IX. Sed,
quid ego plura, quasi de ignotis, memorem? Marci Bibuli fortitudo atque animi
vis in consulatum erupit: hebes lingua, magis malus quam callidus ingenio. Quid
ille audeat, cui consulatus maxumum imperium maxumo dedecori fuit? An Lucii
Domitii magna vis est, cuius nullum membrum a flagitio aut facinore vacat:
lingua vana, manus cruentae, pedes fugaces; quae honeste nominari nequeant,
inhonestissuma? Unius tamen Marci Catonis ingenium versutum, loquax, callidum
haud contemno. Parantur haec disciplina Graecorum; sed virtus, vigilantia,
labos, apud Graecos nulla sunt. Quippe, quum domi libertatem suam per inertiam
amiserint, censesne eorum praeceptis imperium haberi posse? Reliqui de factione
sunt inertissumi nobiles; in quibus, sicut in statua, praeter nomen, nihil est
additamenti. Lucius Postumius, et Marcus Favonius, mihi videntur quasi magnae
navis supervacua onera esse: ubi salvi pervenere, usui sunt; si quid advorsi
coortum est, de illis potissumum iactura fit, quia pretii minumi sunt. Nunc, quoniam,
sicut mihi videor, de plebe renovanda, corrigendaque disserui, de senatu, quae
tibi agenda videntur, dicam.
|