Parte,  Capitolo

 1  I,  2 |  dimenticati infin di noi stessi. Coelum, dice egli, perpetuo concentu
 2  I,  3 |   peragraret, paulo prius quam in coelum ob virtutes adscitus, est,
 3  I,  4 |          constituti, mare, aerem, coelum dubii consideramus, quasi
 4  I,  4 |            et colles alios videt. Coelum unum est. Illuc animum erigit,
 5  I,  5 |       disse lo Stoico) circa omne coelum, et in omne paeteritum futurumque
 6  I,  5 |    excurrit. Ex terra effertur in coelum, universum, mare pertransit,
 7  2,  4 | portentosa mendacia; quibus etiam coelum infamare conantur, et mercedem
 8  2,  4 | carminibus niliil est nisi fabula Coelum.~ ~Non erano con altri lumi
 9  2,  7 |   Maluistis allium et caepe, quam coelum fragrare. La chiarezza de'
10  2,  12|       regna sensere impetu~Immune coelum est. Dignus Alcide labor.~
11  2,  12|           Aristotile o a Platone? Coelum tonat, taceant Ranae. Dove
12  2,  15|         sic totum pervisit pupula coelum:~Quoque vident oculi minimum
13  2,  17|         quanto pesano:~ ~Et posse coelum viribus vinci suis~Didicit