Phil., Caput

 1     I, 6 |        audere in senatum venire; patriae liberatores urbe carebant
 2    II, 2 |     probari posse se esse hostem patriae, nisi mihi esset inimicus.~
 3    II, 17|           cum homines nefarii de patriae parricidio confiterentur
 4    II, 24|      ante provideram, inferrique patriae bellum viderem nefarium,
 5    II, 27|      immemor beneficiorum, memor patriae fuisset. Quid? duos Servilios—
 6    II, 31|      esse, siquidem est atrocius patriae parentem quam suum occidere.
 7    II, 60|           Tanta est enim caritas patriae, ut vestris etiam legionibus
 8    IV, 5 |        et latronem et parricidam patriae reliquerunt.~
 9     V, 6 |            Meus amicus est.' Sit patriae prius. 'Meus cognatus.'
10     V, 6 |  cognatio propior ulla esse quam patriae, in qua parentes etiam continentur? '
11     V, 23|          ille furens infesta iam patriae signa a Brundisio inferebat,
12    VI, 18|    beneficii vestri, tam immemor patriae, tam inimicus dignitatis
13  VIII, 18|         Vide, quanta caritas sit patriae; cum homini sit iratus,
14     X, 20|   spiritum, quem naturae debeat, patriae reddere.~
15    XI, 10|        ille vobis, nisi moenibus patriae, nisi huic urbi, nisi dis
16    XI, 23| provinciam deposui, ut incendium patriae omissa omni cogitatione
17    XI, 27|    Cassius salutem libertatemque patriae legem sanctissimam et morem
18    XI, 29|          polluerit nefarioque se patriae parricidio obstrinxerit,
19   XII, 8 |        ut hostem et oppugnatorem patriae reliquit Antonium; pudet
20   XII, 19|      videre potero—omitto hostem patriae, ex quo mihi odium in illum
21   XII, 30|    dignitas vel natura patietur, patriae reservetur; mors aut necessitatem
22  XIII, 23|        scurrae quam C. Caesarem, patriae parentem, ingemiscendum
23  XIII, 25|          praeclare. Si enim ille patriae parens, ut tu appellas (
24  XIII, 29|        duos consules amicissimos patriae simul ex Italia eiectos,
25  XIII, 46|   maximam pietatem conservatione patriae contineri.~
26  XIII, 49|       pro dignitate et libertate patriae non ferendum putare. Quod
27   XIV, 4 |       dolorem aliquem domesticum patriae caritate.~
28   XIV, 20|     omnes, qui ubique essent, ad patriae praesidium excitatos, meis
29   XIV, 32|                     32] Vos vero patriae natos iudico, quorum etiam