Phil., Caput
1 I, 1 | usquam discedebam nec a re publica deiciebam oculos
2 I, 2 | eas, quas habebat domi de re publica, principes civitatis
3 I, 3 | potestatis obsederat, funditus ex re publica sustulit; de qua
4 I, 3 | publica sustulit; de qua re ne sententias quidem diximus.
5 I, 4 | recentem memoriam funditus ex re publica sustulisset.~
6 I, 11 | esse confido, priusquam de re publica dicere incipio,
7 I, 14 | inveniretur. Qua quidem ex re magnum accipio dolorem,
8 I, 15 | quid efficere posset in re publica, cogitavit, sed
9 I, 18 | actum eius, qui togatus in re publica cum potestate imperioque
10 I, 19 | melior, utilior, optima etiam re publica saepius flagitata,
11 I, 27 | vos mihi, Dolabella, pro re publica dicenti non oportebit.
12 I, 27 | consuetudinem meam [quam in re publica semper habui] tenuero,
13 I, 27 | libere, quae sentiam de re publica, dixero, primum
14 I, 27 | defendendi causa; iis, qui pro re publica, quae ipsis visa
15 I, 33 | Carum esse civem, bene de re publica mereri, laudari,
16 II, 4 | te ullo modo nisi eversa re publica fore incolumem putabas.
17 II, 5 | nefario scelere? Qua in re non tam iucundum mihi videri
18 II, 7 | gladiatore nequissimo, de re publica graviter querens
19 II, 11 | meus, patres conscripti, re vester fuit. Quid enim ego
20 II, 12 | Catulo, cuius semper in hac re publica vivet auctoritas;
21 II, 14 | ecquid ad eum umquam de re publica rettulisti? At ad
22 II, 15 | propinquum habeas, ad eum de re publica nihil referas, referas
23 II, 22 | tamen. Quod igitur, cum re agebatur, nemo in me dixit,
24 II, 23 | in eo non tu quidem tota re, sed, quod maximum est,
25 II, 24 | semper et de Pompeio et de re publica consilia fuerunt.
26 II, 34 | regem, sed etiam regnum de re publica sustilissem et,
27 II, 36 | umquam; non est tuum de re publica bene mereri; habet
28 II, 38 | quidem erat magnum, de summa re publica dissentientis in
29 II, 55 | perfecit quae senatus salva re publica ne fieri possent
30 II, 56 | Nihil horum. At vir bonus et re publica dignus. Nihil id
31 II, 64 | subiecta praeconis! Una in illa re servitutis oblita civitas
32 II, 79 | inductus, elusus. Qua in re quanta fuerit uterque vestrum
33 II, 91 | dictaturae nomen in perpetuum de re publica sustulisti; quo
34 II, 92 | haec manent, quae stante re publica manere non possunt,
35 II, 107| bustum in foro evertit! Qua re tibi nuntiata, ut constabat
36 II, 113| otio consulentes, tamen a re publica revocabuntur. Et
37 II, 116| interfectus, aut tu es ulla re cum eo comparandus. Fuit
38 II, 117| fortibus didicisse, quam sit re pulchrum, beneficio gratum,
39 II, 118| mecum, ut voles, redi cum re publica in gratiam. Sed
40 II, 119| ita cuique eveniat, ut de re publica quisque mereatur.~
41 III, 4 | ignarus rerum, tam nihil de re publica cogitans, qui hoc
42 III, 5 | liberavit. Qui nisi in hac re publica natus esset, rem
43 III, 6 | intervallo loqui nobis de re publica licet, sileri potest.
44 III, 13 | potestatem nobis de tota re publica fecisse dicendi.
45 III, 14 | iudicetur non verbo, sed re non modo non consul, sed
46 III, 20 | adfuit? Num putatis aliqua re tristi ac severa? vino atque
47 III, 23 | venisset, D. Carfulenum bene de re publica sentientem senatu
48 III, 24 | senatus adesset, cum de re publica relaturus fuisset,
49 III, 30 | senatus consultis bene et e re publica factis reliquas
50 III, 37 | haberi sententiaeque de summa re publica libere dici possint,
51 III, 37 | libere dici possint, de ea re ita censeo, uti C. Pansa
52 III, 37 | consulem designatum, optime de re publica mereri, cum senatus
53 III, 38 | recte atque ordine exque re publica fecisse et facere.
54 III, 39 | ordinem referrent, ita uti e re publica fideque sua videretur.~
55 IV, 1 | nondum verbo adpellatus, sed re iam iudicatus Antonius.~
56 IV, 8 | senatus D. Brutum optime de re publica mereri, cum senatus
57 V, 1 | videri. Qui enim bellum cum re publica gerunt, hunc diem
58 V, 19 | non venit. Locutus sum de re publica minus equidem libere,
59 V, 22 | centuriones, quos bene sentire de re publica cognoverat, eosque
60 V, 28 | honoribus et praemiis bene de re publica meritorum et merentium:
61 V, 29 | videbitis? Exclusit illum a re publica, distraxit, segregavit
62 V, 32 | Sentiet sibi bellum cum re publica esse susceptum,
63 V, 34 | fortasse serius decernetis. De re publica, quoad rettulistis,
64 V, 36 | provinciae Galliae optime de re publica meritae merentisque
65 V, 36 | eum recte et ordine exque re publica fecisse, idque D.
66 V, 50 | adulescentis. Nihil est illi re publica carius, nihil vestra
67 V, 51 | pertimesceremque in maxima re periculosam opinionem temeritatis.
68 V, 52 | quantus honos; in tali enim re satis est nominari.~
