Phil., Caput
1 I, 5 | sepulturam effecerat, et cotidie magis magisque perditi homines
2 I, 33| vitare potuisses! Illud magis vereor, ne, ignorans verum
3 II, 27| auctorem secutus? quem ego magis fecisse illam rem sum admiratus,
4 II, 69| admirandus neque rebus externis magis laudandus quam institutis
5 II, 77| Quid enim aliud dicam? magis proprie nihil possum dicere.
6 III, 22| immunia, ut hominem stupidum magis etiam infatuet mercede publica.~
7 V, 1 | qui ita locuti sunt ut, magis exoptatae Kalendae quam
8 V, 29| vereor; sunt alia, quae magis timeam et cogitem. Numquam
9 V, 35| quidem, sed adhuc hominum magis iudiciis quam publice laudata,
10 V, 38| quae tulerat, temporum magis necessitate quam iudicio
11 VII, 7 | at necessario tempore. Magis autem necessarium, patres
12 VII, 16| animos maioris partis hominum magis. [VI] Poteritis igitur exploratam
13 IX, 7 | insolenter tulit. Non igitur magis Leptines Octavium nec Veientium
14 IX, 8 | privastis; quem cum videretis re magis morbum quam oratione excusantem,
15 IX, 10| comparandi. Nec enim ille magis iuris consultus quam iustitiae
16 IX, 11| vitae gloriosae, ut hoc magis monimentum grati senatus
17 IX, 12| umquam unici fili mortem magis doluerit, quam ille maeret
18 X, 12| conservandam. Nec vero nos hoc magis videbamus quam ipsi milites,
19 X, 20| periculi fugam, tamen eo magis ea fugienda videretur, quo
20 XIII, 14| exercitum ducere? quid vero magis vituperandum quam id facere,
21 XIII, 15| auctoritatem interponis sine armis, magis equidem laudo, sed vide,
22 XIII, 16| iis, qui fortunati sunt, magis id apparet.~
23 XIII, 21| solum praesentes, sed multo magis nos, a quibus illi erant
24 XIII, 30| commemorem? Nostis omnes. Magis vereor, ne longum me in
25 XIII, 32| Nihil disputo de iure belli (magis facilis disputatio est quam
|