Phil., Caput

 1     I, 9  |     nulli neque remi neque venti satis facerent, non quo me ad
 2     I, 36 |          habetis; quibus vos non satis moveri permoleste fero.
 3     I, 37 |    Romano vitam A. Hirti fuisse? Satis erat enim probatum illo
 4     I, 38 |    publicae reservabo. Mihi fere satis est, quod vixi, vel ad aetatem
 5    II, 5  |       cuiquam minus prudenti non satis gratus videri. Sed quo beneficio?
 6    II, 22 |          Clodi fuit quaestio non satis prudenter illa quidem constituta (
 7    II, 32 |   conturbo te? Non enim fortasse satis, quae diiunctius dicuntur,
 8    II, 43 |          quoniam criminibus eius satis respondi, de ipso emendatore
 9    II, 49 |       Caesaris litteras, ut mihi satis fieri paterer a te; itaque
10    II, 49 |          pro tuis in me iniuriis satis esse facturum. In quo demiror,
11    II, 57 |          modo poterit oratio mea satis facere vestrae scientiae.
12    II, 99 |          ante perspecta. Non est satis; probri insimulasti pudicissimam
13    II, 104|        Caesar, ut redderes, quid satis potest dici de tanta impudentia?
14    II, 114|        posse videatur. Etsi enim satis in ipsa conscientia pulcherrimi
15    II, 117|        cogitas, neque intellegis satis esse viris fortibus didicisse,
16     V, 34 |      publica, quoad rettulistis, satis decrevisse videor.~
17     V, 52 |         cum ita sint, de Caesare satis hoc tempore dictum habebo.
18     V, 52 |   quantus honos; in tali enim re satis est nominari.~
19    VI, 2  |      finem mihi adlaturus esset, satis magnum ceperam fructum,
20   VII, 16 |                              16] Satis multa de turpitudine. Dicam
21   VII, 20 |           quod fortasse videatur satis esse, sed in principe civi
22   VII, 20 |         in principe civi non est satis, curam, consilium vigilantiamque
23  VIII, 19 |         popularis, non possumus. Satis multa cum Fufio ac sine
24   XII, 25 |              25] Possumne igitur satis videri cautus, satis providus,
25   XII, 25 |      igitur satis videri cautus, satis providus, si me huic itineri
26  XIII, 10 |          O rem acerbam! Sed haec satis diu multumque defleta sunt.
27  XIII, 12 |                              12] Satis inconsiderati fuit, ne dicam
28  XIII, 22 |       nec pro praetore Caesarem. Satis hoc quidem scite; deponere
29  XIII, 36 |      denique fatetur, hoc quidem satis acute, non posse eos, qui
30  XIII, 39 |      Caesaris persequi.' Treboni satis persecuti sumus hoste iudicato
31   XIV, 1  | exspectat, allata, laetitia frui satis est maximae praeclarissimaeque
32   XIV, 6  |      quoniam significatio vestra satis declarat, quid hac de re
33   XIV, 13 |   consuetudinem gloriosum. Nonne satis est ab hominibus virtutis
34   XIV, 26 |        aut morte aut victoria se satis facturum rei publicae spopondisset,