Oratio
32. Haec tamen indiget sanctitatis paedagogia affectu christiano qui cum
primis arte precationis praecellit. Fuit scilicet iubilaris Annus tempus
intentioris precis tam in singulis quam in tota communitate. At nec precationem novimus dari veluti rem
continuo concessam. Discere namque quemlibet precari oportet, sicut ipsis de
labris divini Magistri perceperunt primi discipuli: « Domine, doce nos orare! »
(Lc 11,1). In precatione enim ille cum Christo perficitur dialogus qui
nos ipsius reddit amicos intimos: « Manete in me, et ego in vobis » (Io
15,4). Reciprocans haec necessitudo ipsa substantia est, vitae christianae
anima necnon omnis verae pastoralis vitae condicio. A Spiritu Sancto in
nobis instituta recludit rursus nos, per Christum et in Christo, ad Patris vultus
contemplationem. Trinitariam hanc precationis christianae discere logicam
rationem, dum plene in primis vivitur in liturgia sacra, cacumine et
ecclesialis vitae fonte, 17 tum in singulorum etiam experimentis,
exstat secretum fidei christianae reapse vitalis, quae nihil quidem habet quod
in posterum metuat, quoniam ad fontes continenter revolvitur in iisque
regeneratur.
|