Cap.

 1 1 |         Disputamus autem utique verbis. Verba igitur aut simplicia
 2 2 | Separatis igitur his coniunctis verbis quae non implent sententiam
 3 5 |      his disputatur. Nam cum de verbis loqui nisi verbis nequeamus
 4 5 |        cum de verbis loqui nisi verbis nequeamus et cum loquimur
 5 5 |       hac parte dialecticae de «verbis», de «dicibilibus», «dictionibus»,
 6 5 |     nihil est tamen, de quo non verbis disputare necesse sit. Itaque
 7 6 |      hoc infinitum esse, quibus verbis alicuius verbi originem
 8 6 |   sonare, ut ipsae res quae his verbis significantur. Sed quia
 9 6 |     consonantis, ut sunt in his verbis primae «vafer» «velum» «
10 6 |    consuetudo, cum de quibusdam verbis eas subtrahimus, ne onerent
11 7 |         his disciplinis quae de verbis traduntur accepit. At vero
12 8 |        ad veritatem videndam in verbis aut obscuritas aut ambiguitas.
13 8 |       clara nec ore impedita et verbis notissimis utetur. Vide
14 9 |         verbum esse ambiguum de verbis singulis dictum est. Explicantur
15 9 |       disputando et nemo utique verbis singulis disputat. Nemo
16 9 |       Nemo igitur ambigua verba verbis ambiguis explicabit, et
17 9 |      verborum ambiguitatem nisi verbis sed iam coniunctis quae
18 9 |      non disputationem, quamvis verbis ista texantur. Omne igitur
19 10|         in verborum disciplinis verbis inponuntur. Aliter enim
20 10|        Sed in simplicibus etiam verbis contingit, tamquam si hoc
21 10|        arbitror, quam faciat in verbis ambiguitatem. Quae autem