69 VI, 1 | consulibus Kalendis Ianuariis de re publica primum referendi
70 VI, 16 | sed tamen plures, quam re publica dignum est, qui
71 VI, 17 | quos petendis. Rudis in re publica? Quis exercitatior?
72 VI, 18 | Antoni conatus avertere a re publica, furorem extinguere,
73 VII, 4 | populares fuerint, idem in re una maxime populari, quod
74 VII, 9 | modo hostem non verbo, sed re multis decretis iudicaritis,
75 VII, 13 | praesidio sunt specie consuli, re et veritate nobis, omnes
76 VII, 19 | orbis terrae, praesertim in re tam perspicua, consilium
77 VIII, 1 | fuisset, quae solet, et cum re viderent omnes esse bellum
78 VIII, 2 | dicturum fuisse, eamque se ac re publica dignam, nisi propinquitate
79 VIII, 5 | praetermisisset, videbat re publica oppressa nihil posse
80 VIII, 13 | si bonos et utilis et e re publica civis; sin eos,
81 VIII, 14 | OPIMIUS CONSUL VERBA FECIT DE RE PUBLICA, DE EA RE ITA CENSUERUNT,
82 VIII, 14 | FECIT DE RE PUBLICA, DE EA RE ITA CENSUERUNT, UTI L. OPIMIUS
83 VIII, 17 | mihi tecum aut parva de re dissensio? ego huic faveo,
84 VIII, 29 | quam magnum est personam in re publica tueri principis!
85 VIII, 30 | eius, qui eius perpetuam in re publica adiuvanda voluntatem
86 VIII, 30 | animo, semper aliquid pro re publica aut cogitare aut
87 VIII, 32 | abiecerint, partim ita a re publica aversi, ut se hosti
88 VIII, 32 | suum deposuerint et cum re publica in gratiam redierint,
89 IX, 6 | paruisset, munus sibi illud pro re publica susceptum vitae
90 IX, 8 | privastis; quem cum videretis re magis morbum quam oratione
91 IX, 10 | constantiam, fidem, praestantem in re publica tuenda curam atque
92 IX, 17 | f. Lemonia Rufus ita de re publica meritus sit, ut
93 IX, 17 | senatum censere atque e re publica existimare aediles
94 X, 6 | 6] Usum in re publica, Calene, magnum
95 X, 6 | nudatum illum atque solum a re publica relegatum videri.~
96 X, 23 | tribuistis, quorum privatum de re publica consilium et factum
97 X, 25 | ordine recitatae sunt, de ea re ita censeo: 'cum Q. Caepionis
98 X, 25 | Brutum pro consule bene et e re publica pro sua maiorumque
99 X, 26 | consule recte et ordine exque re publica fecisse, senatuique
100 XI, 3 | belli? Omnes, qui libere de re publica sensimus, qui dignas
101 XI, 11 | urbanum cupere dicebat, re certe noluit. Quid Bestiam?
102 XI, 11 | inritas fecimus, bene et e re publica iudicavisse.~
103 XI, 15 | enim severam, gravem, e re publica [dignam] sententiam,
104 XI, 20 | imperium, nomen secuti pro re publica arma ceperant, volebant
105 XI, 26 | exercitum, perspectum animum in re publica liberanda. [XI]
106 XI, 31 | ambove, si eis videretur, re publica recuperata de provinciis
107 XI, 37 | vero veteranos, qui pro re publica arma ceperunt secutique
108 XII, 3 | est novo consilio, si in re nihil omnino novi est? [
109 XII, 10 | est communicata cum iis re publica fidelis esse, qui
110 XII, 25 | morte debent ii, qui in re publica versantur, non culpae
111 XIII, 2 | confirmare voluisset, hominum in re publica sanitas remanere
112 XIII, 6 | his uti velis, si libera re publica possis, nec pro
113 XIII, 7 | interfectis illis fruemur victrice re publica aut oppressi (quod
114 XIII, 7 | proximo civili bello de re publica meritus, ad pacem
115 XIII, 8 | labi potest, voluntate a re publica dissidere nullo
116 XIII, 10 | civem, talis futuros in re publica Antonios? In altero
117 XIII, 30 | Fatum enim meum est sine re publica nec vinci posse
118 XIII, 31 | Marullum, ut Caesetium a re publica removeremus eum,
119 XIII, 34 | 34] [XVII] O miser cum re, tum hoc ipso, quod non
120 XIII, 45 | Pompeianis, sed cum universa re publica bellum est. Omnes
121 XIII, 49 | Antoniis res publica aut cum re publica Antonii redeant
122 XIV, 6 | satis declarat, quid hac de re sentiatis, ad litteras veniam,
123 XIV, 13 | triumphus ac verus, cum bene de re publica meritis testimonium
124 XIV, 14 | eum, qui, ne quid tale in re publica fieri posset, effecerit.
125 XIV, 16 | nihil esse a me umquam de re publica nisi optime cogitatum.
126 XIV, 17 | putarent. Magnus est in re publica campus, ut sapienter
127 XIV, 18 | superatur. Tu, si ego de re publica optime sentiam,
128 XIV, 21 | etiam necesse est, eos, qui re sunt hostes, verbis notari,
129 XIV, 24 | Quam ob rem aut supplicatio re publica pulcherrime gesta
130 XIV, 24 | est. [IX] Quod ergo ille re, id ego etiam verbo, cum
131 XIV, 27 | Quid dicam de Hirtio? qui re audita e castris duas legiones
132 XIV, 35 | militibus promisimus nos re publica reciperata tributuros,
133 XIV, 36 | imperator, proelio audito, re cognita, fortissimo praestantissimoque
134 XIV, 38 | nostris, ea summo studio re publica recuperata persoluturum;
|