Phil., Caput
1 II, 7 | misisse diceret, recitavit homo et humanitatis expers et
2 II, 8 | habes quod mihi opponas, homo diserte, ut Mustelae et
3 II, 11| auctoritate, sententia? Haec tu homo sapiens, non solum eloquens,
4 II, 18| animadversio senatus fuit. Homo disertus non intellegit
5 II, 28| quem ad modum me coarguerit homo acutus, recordamini. 'Caesare
6 II, 31| quam suum occidere. Tu, homo sapiens et considerate,
7 II, 42| XVII] Haec ut colligeres, homo amentissime, tot dies in
8 II, 43| disceres. Num etiam hoc, homo audacissime, ex Caesaris
9 II, 70| impudicissimus, et consul et homo nequissimus. Quid est enim
10 II, 77| cum mulier fleret uberius, homo misericors ferre non potuit,
11 II, 96| 96] Sciebat homo sapiens ius semper hoc fuisse
12 III, 16| Bambalio quidam pater, homo nullo numero. Nihil illo
13 III, 25| cupiditate et audacia? Ille autem homo adflictus et perditus quae
14 III, 25| Familiarissimus eius, mihi homo coniunctus, L. Lentulus,
15 III, 25| in eadem sententia fuit homo summa integritate atque
16 V, 12| etiam iudiciariam tulit homo castus atque integer iudiciorum
17 V, 13| philosophi nobilis, filius, homo praeterea festivus, ut ei
18 V, 19| minae postulabant. At ille homo vehemens et violentus, qui
19 V, 37| impenderet? Dubitaret, credo, homo amentissimus atque in omnibus
20 V, 42| Advolabat ad urbem a Brundisio homo inpotentissimus ardens odio,
21 VI, 1 | quaesivit ex me P. Apuleius, homo et multis officiis mihi
22 VII, 3 | non oportuit; nequam est homo ille atque confidens; multi
23 VIII, 13| sene auctore adulescens, homo severus et prudens, primas
24 X, 13| quod di duint!) aut certe homo verecundus in Macedoniam
25 XIII, 2 | taetrius, si aut civis aut homo habendus est, qui civile
26 XIII, 26| creditorum, Trebellius, et homo diruptos dirutusque Q.Coelius,
27 XIII, 41| occidisti Lupercalibus; cuius, homo ingratissime, flaminium
28 XIII, 42| sanctissimi viri, deserere homo pius non potest. Quam fidem?
|