4. « Gratias agimus tibi, Domine Deus omnipotens » (Apc 11,17). In Bulla qua Iubilaeum indiximus exoptavimus ut bismillesimam Incarnationis mysterii celebrationem veluti « Laudis canticum perpetuum adversus Trinitatem » ² haberemus ac simul ipsa teneatur tamquam « reconciliationis semita nec non verae spei documenta iis omnibus qui Christum respiciunt eiusque Ecclesiam ».³ Huius gratiae anni experientia vitales ad has rationes explicata est, quae quaedam attigit graviora, ut Dei praesentiam quasi manu tangeremus a quo descendit « omne datum optimum et omne donum perfectum » (Iac 1,17).

Prae omnibus de laudis ratione cogitamus. Hinc nempe omnis fidei vera responsio oritur ad Dei in Christo revelationem. Christiana religio gratia est, est inopinatum Dei quiddam, qui, haud satis habens mundum condere, una cum sua creatura iter facit, atque postquam multifariam ac multis modis effatus est, « in novissimis his diebus locutus est nobis in Filio » (Heb 1,12).

His diebus! Sane quidem, Iubilaeum effecit ut duo milia historiae transiisse annorum animadverteremus, haud illius « hodie » extenuata viriditate, quo pastoribus mirum Iesu Bethleem nati eventum nuntiarunt angeli: « Natus est vobis hodie Salvator, qui est Christus Dominus, in civitate David » (Lc 2,11). Duo milia annorum transierunt, at plus quam umquam vivida perstant ea quae Iesus de sua missione coram suis stupentibus concivibus in Nazarethana synagoga dixit, Isaiae ad se referens prophetiam: « Hodie impleta est haec Scriptura in auribus vestris » (Lc 4,21). Transierunt duo milia annorum, sed peccatores, misericordia indigentes — quis ea non indiget? — salutis illud « hodie » usque solatur, quod in Cruce Dei Regnum latroni paenitenti ianuam reseravit: « Amen dico tibi: Hodie mecum eris in paradiso » (Lc 23,43).