Cap.

 1 1 |         prima et secunda persona verbi quamvis singillatim enuntietur
 2 1 |         quamobrem tertia persona verbi semper inter simplicia numeratur
 3 5 |          scripto, non verbum sed verbi signum est; quippe inspectis
 4 5 |        cum scriptum est, quamvis verbi signum, id est signum significantis
 5 5 |        dialecticam. De sono enim verbi agitur, cum quaeritur vel
 6 5 |         iam verbum non est neque verbi in mente conceptio, sive
 7 6 |         ordinationem. De origine verbi quaeritur, cum quaeritur
 8 6 |       iuvaret explicare originem verbi, ineptum esset adgredi quod
 9 6 |           quibus verbis alicuius verbi originem interpraetareris,
10 6 |  perveniatur eo, ut res cum sono verbi aliqua similitudine concinat,
11 6 |      licentiam nominandi; ut cum verbi causa «crux» propterea dicta
12 6 | propterea dicta sit, quod ipsius verbi asperitas cum doloris quem
13 6 |       possumus, qui distet origo verbi quae de vicinitate adripitur
14 6 |       contineri videbis originem verbi. Quam persequi non quidam
15 6 |         cum dicimus «vim», sonus verbi ut dictum est quasi validus
16 7 |       breviter consideremus. Vis verbi est, qua cognoscitur quantum
17 7 |          cum offenditur, si quis verbi causa vocetur Motta, et
18 7 |      quae significata est decore verbi significantis operitur,
19 8 |     vocis sed et significationis verbi expertes erant, tertii generis,
20 8 |       ambiguitas quam obscuritas verbi. Fac enim eos qui aderant
21 8 |     tamen per hanc enuntiationem verbi possunt intellegi. ~
22 9 |        si quis inveniat scriptum verbi causa «lepore» nec appareat
23 9 |         utrum paene ultima huius verbi syllaba producenda sit ab
24 10|         diximus, talia sunt. Fac verbi causa quemquam dixisse «
25 10|         paenultima syllaba huius verbi, si ab eo quod est «lepos»,