Phil., Caput

 1     I, 11 |         priusquam de re publica dicere incipio, pauca querar de
 2     I, 12 |        tanta ista poena est, ut dicere in hoc ordine auderet se
 3     I, 14 |      rei publicae malis licetne dicere? Mihi vero licet et semper
 4     I, 26 |          quod est amicorum ante dicere ea, quae vitari possint;
 5    II, 2  |       pro me et contra Antonium dicere? Illud profecto [est]: non
 6    II, 6  |         potuit; in quo potes me dicere ingratum? An de interitu
 7    II, 15 | perdidisti, ut hoc in eo templo dicere ausus sis, in quo ego senatum
 8    II, 16 |     audeas?) clivum Capitolinum dicere me consule plenum servorum
 9    II, 23 |                   23] Quod vero dicere ausus es, idque multis verbis,
10    II, 42 |  facilis in te et in tuos dicta dicere. Vide autem, quid intersit
11    II, 45 |        de rebus mihi notissimis dicere? Recordare tempus illud,
12    II, 47 |         quae honeste non possum dicere; tu autem eo liberior, quod
13    II, 49 |       quaesturam petendam. Aude dicere te prius ad parentem tuam
14    II, 51 |    patres conscriptos contra me dicere ausus es, cum ab hoc ordine
15    II, 70 |    consul et Antonius'! hoc est dicere: et consul et impudicissimus,
16    II, 73 |      auctionaretur, posset suum dicere! Auctionis vero miserabilis
17    II, 77 |      magis proprie nihil possum dicere. Ergo, ut te Catamitum,
18    II, 99 |        cum Dolabella causam odi dicere ausus es, quod ab eo sorori
19    II, 111|   Caesaris defendis, quid potes dicere, cur alia defendas, alia
20   III, 5  |         quae sentiremus, libere dicere) tribuenda est auctoritas,
21   III, 15 |   Trallianam aut Ephesiam putes dicere. Videte, quam despiciamur
22   III, 17 |      Quae porro amentia est eum dicere aliquid de uxorum ignobilitate,
23   III, 21 |  notandus non fuit, quid potest dicere, quin, cum de illo tacuerit,
24   III, 21 |       senatu ne improbum quidem dicere audet. [IX] At in rebus
25   III, 21 |          qui intellegeret, quid dicere vellet, adhuc neminem inveni.~
26   III, 22 |     quam, quod nemo intellegat, dicere? En, cur magister eius ex
27     V, 6  |     Cupio videre, qui id audeat dicere. Quid autem agatur, cum
28     V, 7  |         7] Hoc ne Cotyla quidem dicere auderet. Quid enim in eum
29     V, 13 |         consilium illud pro reo dicere!), Cydam Cretensem, portentum
30     V, 18 |   patres conscriptos sententias dicere.~
31     V, 21 |     Quid vero? quod in contione dicere ausus est se, cum magistratu
32     V, 46 |   sententiamque loco quaestorio dicere, eiusque rationem, quemcumque
33    VI, 8  |  magistratum iniret, sententiam dicere? quid negoti fuit?~
34    VI, 12 |         omnium gentium patronum dicere auderet?~
35    VI, 15 |    essent, non possem sine risu dicere: 'L. ANTONIO A IANO MEDIO
36   VII, 15 |  quantum dedecus, quanta labes, dicere in hoc ordine sententiam
37  VIII, 5  |         quis potest bellum esse dicere, quo consulem, fortissimum
38  VIII, 7  |  proximo bello civili non libet dicere; ignoro causam, detestor
39  VIII, 30 |         cogitare aut facere aut dicere.~
40    XI, 8  |          sed laboriosos solemus dicere. 'Longus fuit dolor'. Bidui;
41    XI, 34 |     quid omnino rectius fuerit, dicere non est necesse, praesertim
42   XII, 4  | fortasse; quamquam—sed hoc malo dicere 'audirem'; stanti resistendum
43   XII, 17 |     reditum legatorum ausus sum dicere, pacem ipsam si adferrent,
44   XII, 21 |         quid adrogantius videar dicere.~
45  XIII, 26 |            26] Putes Censorinum dicere aut Ventidium aut etiam
46  XIII, 41 |    Deceptum autem a me Caesarem dicere audes? Tu, tu, inquam, illum
47   XIV, 9  |        patres conscripti, eaque dicere reformidat, quae L. Antonius
48   XIV, 17 |    publica campus, ut sapienter dicere Crassus solebat, multis