Phil., Caput

 1     I, 5  |  infinitum malum idque manaret in dies latius idemque bustum in
 2    II, 14 |      scilicet, quorum nobis etiam dies natales audiendi sunt.~
 3    II, 31 |           ab urbe plus quam decem dies afuisset? cur ludi Apollinares
 4    II, 42 | colligeres, homo amentissime, tot dies in aliena villa declamasti?
 5    II, 67 |    referta, plena ebriorum; totos dies potabatur, atque id locis
 6    II, 82 |        Ecce Dolabellae comitiorum dies! [XXXIII] Sortitio praerogativae;
 7    II, 90 |                      90] Qui tibi dies ille, M. Antoni, fuit! Quamquam
 8    II, 104|     arcebit. [XLI] At quam multos dies in ea villa turpissime es
 9    II, 107|          Interea dum tu abes, qui dies ille conlegae tui fuit,
10    II, 110|          deinceps, num, hodiernus dies qui sit, ignores. Nescis
11    II, 110|     tulisse, ut quintus praeterea dies Caesari tribueretur? Cur
12    II, 116|       ferent. Quae est autem vita dies et noctes timere a suis?
13   III, 2  |      tempus longum est inparatis. Dies enim adfert vel hora potius,
14   III, 2  |        saepe clades; certus autem dies non ut sacrificiis, sic
15   III, 20 |     dignitatis suae. Is enim erat dies, ea fama, is, qui senatum
16    IV, 3  |          servitute premeremur, in dies malum cresceret, praesidii
17     V, 1  |         idem intellegebam per hos dies uni cuique vestrum videri.
18     V, 2  |                       2] Hic enim dies vobis, patres conscripti,
19     V, 2  |        possetis. Recordamini, qui dies nudius tertius decimus fuerit,
20     V, 5  |                            5] Hoc dies duodecim profecerunt, ut,
21     V, 19 |          Ipse interea septemdecim dies de me in Tiburtino Scipionis
22     V, 20 |                        20] Cum is dies, quo me adesse iusserat,
23     V, 30 |           tamen, si ex eo tempore dies nullus intermissus esset,
24    VI, 2  |      quidem tempore, etiamsi ille dies vitae finem mihi adlaturus
25    VI, 9  |          parebit; nos amissos tot dies rei gerendae queremur. Non
26    VI, 17 |       provideam meis civibus, non dies noctesque de vestra libertate,
27  VIII, 20 |       nemo nullam. Quam hesternus dies nobis, consularibus dico,
28     X, 8  |           qui umquam aut ludi aut dies laetiores fuerunt, quam
29     X, 20 |          servitus esset. Cum vero dies et noctes omnia nos undique
30   XIV, 14 |           14] Scitis enim per hos dies creberrimum fuisse sermonem,
31   XIV, 14 |       sermonem, me Parilibus, qui dies hodie est, cum fascibus
32   XIV, 16 |        litterae venerunt, ut idem dies non modo iniquissima me
33   XIV, 20 |          meam domum measque auris dies noctesque omnium praeceptis
34   XIV, 37 |       urbanus, supplicationes per dies quinquaginta ad omnia pulvinaria