Phil., Caput

 1     I, 27|             fortuna, quae bona ipsi videtur, (mihi, ne gravius quidpiam
 2    II, 67|           Oceanus medius fidius vix videtur tot res tam dissipatas,
 3   III, 18|         pessimis sumpserim, laudare videtur, quasi imitari velit; cum
 4   III, 21|     cuiusdam memoriae mandavi, quas videtur ille peracutas putare; ego
 5    IV, 5 |             legio Martia, quae mihi videtur divinitus ab eo deo traxisse
 6    IV, 7 |             cui tandem contemnendum videtur? Recte et vere negatis,
 7    IV, 11|         concupivit. Nullus ei ludus videtur esse iucundior quam cruor,
 8     V, 29|          ipsius, sed etiam, ut mihi videtur, fortuna quaedam rei publicae.
 9     V, 41|            conscripti, mihi maximus videtur, primum quia iustus est;
10   VII, 1 |             etsi facilis explicatio videtur, tamen animus aberrat a
11  VIII, 25|            enim verba. Redire ad se videtur. 'Omnia obliviscor, in gratiam
12    IX, 13| familiaritate sermones gratior illi videtur, si qui est sensus in morte,
13     X, 22|             qui ob eam causam natus videtur, ne omnium mortalium turpissimus
14    XI, 6 |           quidem et ille pervenisse videtur, quoad progredi potuerit
15    XI, 11|        tamen nunc nihil aliud agere videtur, nisi ut intellegamus illos,
16   XII, 1 |               I] Etsi minime decere videtur, patres conscripti, falli,
17  XIII, 1 |            focos nec publicas leges videtur nec libertatis iura cara
18  XIII, 12|           numine deorum immortalium videtur hoc fortuna voluisse, ut
19  XIII, 21|       supplicio quidem ullo satiari videtur posse populus Romanus.~
20  XIII, 22|         nefanda scelera tolerabilis videtur fuisse Catilina? laetandum
21  XIII, 36|         idem sentientibus.' Parumne videtur omnium facinorum sibi cum
22  XIII, 36|      rectissimum facinus' (ita enim videtur Antonio), sibi parcere idem