Phil., Caput

 1     I, 13|      impendeant. Sed hoc ignoscant di immortales velim et populo
 2     I, 20|          In quo quantus error est, di immortales, eorum, qui istam
 3    II, 14|     rettulisti? At ad quos refert? di immortales! Ad eos scilicet,
 4    II, 19|           in hac cella Concordiae, di immortales! in qua me consule
 5    II, 20|         esse voluisti. Quam id te, di boni, non decebat! In quo
 6    II, 80|           autem iratus quae dixit, di boni! Primum cum Caesar
 7    II, 90|     invideris. [XXXVI] Qui tu vir, di immortales, et quantus fuisses,
 8   III, 34|                                34] Di immortales nobis haec praesidia
 9   III, 35|        coniuncta. Quodsi iam, quod di omen avertant! fatum extremum
10   III, 36|        pauci; quorum opprimendorum di immortales incredibilem
11    IV, 9 | arbitrantur; quibus M. Antonius (o di immortales, avertite et
12    IV, 10|          prodigiis atque portentis di immortales nobis futura
13     V, 14|          Qui porro ille consessus, di boni! Cretensis iudex, isque
14     V, 25|         sua cogitaverunt. Ad hunc, di boni! legatos mitti placet?
15     V, 39|                   39] Quid enim, o di immortales! admirabilius
16    VI, 19|          servire fas non est, quem di immortales omnibus gentibus
17  VIII, 9 |         nos num quid tale habemus? Di meliora! id enim ipsum agimus,
18  VIII, 23|                     23] [VIII] Pro di immortales! ubi est ille
19  VIII, 29|                              29] O di immortales! quam magnum
20    IX, 1 |                      1] [I] Vellem di immortales fecissent, patres
21     X, 5 |      Antoniis eligas, quem velis. 'Di meliora'! inquies. Cur igitur
22     X, 7 |          est. Tantamne patientiam, di boni, tantam moderationem,
23     X, 11|                11] Quae tempestas, di immortales, quae flamma,
24     X, 13|           qui iam captus est (quod di duint!) aut certe homo verecundus
25    XI, 10|                        10] Et hic, di immortales, aliquando fuit
26    XI, 10|        Lucium fratrem, quam facem, di immortales, quod facinus,
27   XII, 14|       patrias relicturum, si, quod di omen averterent, rem publicam
28  XIII, 18|    cuiusque, rapiebat! Quo tempore di ipsi immortales praesidium
29  XIII, 41|       lucrum, quo te victore (quod di omen avertant!) beata mors
30  XIII, 45|          me rectis sensibus euntem di immortales, ut spero, adiuverint,
31  XIII, 45|       publica bellum est. Omnes te di, homines, summi, medii,
32   XIV, 8 |       omnium hominum vel, si etiam di oderunt, quos oportet, deorum.~
33   XIV, 25|          quot et quantae virtutes, di immortales, fuerunt!~
34   XIV, 26|            alterum fecit, alterius di immortales omen avertant!~[