MORALE

O roscignêu
o crovo e o merlo

Cantâva o roscignêu: – l'è o roscignêu
(e chi nö sa?) ûn tenorin de grazia:
stavan tûtti a sentî: nisciûn se sazia
de quello canto chi va drito a-o chêu:

Cazzan e notte d'ôu, a ûnn-a a ûnn-a,
limpide comme l'ægua de vivagna:
bello sentîle in mëzo da campagna,
soli, de nêutte, quande lûxe a lûnn-a:

o l'é pë oëge ûn gûsto e ûnn-a demöa
quello canto farçio de sentimento;
e se dixe inscemii da-o gödimento:
ma cöse diascoa o g'ha dunque in ta göa?

Son lägrimc ste notte? son strionezzi?
sfêughi d'ûn chêu chi sccioppa dä pascion?
nisciûn pêu dîlo: – son quello che son….
sospii, lamenti, lägrime, gorghezzi.

Ma basta: repiggemmo o nostro cavo:
dunque cantâva o roscignêu; ma i atri
öxelli stavan sitti, comme a-i teatri
o pûbblico se gh'é ûn artista bravo.

O tordo, o merlo, a lodöa cö sî-sî,
a passoa cö frenguello e co-a cardaenn-a,
imbägiae divan; per die Sampêdaenn-a!
queste son perle cheite in t'ûn baçî:

o riâ, ch'o va in ti sasci a rûbatton,
pä ch'o çerche de fâ meno rumô,
e o vento pä ch'o fasse meno fô...
impe o bosco a belliscima canson.

Ma ûn crovo, - ûn crovo neigro comme a peixe -
pin de lê comme tûtti i scemmelen,
o dixe: e mi?.... no canto mi ascì ben?
(o presûmî dove o va a mette e reixe !)

ho ûnn-a voxe, ho ûnn-a göa comme lê o l'ha,
lê portôu ai sette çe, in parma de man....
e sensa manco dîse: amannaman!
o l'arve o becco e o sbraggia: crà... crà... crà...

Frusciôu l'atro o no termina a romansa:
piggia anscia o crovo sempre ciù: crà... crà...
ghe sbraggian tûtti: ä porta!... sitto!... va
via!.. cose gh'é? - t'hae miga i doî de pansa?

chi co l'é sto sciollo che de fâ o s'arrischia
sto bosco de baccan? - portaelo a Paxo....
ûn merlo, in mëzo a tûtto sto ravaxo,
da ûn bûsco lì vixin, o fischia.... o fischia....