Phil., Caput
1 I, 33| viam gloriae. Carum esse civem, bene de re publica mereri,
2 II, 9 | quod scribam tamquam ad civem, tamquam ad bonum virum,
3 II, 15| cum principem senatorem, civem singularem tam propinquum
4 II, 16| quis ullius ordinis, qui se civem esse meminisset, cum senatus
5 III, 8 | populique Romani potestate. O civem natum rei publicae, memorem
6 III, 12| igitur ego consulem , hunc civem Romanum, hunc liberum, hunc
7 V, 6 | 6] Tu civem sceleratum et perditum Gallorum
8 V, 21| vero Antonium quis est qui civem possit iudicare potius quam
9 V, 24| imperatorem, consulem designatum, civem non sibi, sed nobis et rei
10 V, 27| paruerit Antonius?); ad nostrum civem mittimus, ne imperatorem,
11 V, 27| Quid simile tandem? Nos ad civem mittimus, ne imperatorem
12 V, 49| Romano universo senserit civem clarum haberi salutaremque
13 V, 51| Caesarem talem semper fore civem, qualis hodie sit, qualemque
14 VI, 16| inprobus civis qui illum civem habendum putet? Nunc enim
15 VII, 5 | consularem aut senatorem, denique civem putes? Accipiet in optimam
16 VIII, 14| si tum esses, temerarium civem aut crudelem putares aut
17 VIII, 15| tuam: Ego nolo quemquam civem committere, ut morte multandus
18 VIII, 16| Clodium arbitrabar perniciosum civem, sceleratum, libidinosum,
19 VIII, 16| innocentem, modestum, retinendum civem et optandum. In hoc uno
20 X, 7 | prodideritis, quem tandem civem umquam ornabitis, cui favebitis?
21 X, 21| carissimum populo Romano civem, cuius desiderium ferre
22 XIII, 1 | optavit, eum detestabilem civem rei publicae natum iudico.~
23 XIII, 10| res publica habitura sit civem, talis futuros in re publica
24 XIII, 27| tribunum pl. videremus, quem civem numquam videramus?~
25 XIII, 29| summum ducem, si P. Lentulum, civem cum in ceteris rebus, tum
26 XIII, 29| Domitium, praestantissimum civem, si Appium Claudium pari
|