Phil., Caput

 1    II, 7 |             et humanitatis expers et vitae communis ignarus. Quis enim
 2    II, 7 |            est aliud tollere ex vita vitae societatem, tollere amicorum
 3    II, 14|         omnium consiliorum totiusque vitae debuisses habere, vitrici
 4    II, 33|      aspexerint, non maximum cepisse vitae fructum putent? quae vero
 5    II, 37|              frangerer animo propter vitae cupiditatem, quae me manens
 6    II, 38|              maxime mihi, quorum ego vitae consulebam, spe victoriae
 7    II, 47|             non posses. Sed reliquum vitae cursum videte; quem quidem
 8    II, 50|          alieni, nequitiae, perditis vitae rationibus, perfugium esse
 9    II, 88|     conscientiam scelerum desperatio vitae, cum ex illa fuga beneficio
10    VI, 2 |           tempore, etiamsi ille dies vitae finem mihi adlaturus esset,
11    IX, 2 |         mortem obierunt, ad incertum vitae periculum sine ullo mortis
12    IX, 6 |             pro re publica susceptum vitae finem fore, maluit in maximo
13    IX, 6 |           missi, ad requiescendum et vitae suae consulendum. At ille
14    IX, 9 |              ut auctoritatem vestram vitae suae se diceret anteferre.
15    IX, 11|            testis erit, illa memoria vitae gloriosae, ut hoc magis
16    IX, 15|        senatus, salutem rei publicae vitae suae praeposuerit contraque
17    IX, 15|             eiusque mors consentanea vitae fuerit sanctissime honestissimeque
18     X, 20|        communem, tamen pro libertate vitae periculo decertandum est.
19    XI, 2 | improbissimae naturae et turpissimae vitae similitudo. Ergo id, quod
20    XI, 4 |       divexare ac diripere cupientis vitae suae periculo conligavit,
21    XI, 9 |        iudicatus? Nam ceteris quidem vitae partibus quis est qui possit
22    XI, 37|      hodieque rem publicam defendunt vitae suae periculo, non tueri
23   XII, 21|           frangere, occultabo; quid? vitae censetisne, patres conscripti,
24   XII, 22|           complexu libenter extremum vitae spiritum ediderim, cum omnes
25  XIII, 24|             provexisset, ecquo genus vitae? In lustris, popinis, alea,
26  XIII, 49|       maximam turpitudinem suscipere vitae cupiditate.~
27   XIV, 15|            invidia mea fieret et cum vitae etiam periculo, famam istam
28   XIV, 27|     libertati populi Romani, nostrae vitae sanguinique imminentes prostravit,
29   XIV, 32|             at memoria bene redditae vitae sempiterna. Quae si non
30   XIV, 33|           Ita pro mortali condicione vitae inmortalitatem estis consecuti.~[
31   XIV, 37|              dimicatione et periculo vitae suae, uti ob eas res bene,