Phil., Caput

 1     I, 31|             inquam, potuisti aequo animo tantam dignitatem deponere?
 2    II, 33|          ago etiam gratias, quoquo animo facis. Tanta enim res est,
 3    II, 37|     ignarusque rerum, ut frangerer animo propter vitae cupiditatem,
 4    II, 64|      lacrimis tamen infixus haeret animo dolor), bona, inquam, Cn.
 5   III, 2 |         facturos; sunt enim optimo animo, summo consilio, singulari
 6   III, 26|          neglexit; quam item magno animo et constanti C. Cestius
 7     V, 22|      duxerat, iugulari coegit. Quo animo hunc futurum fuisse censetis
 8     V, 29|        decretis aut ille vos aequo animo adspicere poterit, aut vos
 9     V, 42|       inpotentissimus ardens odio, animo hostili in omnis bonos cum
10    VI, 14|          Antonius. Nam possessores animo aequiore discedent; nullam
11    VI, 15|       legatorum reditum expectetis animo aequo. Celeritas detracta
12   VII, 4 |            Ex quo intellegi potest animo illos abhorruisse semper
13   VII, 5 |        atque optimus. Etenim dicam animo amicissimo: Hunc ipsum,
14  VIII, 18|           es acerbus, Q. Fufi, non animo aequo audio. Quousque enim
15  VIII, 19|     querelam moderate ferat, aequo animo laturum amici.~
16  VIII, 28|      principes civitatis, non dico animo ferre, verum auribus accipere
17  VIII, 30|      consularium, vigilare, adesse animo, semper aliquid pro re publica
18  VIII, 32|         bello consulares, ut aequo animo populus Romanus visurus
19     X, 9 |          Si enim C. Antonius, quod animo intenderat perficere potuisset (
20    XI, 3 |     cupiditatem ), tamen eo maiore animo studioque libertatem defendite,
21    XI, 9 |     graviora ea, quae concipiuntur animo, quam illa, quae corpore.
22    XI, 10|    voraginem! Quid eum non sorbere animo, quid non haurire cogitatione,
23    XI, 22|          fieri non potest, isto te animo, quem habes praestantissimum
24    XI, 34|           in toto orbe terrarum ex animo amicum vereque benivolum,
25   XII, 8 |           qui ad bellum inflammato animo futurus sit spe pacis oblata?
26   XII, 9 |           Quid? Galliam quo tandem animo hanc rem audituram putatis?
27   XII, 9 |      vastatur, uritur; omnis aequo animo belli patitur iniurias,
28   XII, 20|         non T. Plancum. Non possum animo aequo videre tot tam inportunos,
29   XII, 23|           auctoritas? Nobiscum nec animo certe est nec corpore. Si
30  XIII, 7 |        beneficium numero, quod hoc animo in rem publicam est, quae
31  XIII, 10|            hos compello, praetereo animo ex grege latrocinii neminem)
32  XIII, 11| supellectilem, vinum amittet aequo animo, quae ille helluo dissipavit.
33  XIII, 13|      eumque cognovisse paratissimo animo, ut cum suis copiis iret
34  XIII, 45|          ipse recolueris, aequiore animo et maiore consolatione moriere.~
35  XIII, 50|           patris maiorumque suorum animo studioque in rem publicam
36   XIV, 9 |       ceterarum, in quas eodem est animo, non est hostis putandus.~
37   XIV, 17|            ut quosdam nimis ieiuno animo et angusto monerem, id quod
38   XIV, 36|      fortissimo praestantissimoque animo exercitum castris eduxerit