculis,
 6  I,  4 |         riderà di quello sponte naturae, quasi dall'ingegno di lei
 7  I,  5 |    decipit usque adeo mira arte naturae, quod a simillimis coepit,
 8  I,  5 | contineret. Non tam vero certus naturae ordo procederet nec tam
 9  I,  7 |   Ambrogio: doceat nos pampinus naturae gratiam, et divinae sapientiae
10  I,  7 |     autem ratio videtur servata naturae, ut et solem facilius admittat
11  I,  7 |       cui tacito quodam iudicio naturae, sed evidenti indicio, innascitur
12  I,  7 |      presente materia de' semi: naturae miraculo e tam parvo gigni
13  I,  7 |   impellendis arietes. Haec est naturae vis, haec potentia.~ ~Ma
14  I,  7 |   credas prophetiae, discipulus naturae; quo statim admittas cum
15  I,  8 | reformare? Quis tantus imitator naturae, qui florem hunc redintegrare
16  I,  12|   facilius est loqui quam rerum naturae pingere, lascivienti praesertim
17  I,  13|         animali, cum in omnibus naturae numen et honestum pulchrumque
18  I,  14|     esser vinto; et in eo ipso, naturae legibus, nescio quomodo,
19  I,  15|    professa, omnibus naturam et naturae suae omnia. Io non so se
20  I,  15|   namque, soggiunge Galeno, qui naturae opera vere examinat, vel
21 II,  15|          dice egli: aut humanae naturae, aut caelestis elementi,